تحلیل ریشه دندان در طول درمان ارتودنسی

تحلیل ریشه چیست؟

تحلیل فیزیولوژیک ریشه دندان فرایندی کاملاً طبیعی است که به مرور زمان و برای افتادن دندان های شیری اتفاق می افتد. تحلیل ریشه با اسکاری مقایسه شده است که پس از جراحی به جا می ماند. این فرایند تحت عنوان تحلیل آپیکال بافت ریشه تعریف می شود. در طول روند جابجایی دندان ها (ارتودنتیک یا غیر از آن)، فشارها از طریق دندان ها به الیاف پریودنتال لیگامان منتقل می شوند.

فشرده شدن بخش هایی از الیاف لیگامان منجر به تولید و نفوذ استئوکلاست ها می شود که در نهایت منجر به تحلیل و جذب استخوان می شود. در مناطقی که تحت کشش قرار می گیرند، تفاوت هایی در سطح استئوبلاست ها بوجود می آید و استخوان در آن قسمت ها رسوب (انباشته شدن) می کند. عدم تعادل بین جذب و رسوب، همراه با از دست رفتن بخشی از ویژگی های حمایت کننده سمنتوم می توانند منجر به جذب منطقه های سمنتوکلاست / استئوکلاست ریشه شود.

تصور می شود که تحلیل در طول دوره های فعال جابجایی دندان ها و زمانی اتفاق می افتد که تعادل به سمت نوک دندان به هم می خورد. رسوب (تولید مجدد استخوان) یا بازسازی سمنتال در طول دوره های خاموشی اتفاق می افتد. در صورتی که روند این دو مکانیزم دچار اختلال شود یا عدم تعادل آن به سمت تحلیل و جذب استخوان حفظ شود، از دست رفتن بافت ریشه می تواند اتفاق بیفتد. کوتاه شدن ریشه دندان در افرادی که هