دندان اضافه

در اکثر کودکان ۲۰ دندان شیری رشد می کنند که به تدریج ۳۲ دندان دائمی جای آنها را می گیرند. در برخی موارد نادر، همه ی دندان ها وجود دارند، به علاوه ی حداقل یک یا چند دندان اضافه! این دندان های اضافه دندان سوپر نومری (supernumerary) هستند، و این شرایط تحت عنوان هایپردونتیا (hyperdontia) یا رشد دندان اضافه شناخته می شود.

دندان اضافه

دندان اضافه

علل رشد دندان های اضافه

علل رشد دندان های اضافه

علل رشد دندان های اضافه

 

برای علت رشد دندان های اضافه دو نظریه ی مطرح شده است. یک احتمال این است که جوانه ی یک دندان به شکلی غیر عادی دو نیم می شود و به جای یک دندان به دو دندان تبدیل می شود. احتمال دیگر این است که دندان اضافه می تواند نتیجه ی بیش فعالی غشاء دندانی (بافت موجود در فک های بالا که جوانه های دندان ها را شکل می دهد) باشد. زمینه ی ارثی نیز می تواند نقش مهمی ایفا کند.

دندان اضافه می تواند در اشکال مختلفی ظاهر شود. این دندان ها می توانند مخروطی شکل (میخی شکل)، دکمه ای (با چندین کاسپ)، مکمل (دقیقاً شبیه دندان های مجاور)، یا ادونتوما (انبوهی از بافت های دندان که معمولاً یک دندان تشکیل نمی دهند) باشند. دندان اضافه ممکن است در پشت یا جلوی یک دندان شیری یا دائمی طبیعی رشد کند. گاهی اوقات دو دندان میخی شکل در پشت دو دندان مرکزی وسط قوس دندانی بالا رشد می کنند. یا حتی یک سری کامل جوانه های دندان می توانند درست در کنار دندان های طبیعی کودک رشد کنند.

علل رشد دندان های اضافه

علل رشد دندان های اضافه

 

این شرایط می تواند دردناک باشد و روی نحوه ی غذا خوردن و توانایی حرف زدن او تأثیر منفی داشته باشد، هرچند در برخی کودکان هیچ تأثیر سوءی نخواهد داشت.

در چه افرادی احتمال رشد دندان اضافه بیشتر است؟

احتمال رشد دندان های اضافه نزدیک دندان های شیری، در دخترها و پسرها به یک اندازه است. بعلاوه، این مشکل بیشتر در دندان های دائمی رخ می دهد تا دندان های شیری. با این حال، احتمال رشد دندان های اضافه ی دائمی که نمی افتند، در مردان دو برابر بیشتر از زنان است. اغلب زمانی که کودک نوپا است والدین متوجه این شرایط می شوند. اما گاهی اوقات این شرایط زمانی برای نخستین بار مورد توجه قرار می گیرد که کودک به تدریج دندان های شیری خود را از دست می دهد.

چندین شرایط رشد هستند که احتمال داشتن حداقل یک دندان اضافه را افزایش می دهند، از جمله شکاف کام و شکاف لب (لب شکری) یا سندورم گاردنر (عارضه ی فامیلی که در آن پولیپ های متعدد آدنوماتوز در روده ی بزرگ به همراه تعدادی استئوم در سر و فک پایین، کیستهای کراتینی در پوست، همچنین ضایعات بافت نرم بخصوص فیبروماتوزیس و اختلالات دندان از جمله دندان اضافه مشاهده می شود)، کلیدوکرانیال دیسپلازی (بیماری مادر زادی اختلال در تشکیل استخوان)، سندورم داون، سندورم اهلرز- دنلوس (شامل گروهی از اختلالات ارثی نادر و ناهمگون بافت همبند که موجب افزایش محدوده ی حرکات مفصل، شکنندگی و افزایش قابلیت ارتجاعی پوست می شود).

مطالعات حاکی از آن است که در یک تا دو درصد از کودکان سالم ممکن است دندان اضافه رشد کند. مطالعات ژنتیکی نیز نشان می دهند این شرایط ممکن است به صورت ارثی به برخی کودکان منتقل شوند. گرچه هنوز اختلافات زیادی در رابطه با علت واقعی رشد دندان اضافه وجود دارند، اما این احتمال نیز وجود دارد که تقسیم یا تحریک سلول های موجود در خط لثه یکی از علل بروز این مشکل باشد. تحقیقات بیشتر نیاز است تا دیگر عوامل محیطی نیز مورد بررسی قرار گیرند که منجر به تقسیم، تحریک، تقسیم غیر عادی جوانه های دندان ها در کودکان می شوند.

تأثیر رشد دندان اضافه روی سلامت دهان و دندان

مشهودترین تأثیر دندان اضافه روی ظاهر لبخند فرد است، اما تمام نگرانی ها به زیبایی مربوط نمی شوند. اغلب این دندان ها درون خط لثه پنهان باقی می مانند و می توانند موجب فشردگی دندان های طبیعی و دیگر مشکلات مربوط به صاف و یکدست بودن آنها شوند زیرا دندان های دائم را از محل خود جابجا می کنند. گاهی اوقات دندان های اضافه مانع رشد دندان های طبیعی می شوند. در موارد وخیم، این دندان ها می توانند موجب جذب و تحلیل ریشه ی دندان های اطراف شوند، یا احتمال تشکیل کیست و تومور کنار دندان ها را افزایش دهند. اختلال در گفتار و نیز مشکل در نحوه ی خوردن غذا از دیگر عوارض رشد دندان اضافه هستند.

رشد دندان اضافه

رشد دندان اضافه

 

هایپردونتیا می تواند یک سمت یا هر دو سمت فک ، یا تنها دندان های جلویی را تحت تأثیر قرار دهد. دندان اضافه می تواند بین دو دندان رشد کند یا در عقب یا جلوی دندان های شیری یا دائمی گیر کند. یا حتی ممکن است به گونه ای قرار بگیرد که مانع رشد صحیح دندان های دائم درون استخوان فک شود.

دندان های اضافه نه تنها مانع رشد طبیعی و صحیح دندان های دائمی می شوند، بلکه ممکن است به دندان های دائم جوش بخورند. رشد دندان اغلب می تواند منجر به بروز آبسه، حفره، یا حتی عفونت دندان شود زیرا کودکان نمی توانند به میزان کافی مسواک خود را به تمام گوشه ها و شکاف های دندان هایی برسانند که رشد غیر عادی داشته اند.

تشخیص و درمان دندان اضافه

خوشبختانه، در اکثر موارد هایپردونتیا به راحتی شناسایی و درمان می شود. اگر به طور منظم کودک خود را نزد دندانپزشک ببرید، دندانپزشک طی یک معاینه ی عادی خیلی زود متوجه وجود دندان اضافه خواهد شد. با کمک عکسبرداری با اشعه ی ایکس یا دیگر ابزارهای تشخیص می توان محل جوانه های دندانی که بیرون نیامده اند را مشخص نمود.

رشد دندان اضافه

رشد دندان اضافه

 

در صورتی که کودک با رشد دندان اضافه هیچ مشکل گفتاری، درد یا مشکلات دیگری نداشته باشد، دندان در جای خود باقی می ماند. تا زمانی که دندان های اضافه مانع رشد دندان های اصلی کودک نشوند، آسیب های دائمی دندان های اضافه احتمالاً بدون هیچ علائم و نشانه ای خواهند بود. به واسطه ی عدم زیبایی ظاهری این دندان ها، ممکن است والدین بخواهند این دندان کودک خود را بکشند. دندانپزشک اطفال یا جراح دندان اطفال می توانند بدون هیچ خطری این دندان ها را بکشند.

رشد دندان اضافه

رشد دندان اضافه

در برخی موارد این دندان ها باید به سرعت کشیده شوند، مثلاً در صورت تحلیل رفتن ریشه های دندان های مجاور آنها. در صورتی که کودک دارای شکاف کام و لب یا دیگر مشکلات، به پیوند استخوان در خط فک یا کام نیاز داشته باشد، دندانپزشک یا جراح دهان و دندان باید دندان اضافه را بکشد زیرا می تواند محل پیوند را تحت تأثیر قرار دهد.

بهترین سن برای شروع درمان ارتودنسی

یکی از سؤالاتی که معمولاً والدین از متخصص های ارتودنسی می پرسند این است “در چه سنی باید کودک خود را نزد ارتودنتیست ببریم؟” اغلب براکت ها را در کودکان حدود ۱۰ سال می بینیم، بنابراین احتمالاً تعجب خواهید کرد اگر ببینید که کودکی ۷ ساله تحت درمان اولیه و زود هنگام قرار گرفته است.

منظور ما این نیست که همه ی کودکان ۷ ساله باید حتماً به ارتودنتیست مراجعه کنند، اما خیلی مهم است که برای چکاپ به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنند. علاوه بر مراقبت از سلامت دندان های کودک، دندانپزشک تمام مشکلاتی که احتمالاً به درمان ارتودنسی نیاز دارند را نیز مورد بررسی قرار خواهد داد. اگر موضوعی نگران کننده وجود داشته باشد شما را به متخصص ارتودنسی ارجاع می دهد تا با درمان مداخله گر ارتودنسی مشکل کودک شما برطرف شود.

در اولین مراجعه به ارتودنتیست دندان ها و لبخند کودک مورد بررسی قرار می گیرند تا مشخص شود ۱) آیا به درمان ارتودنسی نیاز دارد، ۲) آیا شرایط لازم برای قرار گرفتن تحت درمان ارتودنسی را دارد. این کار با استفاده از سیستم ارزیابی تحت عنوان “فهرست شرایط نیاز به درمان ارتودنسی” انجام می شود. در برخی موارد، فوراً نیاز به درمان نیست اما ارتودنتیست از شما می خواهد کاملاً مراقب دندان ها و فک های کودک خود باشید. در این صورت، ممکن است از شما بخواهد برای معاینات تخصصی باز هم مراجعه کنید.

فواید درمان زود هنگام

بهترین سن آغاز درمان ارتودنسی

بهترین سن آغاز درمان ارتودنسی

 

مهم است که دندانپزشک با دقت پیگیر رشد و مشکلات دندان ها و فک های کودک شما باشد زیرا برخی مشکلات در سنین پایین تر بهتر درمان می شوند. با بزرگ تر شدن فرد، رشد استخوان های فک نیز متوقف شده و محکم تر می شوند. هر چند در سنین بالاتر درمان ارتودنسی هنوز امکان پذیر است، اما اندکی دشوارتر خواهد بود. در صورتی که درمان در سنین پایین تر آغاز شود، می توان رشد استخوان فک را هدایت کرد و وضعیت و عرض آنها را تغییر داد. متأسفانه این امکان برای افراد بزرگسال وجود ندارد و راهکارهای جایگزین می توانند شامل جراحی یا کشیدن دندان ها باشند. در صورتی که فرایند درمان حین رشد و بیرون آمدن دندان های دائم انجام شود، می توانیم کمک کنیم فضای کافی برای رشد آنها ایجاد شود تا در وضعیت درست رشد کنند.

شرایطی که باید مراقب آنها بود

برخی مشکلاتی که دندانپزشک آنها را مورد بررسی قرار خواهد داد عبارتند از:

  • دندان های شیری که خیلی زود یا خیلی دیر می افتند- اکثر دندان های شیری بین سنین ۵ و ۱۴ سال می افتند.
  • مکیدن انگشت- مخصوصاً اگر این عادت شدید باشد یا اگر پس از سن ۱۰ سالگی تداوم داشته باشد.

 

بهترین سن آغاز درمان ارتودنسی

بهترین سن آغاز درمان ارتودنسی

 

  • دندان هایی که با بستن بایت به درستی روی یکدیگر قرار نمی گیرند یا رو به جلو منحرف هستند.
  • اپن بایت: شرایطی که دندان های جلوی دو فک پایین و بالا به یکدیگر نزدیک نمی شوند.
  • اور بایت: شرایطی که دندان های فک بالا رو به جلو بوده و دندان های فک پایین را پوشش می دهند.
  • آندر بایت: شرایطی که دندان های فک پایین رو به جلو بوده و دندان های فک بالا را پوشش می دهند.
  • کراس بایت: شرایطی که دندان های فک بالا و پایین در یک راستا قرار نمی گیرند.
  • نقص های گفتاری مانند نوک زبانی حرف زدن، نامفهوم حرف زدن، یا عدم ادای درست حروف.
  • فشردگی و نامرتبی دندان های دائم جلوی قوس های دندانی.

ارجاع کودک به متخصص ارتودنسی

بهترین سن آغاز درمان ارتودنسی

بهترین سن آغاز درمان ارتودنسی

 

اگر راجع به موضوعی نگران هستید، دندانپزشک نخستین کسی است که باید مشکل خود را با او در میان بگذارید تا در صورت لزوم کودک شما را به متخصص ارتودنسی ارجاع دهد، اما اگر خودتان فکر می کنید کودک شما به درمان ارتودنسی نیاز دارد می توانید مستقیماً به متخصص ارتودنسی مراجعه کنید.

مراحل درمان ارتودنسی

مرحله ی اول (که تحت عنوان درمان مداخله گر اولیه نیز نامیده می شود) قبل از رشد تمام دندان های دائم آغاز می شود (اغلب زمانی که کودک ۶ تا ۱۰ ساله است). این درمان معمولاً برای ایجا  فضای کافی برای رشد دندان های دائم و نیز اصلاح مشکلات دهانی، از قبیل اوربایت و کراس بایت انجام می شود.

بهترین سن آغاز درمان ارتودنسی

بهترین سن آغاز درمان ارتودنسی

 

درمان اولیه ی ارتودنسی می تواند شامل استفاده از بریس های ثابت و متحرک شود، هرچند معمولاً ابزار متحرک رایج تر است. در این مرحله از درمان، اغلب از ابزارهای محدود دندانپزشکی از قبیل وسیع کننده ی کام و پلاک متحرک پارسیل استفاده می شود.

بهترین سن آغاز درمان ارتودنسی

بهترین سن آغاز درمان ارتودنسی

 

اگر برخی از دندان های جلوی کودک رو به جلو منحرف باشند، یا فک پایین او کوچک تر باشد، ارتودنتیست می تواند استفاده از بریس بلوک دوقلو را پیشنهاد دهد. این نوع بریس متحرک است و وضعیت فک ها را تغییر می دهد و به آنها کمک می کند در بهترین موقعیت خود قرار بگیرند. گاهی اوقات برای دستیابی به بهترین نتایج، پس از بریس متحرک از بریس های ثابت استفاده خواهد شد. مرحله ی دوم (که تحت عنوان درمان جامع نیز نامیده می شود) زمانی آغاز می شود که کودک بزرگ تر شده (سنین ۱۱ تا ۱۲ سال) و همه ی دندان های دائم رشد کرده اند. این درمان معمولاً شامل استفاده از بریس های کامل است. اینکه کودک به مرحله ی اول یا دوم درمان ارتودنسی نیاز خواهد داشت به وضعیت دندان های او بستگی خواهد داشت و نیز صلاحدید متخصص ارتودنسی مبنی بر اینکه درمان مداخله گر زود هنگام نیاز است.

فواید درمان زود هنگام

  • می توان درمان های دراز مدت را به درستی مشخص کرد
  • مشکلات دهانی را می توان زودتر شناسایی نمود
  • راحت تر می توان دندان ها را برای براکت ها هدایت کرد، که مدت زمان استفاده از آنها را کاهش می دهد.

هزینه های تقریبی درمان ارتودنسی

همه ی ارتودنتیست ها بر این باورند که هزینه ی درمان ارتودنسی نباید مانعی برای داشتن لبخندی سالم و زیبا باشد. خبر خوب اینکه، راه های بسیاری هستند که پرداخت هزینه های درمان ارتودنسی را ممکن می سازند.

در دسترس بودن گزینه های متعدد برای سطوح مالی متفاوت

قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

 

اصولا، هزینه ی درمان های ارتودنسی به عوامل متعددی از جمله عوامل مربوط به نوع و موقعیت محیط درمانی(اعم از مطب شخصی،کلینیک دندانپزشکی یا کلینیک ویژه دانشکده دندانپزشکی) ،عوامل مربوط به بیمار(شامل شدت مشکل فرد که نوع و طول درمان ارتودنسی را تحت تاثیر قرار میدهد،درمان ارتودنسی تک فک یا دو فک و وسایل و دستگاه های اختصاصی مورد نیاز هر فرد) و عوامل مربوط به فرد درمانگر(شامل دارا بودن مدرک تخصص ارتودنسی، سابقه و مدارج علمی وی)بستگی دارد.

اما هزینه درمان های ارتودنسی هرگز نباید شما را از دستیابی به لبخند زیبایی که همیشه آرزویش را داشته اید باز دارند. داشتن لبخند زیبا سرمایه گذاری مهمی محسوب می شود زیرا شما روی خودتان سرمایه گذاری می کنید، چیزی که باعث بالا رفتن اعتماد به نفس و نیز بهبود عملکرد و نیز روابط اجتماعی شما خواهد شد.

اطلاع از قیمت انواع مختلف ابزارهای ارتودنسی نقش مهمی در انتخاب ابزار مناسب برای شما یا اعضای خانواده تان خواهد داشت. به طور کلی، هزینه ی تقریبی بریس ها یا براکت ها و سیم کمانی بین ۳۰۰۰ – ۷۰۰۰ دلار است.

عواملی که روی قیمت درمان ارتودنسی شما تاثیر می گذارند:

شدت مشکل

قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

 

عامل اصلی که روی هزینه های درمان تاثیر می گذارد میزان اصلاحی است که بیمار به آن نیاز دارد. بیمارانی که مشکل اندکی دارند و نیاز است تنها اندکی روی دندان های آنها کار شود تا صاف و هم راستا شوند، از براکت ها برای مدت کوتاهی استفاده می کنند. برای حل مشکلات متوسط باید بریس ها حداقل دو سال استفاده شوند، به طور میانگین بین ۱تا ۳ سال.

افراد بزرگسال نیز می توانند مانند کودکان و نوجوانان از بریس ها بهره مند شوند، در حال حاضر، تقریبا از هر ۵ بیمار ارتودنسی، یک نفر بزرگسال است. اما افرادی که در دریافت آنها تعلل می کنند متوجه خواهند شد که به مرور زمان مال اکلوژن (خوب جفت نشدن دندانها) آنها وخیم تر می شود؛ در موارد نادر، ممکن است ارتودنسی به تنهایی برای رفع مشکل کافی نباشد و احتیاج به جراحی فک داشته باشیم. هر چه زودتر اقدام کنید،احتمال اینکه زمان مناسب درمان مشکل خود را از دست ندهید بالاتر میرود.اقدام به موقع درمانی ممکنست هم طول و پیچیدگی درمان را کاهش دهد و هم در مواردی احتیاج به جراحی فک را برطرف کند.که طبیعتا در کاهش هزینه های درمان شما نیز موثر خواهد بود.

سن بیمار

قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

 

از آنجا که پیش از ارزیابی دندان ها به منظور قرار دادن براکت ها روی آنها باید تعداد مشخصی از دندان های دائمی رویش کرده باشند، باید کودکان در سنین حدود ۷ سالگی توسط ارتودنتیست معاینه شوند تا مشخص شود آیا به درمان ارتودنسی نیاز دارند،در این صورت، چه سنی برای آغاز درمان مناسب خواهد بود. هر چه فرایند درمان زودتر آغاز شود، طرح درمان زودتر به نتیجه خواهد رسید و هزینه آن کمتر خواهد بود.

نوع براکت

نوع محصولی که شما انتخاب می کنید می تواند تفاوت چشمگیری در میانگین هزینه های درمان بوجود آورد. به عنوان مثال:

  • براکت های فلزی سنتی هزینه ای بین ۳۰۰۰ تا ۷۵۰۰ دلار دارند. طول درمان با استفاده از آنها نیز، بسته به شدت مشکل، بین یک تا سه سال است.
قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

 

  • هزینه ی درمان با استفاده از براکت های شفاف به طور میانگین بین ۳۸۰۰ تا ۸۰۰۰ دلار است. بریس های شفاف علی رغم زیبایی بیشتر و کمتر دیده شدن،قدری حجیم تر از انواع فلزی هستند و ممکن است تا حدی درمان با این نوع براکت ها طولانی تر از انواع فلزی باشد.
قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

 

  • درمان با استفاده از اینویزیلاین، یا الاینرهای متحرک، هزینه ای حدود ۵۰۰۰ دلار دارد، گرچه ممکن است تا ۸۰۰۰ دلار نیز افزایش یابد. مشکلات اندک ارتودنسی، تنها با استفاده از ۵ الاینر برطرف می شوند که هزینه ای حدود ۲۰۰۰ دلار خواهند داشت.
قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

 

  • براکت های زبانی، که در پشت دندان ها پنهان هستند، عموماً برای هر بیمار به صورت سفارشی ساخته می شوند و قرار دادن آنها پشت سطح دندان ها چالش برانگیز است. در نتیجه، هزینه ی آنها برای درمان کامل بین ۵۰۰۰ تا ۱۳۰۰۰ دلار خواهد بود.
قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

قیمت و تعرفه درمان ارتودنسی

 

نوع براکت انتخابی روی تعداد مراجعات به ارتودنتیست اثر میگذارد. مثلا، براکت های دیمون فواصل مراجعه به ارتودنتیست را طولانی تر میکند،در حالیکه با براکت های سنتی معمولا ماهی یک بار مراجعه به ارتودنتیست لازم است.

  • در صورتی که هزینه به صورت یکجا پرداخت شود قطعا از تخفیف برخوردار خواهید شد.
  • به خاطر داشته باشید، هزینه ای که می پردازید همه ی خدمات را شامل می شوند و نیاز نیست هزینه ی اضافی بپردازید.
  • بدون هیچ فشار اقتصادی ، متناسب با شرایط مالی خود می توانید هزینه ها را به صورت اقساطی پرداخت کنید.

تصمیم گیری در خصوص نوع درمان بسیار دشوار است. تنها روی تجربه ای که طی درمان خواهید داشت تمرکز نکنید، بلکه تمام توجه خود را به نتیجه ی درمان معطوف کنید و آنچه تا پایان عمر احساس خواهید کرد.

کنده شدن براکت ارتودنسی

قرار دادن بریس ها روی دندان ها کار راحتی نیست زیرا باید به چند قطعه ی فلزی که روی دندان ها چسبانده می شوند عادت کنید. این ابزار باید برای مدت زمانی نسبتا طولانی، حدود ۸ تا ۱۲ ماه، دست نخورده درون دهان باقی بماند تا نتایج مطلوب حاصل شوند. در حالی که بیمار در تلاش است تا به لبخندی زیبا دست پیدا کند، هیچ چیز نا امید کننده تر از کنده شدن براکت های ارتودنسی نیست. کنده شدن براکت از روی دندان یکی از معمول ترین مشکلات بیمارانی است که برای اصلاح دندان های خود تحت درمان ارتودنسی با استفاده از بریس های سنتی قرار دارند. این اتفاق می تواند به علل مختلفی رخ دهد که پی بردن به آنها مهم است، زیرا با اطلاع از آنها می توانید برای پیشگیری از آن اقدامات لازم را انجام دهید.

علل کنده شده براکت ارتودنسی

بر اساس تجربه ی بیماران، براکت ارتودنسی ممکن است به یکی از علل زیر کنده شود:

نحوه ی ثابت کردن براکت روی دندان

کنده شدن براکت ارتودنسی

کنده شدن براکت ارتودنسی

 

پیش از قرار دادن براکت روی دندان ها، باید دندان کاملا تمیز شود. پس از آن براکت ها با استفاده از سمان دندانپزشکی روی دندان ها چسبانده می شوند. حتی پس از یک دوره پاکسازی تخصصی، این احتمال وجود دارد که مقداری جرم روی دندان باقی بماند. دندانی که به خوبی تمیز نشده باشد قادر نخواهد بود سمان را محکم نگه دارد، که در نهایت به شل شدن اتصال براکت ختم خواهد شد. علاوه بر این، میزان آماده سازی سمان دندانپزشکی نیز نقش مهمی در ایجاد اتصال محکم بین دندان و براکت ایفا می کند. در صورتی که سمان به خوبی ترکیب نشده باشد، اتصال ضعیف خواهد شد.

اشتباهات بیمار

کنده شدن براکت ارتودنسی

کنده شدن براکت ارتودنسی

 

پس از اینکه بیمار از مطب ارتودنتیست خارج می شود، مسئولیت مراقبت از بریس ها به عهده ی خود بیمار است. برای این منظور، ارتودنتیست فهرستی از کارهایی که بیمار پس از قرار گرفتن بریس ها روی دندان ها باید یا نباید انجام دهد ارائه می کند. ممکن است نیاز باشد رژیم غذایی فرد اندکی تغییر کند مثلا از غذاهای نرم بیشتر استفاده شود و از غذاهای سفت و خشک و نیز غذاهای چسبناک باید پرهیز شود. گاهی اوقات برخی نوشیدنی ها موجب ایجاد اختلال در چسب ارتودنسی می شوند. بعلاوه، نحوه ی مسواک زدن دندان ها نیز متفاوت خواهد بود. اگر بیمار از این قوانین تبعیت نکند، احتمال آسیب به ابزار بیشتر خواهد شد.

مشکلات ساختاری دندان ها

کنده شدن براکت ارتودنسی

کنده شدن براکت ارتودنسی

 

در برخی موارد ممکن است خود دندان باعث کنده شدن براکت از روی آن شود. دندانی که مینای آن دچار نقص و مشکل شده است، نمی تواند مانند یک دندان با مینای دندان طبیعی براکت را روی خود نگه دارد.

الگوی بایت

کنده شدن براکت ارتودنسی

کنده شدن براکت ارتودنسی

 

دلیل دیگر کنده شدن براکت ها مشکلات بایت خود بیمار است. ارتودنتیست حین قرار دادن براکت ها روی دندان ها از بیمار می خواهد بایت خود را روی هم قرار دهد تا بررسی کند آیا براکت ها در مسیر بایت قرار دارند یا خیر. برخی افراد در زمان های مختلف بایت خود را به شکلی متفاوت روی هم قرار می دهند. این می تواند باعث شود بایت دقیقا روی براکت ها قرارگیرد و باعث کنده شدن آن شود.

بهترین راه برای اجتناب از کنده شدن براکت ها این است که دستورالعمل های ارتودنتیست را به طور کامل دنبال نمایید. هنگامی که مسواک می زنید روبروی آینه بایستید و وضعیت بریس ها را به دقت بررسی نمایید. از این طریق می توانید متوجه کوچکترین تغییرات در موقعیت بریس ها شوید. در صورتی که متوجه شل شدن یا بیرون آمدن براکت ها شدید برای مراجعه به ارتودنتیست خود از قبل وقت بگیرید.

اقداماتی که در صورت کنده شدن براکت ارتودنسی، پیش از مراجعه به ارتودنتیست می توان انجام داد.

 

در صورتی که قبل از پایان مراحل درمان ارتودنسی براکت ارتودنسی کنده شود، ارتودنتیست با استفاده از یک چسب مخصوص آنها را در جای خود ثابت می کند. گرچه این چسب مخصوص است، اما مانند دیگر چسب ها عمل می کند و ممکن است در برخی موارد عمل نکند. در صورت کنده شدن براکت ارتودنسی، پیش از مراجعه به ارتودنتیست می توانید کارهای زیر را انجام دهید:

از موم ارتودنسی استفاده کنید.

کنده شدن براکت ارتودنسی

کنده شدن براکت ارتودنسی

 

گاهی اوقات ممکن است تنها بخشی از بریس کنده شود و به تدریج براکت ها موجب آزار لثه یا داخل گونه شوند. در چنین مواقعی ممکن است نتوان فورا به ارتودنتیست مراجعه کرد، مخصوصا اگر آخر هفته یا تعطیلات باشد. برای جلوگیری از آسیب براکت کنده شده به لثه ها، می توان از موم ارتودنسی استفاده نمود که تقریبا ارزان است و می توان بدون نسخه ی پزشک آن را تهیه کرد.

پیش از قرار دادن موم ارتودنسی، باید دندان ها را با دقت مسواک زد و منطقه ای که قرار است روی آن موم قرار گیرد کاملا خشک شود تا موم به راحتی روی آن ثابت شود. برای کاهش خطر رشد باکتری زدن مسواک ضروری است.

سیم ها را بچینید.

کنده شدن براکت ارتودنسی

کنده شدن براکت ارتودنسی

 

در صورتی که بریس ها کنده شوند، گاهی اوقات سیم آن به درون دهان فرو می روند که درد شدید داخل گونه را در پی خواهد داشت. گاهی اوقات خراش ناشی از سیم ها می توانند عفونت درون دهان را در پی داشته باشد. در موارد شدیدتر، ممکن است موجب مسمومیت خون (blood poisoning) شود.

کنده شدن براکت ارتودنسی

کنده شدن براکت ارتودنسی

 

اگر بریس ها کنده شوند، نخستین کاری که باید انجام دهید این است که تمام سیم هایی که هنوز داخل دهان هستند را بررسی کنید. در صورتی که تکه ای از آن درون بافت های درون دهان فرو می رود، با استفاده از یک گلوله پنبه آن را به جای نخست خود فشار دهید. گاهی اوقات، ممکن است لازم باشد برای بریدن آن از ناخن گیر استفاده کنید. از این راه می توانید احتمال آسیب بیشتر را کاهش دهید. پس از آن می توانید روی آن موم ارتودنسی قرار دهید. سپس در زمان مناسب، باید برای چسباندن مجدد آنها به ارتودنتیست مراجعه کنید.

اقدامات پیشگیرانه

تا زمانی که برای مراجعه به ارتودنتیست منتظر هستید، برای پیشگیری از بدتر شدن مشکلات می توان یک سری اقدامات پیشگیرانه انجام داد. از خوردن غذاهای سفت و خشک بپرهیزید. غذاهای نرم مانند ماست و میوه هایی مانند موز بخورید. غذاهای خشک و ترد مانند بیسکوییت و انوع مغزها نیز نباید در رژیم غذایی شما باشند. بعلاوه، عادات بد مانند جویدن ناخن را ترک کنید.

گاهی اوقات کنده شدن یک براکت ممکن است تاثیر زیادی روی نتیجه ی نهایی درمان نداشته باشد. در این صورت ارتودنتیست راجع به رژیم غذایی شما سوال می پرسد و توصیه های لازم را ارائه می دهد و زمان مراجعه ی بعدی را مشخص می کند.

براکت را بردارید.

 برداشتن براکت ها و سیم های باقی مانده در صورتی ضروری می شود که همه ی اجزاء شل شده باشند. مخصوصا اگر روی دندان های عقب خود نیز براکت باشد. اگر این اجزاء برداشته نشوند ممکن است بیمار سهواً آنها را قورت دهد.

در صورت شل شدن همه ی بریس، جلوی آینه بایستید، و بررسی کنید آیا براکت ها روی دندان ها تکان می خورند یا خیر. به آرامی آنها را بکشید و در صورت کنده شدن آنها را به طور کامل بردارید. اگر کل بریس با یک یا چند براکت در دهان آویزان مانده باشد و نتوانید آنها را از دندان جدا کنید، باید فورا به ارتودنتیست مراجعه کنید زیرا بلعیدن اجزاء ارتودنسی بسیار خطرناک است.

کش ارتودنسی (الاستیک ارتودنسی)

استفاده از الاستیک ها برای جابجایی دندان ها

در مطب هر ارتودنتیستی همواره الاستیک ها در دسترس قرار دارند زیرا کاربرد بسیار زیادی دارند. ارتودنتیست به بیمار اعتماد می کند و مسئولیت بستن و باز کردن الاستیک را به او می سپارد. این فرایند به صورت سرپایی انجام می شود و بیمار به تنهایی از پس آن بر خواهد آمد. خوب است بدانید، پیش از آنکه بریس ها (براکت ها) ابداع شوند، الاستیک ها برای جابجایی دندان ها استفاده می شدند. در ابتدا الاستیک ها با هدف صاف و یکدست کردن دندان های فک های بالا و پایین استفاده می شدند. مدتی بعد، الاستیک های اولیه به بندهای نازکی تبدیل شدند که با راحتی بیشتری درون دهان بیمار قرار می گرفتند.

کش ارتودنسی (الاستیک ارتودنسی)

کش ارتودنسی (الاستیک ارتودنسی)

 

استفاده از این الاستیک ها هرگز منسوخ نشد. الاستیک های ارتودنسی بخشی حیاتی از شاخه ی ارتودنسی را تشکیل می دهند. این الاستیک ها جابجایی دندان ها را تسریع می کنند. بدون وجود فشارهای کششی که از سوی این ابزار وارد می شود، قطعا دوره ی درمان طولانی تر خواهد شد.

استفاده از زنجیر الاستیک برای بستن شکاف بین دندان ها

در صورتی که بین دندان های جلوی شما فاصله وجود دارد، یکی از روش هایی که ارتودنتیست برای حل این مشکل به شما توصیه می کند استفاده از رابر بند یا الاستیک است. با بستن یک رابر بند یا الاستیک خاص به دور چند دندان جلو، به آرامی می توان آنها را به یکدیگر نزدیک کرد و ظرف مدت چند ماه فاصله ی بین دندان ها را از بین برد. این روش گرچه بسیار ساده است اما برای همه ی افراد مناسب نیست.

کش ارتودنسی (الاستیک ارتودنسی)

کش ارتودنسی (الاستیک ارتودنسی)

 

در این روش، زنجیرهای الاستیک به دور ردیف دندان های جلو بسته می شود تا به تدریج فاصله ی بین آنها را ببندند. این ابزار چندان برای عموم شناخته شده نیست. درحالی که بریس های ارتودنسی (براکت ها) هزاران دلار هزینه در بر خواهند داشت، قیمت کار گذاشتن زنجیرهای الاستیک ارتودنسی تا انتهای درمان، از ابتدا تاکنون تنها ۵۰ دلار (یا کمتر) بوده است. البته، استفاده از این ابزار به اندازه ی استفاده از بریس های سنتی سودمند نخواهد بود.

 با استفاده از این ابزارها، صرفه جویی در هزینه ها آنقدر زیاد است که ارزش دارد همه ی افرادی که نیازمند درمان ارتودنسی هستند با آنها آشنا شوند. علیرغم توجه بسیاری که از سوی جامعه به این ابزار شده است، تکنیک استفاده از انواع خاص الاستیک های ارتودنسی برای بستن شکاف بین دندان ها تقریبا نا شناخته باقی مانده است.

نقاط ضعف و قوت استفاده از کش لاستیکی یا رابر بند برای بستن شکاف بین دندان های جلو

پیش از آنکه برای استفاده از الاستیک ها برای بستن فاصله ی بین دندان ها تصمیم بگیرید، فواید و مضرات استفاده از آنها را بسنجید و با ارتودنتیست خود مشورت کنید تا مطمئن شوید که آیا این ابزار برای شما مناسب است.

نقاط قوت استفاده از الاستیک برای بستن شکاف بین دندان ها

این روند تنها اندکی ناراحتی همراه خواهد داشت. از آنجا که تنها دو دندان جلو جابجا می شوند، این احتمال وجود دارد که درد و ناراحتی که تجربه می کنید کمتر از دردی باشد که مجبورید با استفاده از بریس ها یا الاینرهای شفاف تحمل کنید. به طور کلی می توانید ناراحتی و فشار اندکی که تجربه می کنید را با استفاده از یخ یا داروهای مسکنی کاهش دهید که نیاز به تجویز پزشک ندارند.

رابر بندها به ندرت قابل دیدن هستند. هیچ براکت فلزی روی دندان ها قرار نخواهد گرفت. زمانی که زبان خود را به دور دندان هایتان می چرخانید، به ندرت قادر به لمس آنها خواهید بود، بنابراین زمان زیادی طول نمی کشد تا به آنها عادت کنید. با از بین رفتن تدریجی فاصله ی بین دندان ها، اعتماد به نفس فرد بالا خواهد رفت و از داشتن لبخندی زیبا لذت خواهد برد.

همانطور که در بالا اشاره شد، قیمت رابر بندها نسبتا پایین است. قیمت الاینرهای شفاف، برای هر بیمار به طور میانگین ۵۶۰۰ دلار است. البته، در صورتی که تنها دندان های جلو ناصاف و فاصله دار باشند، هزینه ی درمان کمتر از این قیمت میانگین خواهد بود. با این حال، بعید است که به ارزانی رابر بندها باشند. قیمت رابر بندها حدود ۱۹ تا ۴۰ دلار است. تنها هزینه های اضافه ای که با استفاده از رابر بند برای بستن شکاف بین دندان ها همراه خواهند بود هزینه ی چکاپ های دندانی هستند که طی درمان انجام می شوند.

استفاده از بریس ها یا براکت های ارتودنسی ممکن است منجر به شرایطی تحت عنوان تحلیل ریشه شود. تحلیل ریشه عبارت است از تحلیل ریشه ی دندان درون بافت لثه که احتمالا نتیجه ی استفاده ی طولانی مدت از بریس ها است. از سوی دیگر، بروز سر درد، درد در ناحیه ی فک و گردن و نیز سندروم اختلال فکی گیجگاهی از شایع ترین عوارض استفاده از بریس های ارتودنسی هستند. در حالی که رابر بند تنها برای مدت کوتاهی، تقریبا ۱ ماه، استفاده می شود و هیچ درد جانبی به همراه نخواهد داشت.

کش ارتودنسی (الاستیک ارتودنسی)

کش ارتودنسی (الاستیک ارتودنسی)

 

بیمار قادر خواهد بود به تنهایی و در ۵ ثانیه بندها را روی دندان ها قرار دهد و آنها را خارج کند.

نقاط ضعف استفاده از الاستیک برای بستن شکاف بین دندان ها

ممکن است بین دندان های شما فاصله ایجاد شود. در صورتی که به اندازه ی کافی بین دندان های جلوی شما و دندان های مجاور آنها همپوشانی وجود نداشته باشد، ممکن است بستن فاصله ی بین دندان های جلو تنها به ایجاد فاصله بین دندان های مجاور منتج شود. اگر ارتودنتیست شما فکر می کند این در آینده برای شما مشکل ایجاد خواهد کرد، احتمالا به جای رابر بند، استفاده از بریس ها یا الاینرها را به شما پیشنهاد خواهد داد، زیرا این دو ابزار قادرند همه ی دندان ها را به درستی جابجا کنند.

باید رابر بندها را طبق دستور ارتودنتیست خود روی دندان ها قرار دهید و درآورید. بسته به شدت فاصله ی بین دندان ها، ممکن است ارتودنتیست به شما توصیه کند بندها را به صورت تمام وقت یا تنها به مدت چند ساعت در طول روز استفاده کنید. در صورتی که این دستورالعمل ها را دنبال نکنید، احتمالا به نتایج خوبی دست نخواهید یافت. بعلاوه، با نزدیک شدن دندان ها به یکدیگر ممکن است مجبور باشید بندها را تعویض کنید. اگر فراموش کنید بندها را تعویض کنید ممکن است روند جابجایی دندان ها کند شود.

درد ناشی از درمان ارتودنسی

افراد اغلب اوقات درد درمان ارتودنسی را با ناراحتی ناشی از آن اشتباه می‌گیرند و قادر به تشخیص آنها از یکدیگر نیستند. درد عبارت است از حسی ناخوشایند و تجربه‌ای حسی که با آسیب واقعی به بافت همراه است. در حالی که ناراحتی عبارت است از حسی ناخوشایند و شرایطی آزاردهنده.

گاهی اوقات ممکن است این درد خفیف به حدی برای بیمار آزار دهنده باشد که باعث خواهد شد بیمار از پیگیری درمان صرفنظر نماید و بدون هیچ تلاشی برای بهبود روند درمان، به طور منظم از ابزارها استفاده نخواهد کرد. در حالی که با در میان گذاشتن این موضوع با ارتودنتیست، بیمار به سادگی قادر خواهد بود آن را کنترل نماید.

جابجایی دندان‌ها و درد

تنها ۷ درصد از بیماران هیچ دردی احساس نخواهند کرد و تقریبا ۹۹ درصد از کل بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی قرار می‌گیرند پس از اتصال بندها حسی ناخوشایند و آزاردهنده را تجربه خواهند کرد. کنترل درد یکی از اهداف اصلی درمان است، زیرا برخی مشکلات بایت و دندان‌ها با درد همراه هستند و هدف اصلی درمان ارتودنسی کاهش این گونه دردها است نه تشدید آنها.

جابجایی ارتودنتیک دندان‌ها و درد

دردی که بیمار در واکنش به فشارهای ناشی از درمان ارتودنسی تجربه می‌کند از نوع التهابی است، که در درجه‌ی اول ناشی از واکنش حسگرهای درد در بافت پیرامونی دندان است که به محرک فوری و نیز محرک‌های آتی واکنش نشان می‌دهند. سطح بالای فشار یا کشش می‌تواند باعث آسیب یا کمبود اکسیژن در غشای پریودنتال شود که طی یک فرایند التهابی، درون الیاف لیگامان، واسطه‌ای شیمیایی تولید می‌کند.

به نظر می‌رسد که طی نخستین مراحل درمان، زمانی که دندان‌ها در فواصل بیشتری جابجا می‌شوند درد بیشتری حس خواهد شد. سپس فواصل ایجاد درد، طول و شدت آن کاهش پیدا خواهد کرد. به تدریج درد کاهش پیدا می‌کند اما به طور کامل از بین نخواهد رفت که مربوط به ماهیت عمل ارتودنتیکی است که موجب تحریک بافت می‌شود. حداکثر شدت درد ظرف مدت حداقل ۱۲ ساعت پس از کار گذاشتن ابزار ارتودنسی حس خواهد شد و حداکثر دو تا سه روز و در موارد نادر تا ۱۵ روز ادامه خواهد داشت.

ارتودنتیست باید میزان تحمل درد بیمار را بررسی کند تا به همان میزان به دندان‌ها فشار وارد کند.

  • فشار اندک ناشی از سیم‌های ارتودنسی حافظه دار و زنجیرها یا پاور چین‌های (power chains) الاستیکی، همراه با براکت‌های سلف لیگیت (self-ligating brackets) نیز می‌تواند شدت فشاری که به دندان وارد می‌شود، و در نتیجه دردی که بیمار احساس می‌کند را کاهش دهند.
درد ارتودنسی

درد ارتودنسی

 

  • دو سوم از بیماران ارتودنتیک که برای نخستین مرتبه از الاستیک‌های بین فکی استفاده می‌کنند اندکی درد احساس خواهند کرد که باعث می‌شود بیمار پیش از غذا خوردن آن را خارج کند و گاهی فراموش کند مجددا آن را در جای خود قرار دهد.
درد ارتودنسی

درد ارتودنسی

 

  • ارتودنتیست‌ها باید تماس‌های اولیه در حین بسته شدن دندان‌ها را به حداقل برسانند زیرا آسیبی که اینگونه برخوردها در پی دارند برای برخی بیماران درد زیادی ایجاد خواهد کرد.
  • حین جویدن غذا درد افزایش پیدا خواهد کرد که باعث خواهد شد برخی بیماران عادات جویدن خود را تغییر دهند. توصیه‌ای که معمولا به این بیماران می‌شود این است که غذای نرم بخورند یا محتویات غذا را به قطعات کوچکتر برش دهند. از سوی دیگر، برخی ارتودنتیست‌ها نیز توصیه می‌کنند بیماران ارتودنسی باید طی چند ساعت نخست پس ار تنظیم سیم کمانی، به یک چیز نسبتا سفت مانند یک تکه پلاستیک گاز بزنند تا به عنوان مقاومت در برابر التهاب، سلول‌های بافت لثه‌ی اطراف دندان را تحریک کند.

درمان درد با استفاده از مسکن‌ها

درد ارتودنسی

درد ارتودنسی

یکی از ضروری‌ترین گام‌های اولیه این است که ارتودنتیست ارزیابی کلی از میزان دردی که بیمار، بویژه کودکان، حس می‌کنند داشته باشد. اطرافیان اغلب ممکن است توجهی به دردی که کودکان حس می‌کنند نداشته باشند زیرا کودکان قادر نیستند مانند بزرگسالان احساسات خود را به خوبی نشان دهند. اما ممکن است بیماران خردسال و نوجوان، دردی که تحمل می‌کنند را با عدم همکاری با ارتودنتیست و نیز عدم رعایت بهداشت دهان و دندان خود طی دوره‌ی درمان نشان دهند.

یکی از مطالعاتی که به مقایسه‌ی تاثیرگذاری مسکن‌های مختلف پرداخته بود، آنها را بر اساس میزان شدت دردی که قادر به تسکین آن هستند به این صورت دسته بندی کرده است:

 

 

دردهای خفیف تا متوسط

 

سطح ۱

پاراستامول (استامینوفن)، ضد التهاب‌های غیر استروئیدی، آسپرین
 

دردهای متوسط تا شدید

 

سطح ۲

کدئین + استامینوفن

ترامادول + استامینوفن

پودر اپیوم + استامینوفن

دردهای شدید تا غیر قابل تحملسطح ۳مورفین، فنتانیل، بوپرنورفین، نالبوفین

 

ارتودنتیست‌ها باید از شدت درد غیر قابل تشخیصی که بیمار از آن رنج می‌برد به عنوان راهنمایی برای درمان آن استفاده کنند، در حالی که با توجه به محل درد، سن بیمار، درمان‌های همزمان و نیز میزان اعتیادآور بودن مسکن، میزان تاثیرگذاری و میزان خطر را نیز مد نظر قرار دهند تا از عوارض جانبی احتمالی پیشگیری کنند. بعلاوه، باید دقت کنند که ممکن است افزایش دوز دارو موجب مسمومیت شود. به عبارت دیگر، باید فواید مسکن را در برابر عوارض جانبی آن بسنجد.

نتیجه گیری

دردی که بیمار با جابجایی ارتودنتیک دندان‌ها تجربه می‌کند می‌تواند حاد یا متوسط باشد که از جمله ویژگی‌های آن التهابی بودن آن است و در افارد مختلف متفاوت است. بنابراین، با تجویز مسکن مناسب می‌توان مانع خود درمانی بیمار شد. دسته بندی تجویز دارو بر اساس معیارهای زیر صورت خواهد گرفت:

  • سن بیمار
  • سلامت و سوابق پزشکی بیمار
  • نوع تنظیماتی که در هر جلسه صورت می‌گیرد
  • حساسیت بیمار به درد طبق ابراز شخصی بیمار در جلسه‌ی اول

با پیشگیری از بروز درد و نیز پیشگیری از وخامت آن در مراحل اولیه، ارتودنتیست قادر خواهد بود از تشدید ناراحتی ناشی از تنظیم مجدد ابزار ارتودنسی جلوگیری کند و روند درمان را به آرامی پیش ببرد. یکی از مهمترین وظایف درمانی ارتودنتیست این است که در خصوص ناراحتی‌های احتمالی یا دردی که ممکن است تجربه کنند به بیمار آگاهی دهد و به بیمار اطمینان دهد که این احساسات علائم آسیب شناسانه نیستند. مهم است که ارتودنتیست برای درک فرایند درمان و نیز چگونگی برخورد با درد و ناراحتی‌های همراه با آن به بیمار کمک کند. برای این منظور باید برای بیمار مسکن مناسب تجویز کند و رژیم غذایی مناسب و نیز چگونگی رعایت بهداشت دهان و دندان را برای او توضیح دهد.

 

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

لبخند زیبا و دندان‌های صاف و یکدست رؤیای هر نوجوان و بسیاری از بزرگسالان است. استفاده از بریس‌ها یا براکت‌های ارتودنسی تنها راه ممکن برای دستیابی به این هدف نیست. با این حال اگر در پی راهی برای صاف نمودن دندان‌ها در منزل بدون استفاده از بریس‌ها هستید باید به خاطر داشته باشید هر گونه درمان ارتودنتیک بدون مشورت با ارتودنتیست خطرناک و بی تاثیر خواهد بود. ارتودنتیست به شما کمک خواهد کرد تا درمان و ابزارهای درست را بیابید تا بدون خطر و به صورت موثر، دندان‌های خود را مجددا صاف کنید. در اینجا به بیان روش‌های دیگر خواهیم پرداخت که بسته به مشکل کجی دندان‌های شما می‌توان از آنها استفاده نمود.

مشکلاتی که می‌توان بدون استفاده از براکت‌ها آنها را برطرف نمود

در صورتی که شما با هر یک از شرایط زیر مواجه باشید، ممکن است گزینه‌ی مناسبی برای دیگر درمان‌های ارتودنسی باشید که نیاز به استفاده از بریس‌ها ندارند:

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

 

 

  • فشردگی و نامرتبی خفیف. در صورتی که دندان‌های شما در نتیجه‌ی فشردگی و نامرتب بودن تنها اندکی کج و نامرتب هستند، می‌توانید مشکل را تنها با استفاده از ریتینرها بر طرف نمایید.
  • مال اکلوزن. اصلاح بایت و صاف نمودن آن اغلب نیاز به ابزارهایی دارد تا با وضعیت فک شما تطبیق پیدا کند.
  • عدم رشد کامل کام (سقف دهان) یا باریک بودن فک بالا. وسیع کردن کام با کمک وسیع کننده‌ها فضایی ایجاد خواهد کرد که برای جابجایی دندان‌ها و قرار گرفتن آنها در جای درست خود نیاز خواهد بود.

ارتودنتیست می‌تواند تشخیص دهد که بسته به مشکل ارتودنسی شما، بدون استفاده از براکت‌ها چگونه می‌توان مشکل را برطرف نمود. هر روشی که برای شما انتخاب شود، باید طی درمان به شدت بهداشت دهان و دندان خود را رعایت نمایید تا مطمئن باشید که دندان‌های شما سالم و محکم باقی خواهند ماند.

نگهدارنده ارتودنسی یا ریتینرها

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

 

ریتینرهای ثابت، از جمله ریتینرهای پشت دندانی که روی سطح زبانی دندان‌ها متصل می‌شوند، با استفاده از چسب دندانپزشکی به سطح داخلی دندان‌ها متصل می‌شوند تا از جابجایی آنها به مرور زمان پیشگیری نمایند، که به اصلاح بایت و صاف شدن دندان‌های بیمار کمک می‌کند. ریتینر ثابت راهکاری مناسب برای دراز مدت است، اما متاسفانه شما قادر نخواهید بود برای کاهش درد یا تعمیر، خودتان آنها را خارج کنید.

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

 

ریتینرهای هالی از جمله ریتینرهای متحرک هستند که از سیم‌های فلزی و پلاستیک ساخته شده‌اند و بر اساس قالب دندان‌ها، متناسب با شکل دهان شکل می‌گیرند. ریتینرها را می‌توان برای هر دو قوس دندانی بالا و پایین استفاده نمود تا دندان‌ها را صاف نمود.

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

 

ریتینرهای متحرک برای افرادی ایده‌آل هستند که سعی دارند ظاهر لبخند خود را اصلاح نمایند، و از سوی دیگر تمایل ندارند ابزار ثابتی در دهان آنها قرار گیرد، زیرا برای شرایط خاص یا کاهش درد و گاهی برای استراحت می‌توان آنها را از دهان خارج نمود. اما به سادگی ممکن است گم شوند بنابراین غیر عادی نیست که ریتینرهای کوچک روی میز یا هر جای دیگری جا بمانند – از طرفی هزینه‌ی یک دست ریتینر جدید نیز بالا است.

ابزارهای ارتودنسی

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

 

ابزارها و وسایلی مانند هربست با اصلاح نقص‌های فک قادرند دندان‌ها را صاف کنند. ابزار هربست اجازه می‌دهد فک پایین در مسیر درست خود رشد کند که در نتیجه منجر به اصلاح بایت خواهد شد. این ابزار اجازه می‌دهد تا فک بالا و پایین به یکدیگر برسند، که اغلب برای دستیابی به دندان‌های صاف و یکدست و بی نقص نیاز است. این ابزار دارای بخشی فلزی است که به مولرها متصل می‌شود تا فک‌های بالا و پایین را به یکدیگر نزدیک کند. معمولا بیمار باید یک سال از این ابزار استفاده نماید، که طی آن ارتودنتیست به تدریج فک پایین را به محل درست خود هدایت می‌کند.

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

 

هدگیر ابزار دیگری است که قادر است بدون استفاده از بریس‌ها دندان‌ها را صاف و یکدست نماید. رو به جلو بودن دندان‌های فک بالا در کودکان می‌تواند به معنی اوربایت شدید باشد، که با استفاده از هدگیر قابل حل است. این ابزار به دندان‌ها و فک بالای کودک فشار وارد می‌کند و باعث می‌شود دندان‌ها و فک به طور همزمان به سمت محل درست خود جابجا شوند. بیمار باید مدت معینی در طول روز از هدگیر استفاده کند تا شاهد بهبود در ظاهر دندان‌های خود باشد.

مهمترین ضعف این ابزار این است که به صورت پیوسته مورد استفاده قرار نمی‌گیرد در نتیجه، دستیابی به نتایج مطلوب و اصلاح مال اکلوژن‌ها بوسیله‌ی آنها نیاز به زمان زیادی دارد.

وسیع کننده‌ی کام

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

 

در صورتی که قوس دندانی فرزند شما به حدی کوچک است که جای کافی برای رشد دندان‌های دائمی او در آینده وجود ندارد، ممکن است ارتودنتیست با استفاده از وسیع کننده‌ی کام قوس دندانی فک بالا را وسیع کند. این باعث می‌شود جای کافی برای جابجایی طبیعی دندان‌ها به محل درست آنها فراهم شود. وسیع کننده با استفاده از چسب دندانپزشکی به مولرهای فک بالا متصل می‌شود. ارتودنتیست با استفاده از یک ابزار خاص پیچ مرکزی وسیع کننده را می‌چرخاند و به هر دو نیمه‌ی چپ و راست فک بالا فشار تدریجی وارد می‌کند . این باعث می‌شود بین دو نیمه، استخوان اضافی رشد کند و پهنای دهان افزایش یابد به گونه‌ای که دندان‌ها به محل درست خود جابجا شوند. وسیع کننده‌ها اکثرا غیر قابل مشاهده هستند، و پس از هر مرتبه تنظیم مجدد، بیماران اندکی ناراحتی خواهند داشت.

اینویزیلاین

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

صاف کردن دندان بدون براکت ارتودنسی

 

این گزینه عبارت است از ریتینرهای پلاستیکی شفاف برای صاف کردن دندان‌ها به گونه‌ای که قابل مشاهده نباشد. الاینرهایی که به صورت سفارشی ساخته می‌شوند متحرک هستند و قادرند به سرعت و با دقت لبخند فرد را اصلاح نمایند. گرچه ریتینرها و ابزارهای ارتودنسی برای رفع مشکلات کجی دندان‌ها موثر هستند اما هنگام حرف زدن، لبخند زدن و خندیدن قابل دیدن هستند به همین دلیل ممکن است به اندازه‌ای که باید، برای بزرگسالان مطلوب نباشند. بنابراین، اینویزیلاین گزینه‌ای فوق‌العاده برای افراد شاغلی است که قصد ندارند به دنیا اعلام کنند که آنها برای صاف شدن دندان‌هایشان تحت درمان هستند.

بریس‌ها در چند سال اخیر دچار تحولات عظیمی شده‌اند، اما در برخی شرایط و مشکلات دهان ممکن است اصلا به آنها نیازی نباشد. می‌توانید از ارتودنتیست خود بپرسید که بدون استفاده از بریس‌ها چگونه می‌توان دندان‌ها را صاف و یکدست نمود.

هدگیر ارتودنسی

گاهی اوقات بریس‌ها به تنهایی برای جابجایی دندان‌ها به سمت موقعیت بهتر، یا اصلاح مشکلات بایت یا درمان مشکلات رشد فک‌ها کافی نیستند. در این وضعیت‌ها، ممکن است ارتودنتیست استفاده از ابزارهای خاص را پیشنهاد دهد. هدگیر ارتودنسی نامی کلی برای یکی از این ابزارها است که در خارج از دهان پوشیده می‌شود و نیروی کافی برای جابجایی صحیح دندان‌ها و هدایت رشد صورت و فک‌ها را وارد می‌نماید.

چندین نوع مختلف هدگیر ارتودنسی وجود دارند، که هر یک به گونه‌ای طراحی شده است که در وضعیت‌های خاص بهترین عملکرد را داشته باشد. ارتودنتیست برنامه‌ی درمانی طراحی خواهد نمود که نیازهای خاص بیمار را هدف قرار خواهد داد و مناسب‌ترین نوع هدگیر را انتخاب خواهد کرد؛ بعلاوه نحوه‌ی استفاده و مراقبت از آن را نیز برای بیمار شرح خواهد داد. مهم است که دستورالعمل‌ها را با دقت دنبال نمایید، زیرا با همکاری بیمار و ارتودنتیست بهترین نتایج از درمان حاصل خواهند شد.

شکل ظاهری هدگیر

هدگیر از دو جزء تشکیل شده است: یک قطعه‌ی فلزی نعل اسبی- مانند که درون دهان قرار می‌گیرد و یک قطعه‌ی خارجی کمان- مانند که در بیرون دهان قرار می‌گیرد و به نوار متصل می‌شود. قطعه‌ی درون دهان به بندهای روی براکت‌های دورترین مولرها (که بند باکال نامیده می‌شود) در قوس دندانی بالا متصل می‌شود.

انواع هدگیر ارتودنسی

هدگیر ارتودنسی

هدگیر ارتودنسی

 

یکی از رایج‌ترین انواع هدگیر، هدگیر cervical (low- pull)  (پشت گردنی یا نوار گردنی) است. این ابزار دارای سیمی U شکلی است که به بندهای پشت دندان متصل می‌شود و یک نوار که در پشت گردن قرار می‌گیرد. دستگاه مشابه هدگیر (high-pull) occipital است که دارای سیمی است که به دندان‌ها متصل می‌شود، نواری را می‌کشد که در پشت و روی سر قرار می‌گیرد.

این نوع هدگیرها عموما با کنترل رشد فک بالا، برای اصلاح اوربایت افقی شدید (در اصطلاح تکنیکی “اورجت” نامیده می‌شود) در کودکان مورد استفاده قرار می‌گیرند. بعلاوه، برای حفظ بایت در وضعیت مناسب و نیز اصلاح فواصل بین دندان‌ها بعد از کشیدن دندان می‌توان این ابزارها را برای افراد بزرگسال نیز استفاده نمود. به طور کلی، این نوع هدگیرها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که هر روز می‌توان بین ۱۲ تا ۱۴ ساعت آنها را استفاده کرد.

هدگیر ارتودنسی

هدگیر ارتودنسی

نوع دیگر هدگیر معکوس (reverse-pull) یا فیس ماسک (facemask) است. این ابزار عموما برای اصلاح آندربایت مورد استفاده قرار می‌گیرد. این نوع هدگیر فک بالا را (به جای عقب بردن) به جلو می‌کشد، که اجازه می‌دهد به فک پایین برسد و با آن هماهنگ شود. این ابزار شامل دو نوار می‌شود، که یکی روی پیشانی و دیگری روی چانه قرار می‌گیرد- و از طریق یک چارچوب عمودی به یکدیگر متصل هستند. الاستیک‌ها یا سیم‌ها، که از چارچوب به بریس‌ها متصل می‌شوند، نیروی کششی ایجاد می‌کنند. ممکن است نیاز باشد بیمار این ابزار را ۱۴ تا ۱۶ ساعت در روز استفاده نماید.

موثر واقع شدن هدگیر به همکاری بیمار بستگی دارد

هدگیر ارتودنسی

هدگیر ارتودنسی

 

هر کدام از انواع هدگیر را که استفاده می‌کنید، نکات مهمی هستند که باید از آنها مطلع باشید. احتمالا مهم‌ترین نکته این است که، برای موثر واقع شدن هدگیر ارتودنسی، باید دستورالعمل‌های مربوط به استفاده از ابزار را با دقت دنبال نمایید- به این معنا که هر روز باید برای مدت زمانی مشخص آن را استفاده نمایید. اگر شب‌ها هدگیر خود را می‌پوشید و یک شب موفق به استفاده از آن نشوید، می‌توانید روز بعد زمان از دست رفته را جبران نمایید- در غیر اینصورت، تمام تلاش شما طی هفت روز گذشته از بین خواهد رفت.

وجود اندکی احساس ناراحتی تا زمان عادت کردن به این ابزار ارتودنسی کاملا طبیعی است. خوشبختانه، اگر صادقانه از آن استفاده نمایید، ناراحتی ظرف چند روز برطرف خواهد شد. می‌توانید از مسکن‌هایی مانند ایبوپروفن استفاده نمایید که نیاز به نسخه‎‌ی پزشک ندارند، بعلاوه، سعی کنید در رژیم غذایی خود، غذاهای نرم را بگنجانید تا به تنظیم ابزار کمک نمایید.

گاهی اوقات ممکن است هنگام جویدن کمی درد احساس نمایید، یا مولرهای اول شما اندکی لق شوند. این اتفاقات کاملا طبیعی هستند و نشان دهنده‌ی تاثیرگذاری ابزار هستند. با این حال، اگر در دهان خود درد غیر عادی حس می‌کنید، دقت نمایید، زیرا ممکن است بند لنگر یا تکیه گاه روی مولر اول (دندانی که هدگیر به آن متصل شده است) شل شده باشد، یا ممکن است ناگهان متوجه شوید که اندازه‌ی هدگیر دیگر مناسب نیست. این علائم نشان دهنده‌ی بروز مشکل هستند. در این صورت فورا با ارتودنتیست خود تماس بگیرید.

مراقب هدگیر و نیز سلامت دهان و دندان خود باشید.

برای مراقبت از هدگیر ارتودنسی، به گونه‌ای که موثر عمل نماید- و نیز برای حفظ سلامت عمومی دهان و دندان- باید دستورالعمل‌های ارتودنتیست خود در رابطه با مراقبت و تمیز نمودن ابزار را دنبال نمایید. قسمت داخل دهانی ابزار باید با استفاده از مسواک و خمیر دندان به طور منظم تمیز شود، اما معمولا بخش بیرونی آن نیاز به تمییز کردن ندارد.مهم است که هدگیر خود را به درستی بپوشید و خارج نمایید. به خاطر داشته باشید، هر مرتبه که به ارتودنتیست مراجعه می‌کنید، ابزار خود را به همراه داشته باشید- اما حین انجام فعالیت‌های ورزشی یا حتی هنگام دویدن و بازی کردن در منزل آن را خارج نمایید.

پوشیدن هدگیر ارتودنسی ممکن است تغییری بزرگ به نظر برسد- و مدتی زمان می‌برد تا فرد به آن عادت کند. به خاطر داشته باشید، شما بخشی از این تیم هستید، که عبارت است از کارکنان کلینیک، ارتودنتیست شما و خود شما! وقتی همه با یکدیگر همکاری می‌کنند، دستیابی به هدف امکان پذیر خواهد شد: لبخندی زیبا که تا پایان عمر همراه شما خواهد بود.

فضا نگه‌دارها در درمان ارتودنسی

دندان‌های شیری گرچه جایگزین دائمی خواهند داشت، اما از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند. دندان‌های شیری به عنوان فضانگه‌دار برای دندان‌های دائمی عمل می‌کنند و به کودکان اجازه می‌دهند اولین غذای جامد خود را بجوند. کودکان معمولا در اثر حادثه، آسیب، پوسیدگی دندان، یا شرایط ژنتیکی، دندان‌های شیری خود را از دست می‌دهند. این احتمال وجود دارد که از دست دادن زود هنگام دندان‌های شیری منجر به بروز مشکلات ارتودنسی در دندان‌های دائمی شود.

فضا نگه‌دار چیست؟

فضا نگه‌دارها در درمان ارتودنسی

فضا نگه‌دارها در درمان ارتودنسی

 

در صورتی که دندان‌های مولر شیری وجود نداشته باشند یا زودتر از موعد از دست رفته باشند، ارتودنتیست‌ها استفاده از فضا نگه‌دارها را توصیه می‌کنند. هدف استفاده از فضا نگه‌دارها جلوگیری از جابجایی مولرهای اول دائمی مجاور دندان از دست رفته است. از این طریق می‌توان فضای کافی برای رشد پرمولرهای دائمی که دارای دو کاسپ (برجستگی روی سطح جونده‌ی دندان) هستند و نیز دندان‌های نیش حفظ نمود. در صورتی که مولرهای اول دائمی در جای درست خود نگه داشته نشوند، ممکن است رو به جلو منحرف شوند و مانع رشد پرمولرهای دارای دو کاسپ در مسیر معمول خود شوند. اولین پرمولر دارای دو کاسپ نیز ممکن است رو به جلو جابجا شود و مسیر معمول رشد و حرکت دندان نیش دائمی را مسدود کند. در صورتی که هر یک از شش دندان شیری در هر یک از دو فک پیش از موعد از دست برود، استفاده از فضا نگه‌دار ضروری خواهد بود.

انواع فضا نگه‌دارهای ثابت

نوع فضا نگه‌داری که دندانپزشک به شما پیشنهاد می‌دهد به تعداد دندان‌های از دست رفته و نیز محل آنها در دهان بستگی دارد. معمول‌ترین انواع فضا نگه‌دارها عبارتند از:

ابزار کمانی کامی (TPA)

فضا نگه‌دارها در درمان ارتودنسی

فضا نگه‌دارها در درمان ارتودنسی

 

این نوع فضا نگه‌دار ثابت در فک بالا زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که دندان‌های مولر شیری در هر دو طرف قوس دندانی زودتر از موعد از دست رفته باشند. ابزار TPA از دو بند فلزی تشکیل شده است که با یک سیم محکم در سقف دهان به یکدیگر متصل شده‌اند و بندها به آنها لحیم شده‌اند. ساختن ابزار عبارت است از تنظیم کردن بندهای فلزی روی دندان پایه‌ی کودک و ساخت قالب آن. بندها درون قالب باقی می‌مانند، که پس از آن با گچ دندانپزشکی پر می‌شود. ابزار TPA در آزمایشگاه و از روی قالب دندان‌های کودک ساخته می‌شود.

زمانی که ابزار TPA روی دندان پایه با سمان چسبانده می‌شود، می‌تواند مانع حرکت رو به جلوی دندان‌ها شود؛ با این حال همیشه قادر نیست مانع حرکت رو به جلوی نوک دندان‌های پایه شود و در نتیجه ممکن است باز فضا از بین برود و پر شود. احتمال برزو این اتفاق زمانی افزایش می‌یابد که کودک از روی عادت از زبان، انگشت، یا انگشت شست برای اعمال فشار روی سیم TPA استفاده می‌کند. گاهی اوقات یک دکمه به سیم مرکزی ابزار TPA متصل می‌شود که در کام کودک قرار می‌گیرد تا مانع تغییر جهت دندان پایه‌ای شود که ابزار به آن سمان شده است. در این حالت ابزار “نانس” نامیده می‌شود.

فضا نگه‌دارها در درمان ارتودنسی

فضا نگه‌دارها در درمان ارتودنسی

 

معمولا ابزار TPA در جای خود باقی می‌ماند تا دندان دائمی درون فضای به جا مانده در اثر از دست رفتن دندان‌ها رشد کند.

دیستال شو (Distal shoe)

فضا نگه‌دارها در درمان ارتودنسی

فضا نگه‌دارها در درمان ارتودنسی

 

این نوع فضا نگه‌دار زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که بیمار کوچکتر از آن است که مولرهای شش سالگی او رشد کرده باشند. دیستال شو روی مولرهای شیری قرار داده می‌شود و برآمدگی دارد که روی لثه تا سطح مقابل مولر شش سالگی که رشد نکرده است امتداد می‌یابد و مسیر رشد آن را به درستی درون دهان هدایت می‌کند.

بند و حلقه (Band and loop)

فضا نگه‌دارها در درمان ارتودنسی

فضا نگه‌دارها در درمان ارتودنسی

 

این نوع ابزار زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که یک یا چند مولر شیری تنها در یک سمت قوس دندانی از دست رفته‌اند و مولر شش سالگی نیز پشت آنها وجود دارد. در این ابزار یک بند فلزی به دور مولر شش سالگی قرار می‌گیرد و یک بازوی سیمی به آن لحیم می‌شود که در سطح پشتی دندان باقی‌مانده‌ی کناری قرار می‌گیرد.

سیم کمانی پشت دندانی (Lingual holding arch)

فضا نگه‌دارها در درمان ارتودنسی

فضا نگه‌دارها در درمان ارتودنسی

 

این نوع فضا نگه‌دار زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که یک یا چند مولر شیری در هر دو سمت قوس دندانی از دست رفته باشند و مولرهای شش سالگی پشت آنها در جای خود قرار داشته باشند. در این نوع فضا نگه‌دارها بندهای فلزی به دور مولرهای شش سالگی قرار می‌گیرند و یک سیم که به شکل قوس دندانی خمیده شده است به بندها لحیم می‌شود و روی سطح زبانی دندان‌های جلو قرار می‌گیرد.

دیگر انواع فضا نگه‌دارها نیز وجود دارند که مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما به طور کلی با اندکی تغییر در فضا نگه‌دارهایی که ذکر شدند ساخته می‌شوند.

فواید استفاده از فضا نگه‌دارها

 

  • فضا نگه‌دارها از جابجایی‌های نامطلوب مولرهای دائمی و پرمولرهای دارای دو کاسپ جلوگیری می‌نمایند.
  • فضا نگه‌دار فضای موجود در قوس دندانی را حفظ می‌کند تا پرمولرهای دارای دو کاسپ و دندان‌های نیش دائمی درون آن رشد کنند.
  • فضا نگه‌دارها شکل قوس دندانی را حفظ می‌کنند و در امتداد آنها دندان‌ها درون فک رشد می‌کنند. به این ترتیب از نامرتبی دندان‌ها نیز پیشگیری خواهد کرد.

عوارض و مشکلات درمان ارتودنسی

درمان ارتودنسی خود خطری ندارد، اما مانند هر گونه تداخل دیگر در بدن و مانند دیگر درمان‌ها، عوارض اندکی با خود به همراه دارد. خواه در پی درمان ارتودنسی برای فرزند خود هستید، یا به فکر گزینه‌ی درمان مناسب خود می‎باشید، مهم است اطلاعات لازم را داشته باشید تا پیش از تصمیم گیری خطرات و مزایای درمان را بسنجید.

متخصص ارتودنتیست شما بهترین مشاور برای شماست تا در رابطه با تمامی خطرات پیش روی شما صحبت کند، شرایط شخصی شما را مد نظر قرار دهد، گزینه‌های موجود را به شما معرفی نماید و در نهایت به شما کمک خواهد کرد تا بر اساس اطلاعات کامل تصمیم بگیرید. با این حال، خوب است برخی مشکلاتی که ممکن است بروز یابند را به خاطر داشته باشید تا در صورت وقوع، در صدد برطرف نمودن آنها برآیید.

درد دندان، ناراحتی خفیف یا فشار به دندان

عوارض و مشکلات درمان ارتودنسی

عوارض و مشکلات درمان ارتودنسی

 

پس از آغاز درمان ارتودنسی و پس از هر معاینه، ممکن است درد دندان، احساس فشار روی دندان‌ها، یا تنها احساس ناراحتی کنید. این موارد به فرد و آستانه‌ی تحمل درد او بستگی دارد. زمانی که فرد به ابزار ارتودنسی عادت کند و دندان به تدریج جابجایی خود را آغاز نماید، درد نیز از بین خواهد رفت. در صورت بروز دردهای خفیف می‌توان از مسکن‌هایی استفاده نمود که نیاز به تجویز دندانپزشک ندارند.

خراشیدگی و خون مردگی

عوارض و مشکلات درمان ارتودنسی

عوارض و مشکلات درمان ارتودنسی

در ابتدای درمان ارتودنسی، کاملا طبیعی است روی غشاء مخاطی خراشیدگی و خون مردگی مشاهده شود که عموما ناشی از ابزار ثابت ارتودنسی می‌باشند. در چنین مواردی، می‌توان از موم محافظ ارتودنسی استفاده نمود، که راهی ساده برای محافظت از دهان طی مراحل ابتدایی درمان است. چنین عارضه‌هایی موقتی هستند و طی ۵ تا ۷ روز نخست پس از آغاز درمان ارتودنسی بروز می‌یابند. پس از آن، غشاء مخاطی خود را با بریس‌ها (براکت‌ها و سیم‌ها) تطبیق می‌دهد و ساییدگی و خراش ناپدید می‌شود.

لکه‌های سفید رنگ روی سطح دندان

عوارض و مشکلات درمان ارتودنسی

عوارض و مشکلات درمان ارتودنسی

 

این مشکل در پی عدم رعایت بهداشت دهان و دندان در دراز مدت بروز می‌یابد. لکه‌های سفید رنگ در اطراف براکت‌ها ایجاد می‌شود. مینای دندان در زیر براکت‌ها سالم باقی می‌ماند و لایه‌ای که روی سطح مینای دندان ایجاد شده است موجب از بین رفتن مواد معدنی دندان می‌شود. این اتفاق در نتیجه‌ی وجود باکتری‌های مضری اتفاق می‌افتد که غذاهای باقی‌مانده در اطراف براکت‌ها را به اسید تبدیل می‌کنند. اسید موجب خوردگی مینای دندان می‌شود که منجر به از بین رفتن مواد معدنی سطح دندان می‌شود. این فرایندی است که به پوسیدگی دندان ختم می‌شود.

در صورت بروز این مشکل، و چنانجه تکرار دستورالعمل‌های لازم برای حفظ بهداشت دهان و دندان و مراجعه‌ی مکرر به متخصص بهداشت دهان و دندان موثر واقع نشوند، دکتر پیش از تکمیل درمان آن را خاتمه می‌دهد زیرا اولویت با حفظ بهداشت دندان‌ها و پس از آن صاف و یکدست نمودن آنهاست.

عفونت لثه

عوارض و مشکلات درمان ارتودنسی

عوارض و مشکلات درمان ارتودنسی

رعایت بهداشت دهان و دندان برای همه‌ی افراد مهم است اما برای افرادی که تحت درمان ارتودنسی قرار دارند از اهیمت ویژه‌ای برخوردار است. عدم رعایت بهداشت دهان و دندان می‌تواند منجر به عفونت لثه شود. این عفونت می‌تواند فرایند درمان را پیچیده نماید زیرا سرعت جابجایی و حرکت دندان‌ها را کاهش می‌دهد در نتیجه سرعت فرایند درمان کاهش می‌یابد، که گاهی اوقات می‌تواند منجر به آسیب‌های برگشت ناپذیر به بافت‌های پیرامون دندان شود که آن را در جای خود نگه داشته‌اند.

تحلیل ریشه‌ی دندان

عوارض و مشکلات درمان ارتودنسی

عوارض و مشکلات درمان ارتودنسی

 

تقریبا غیرممکن است بتوان پیش بینی کرد که آیا تحلیل ریشه برای فردی رخ خواهد داد یا خیر اما، برخی بیماران بیشتر از سایرین مستعد تحلیل ریشه‌ی دندان هستند. در عمل به این معناست که، ریشه‌ی دندان کوتاه‌تر می‌شود. با این حال، این مشکل طول عمر دندان را کاهش نمی‌دهد و عوارض چندان چشمگیری در بر نخواهد داشت.

بازگشت نتایج درمان ارتودنسی

درمان زودهنگام ارتودنسی این قابلیت را دارد که مجددا به حالت اولیه‌ی خود برگردد، به این معنا که دندان‌ها به موقعیت اولیه‌ی خود برگردند. ارتودنتیست با استفاده از ابزارهای نگه دارنده و ریتینرها از بروز این مشکل پیشگیری می‌کنند. ابزارهای نگه دارنده از جمله محصولات آزمایشگاه هستند که برای تنظیم دقیق دندان‌ها ساخته می‌شوند.

ریتینرها سیم‌هایی هستند که به سطح داخلی دندان‌ها می‌چسبند تا آنها را در جای خود ثابت نگه دارند. این مرحله از درمان ارتودنسی از اهمیت بالایی برخوردار است.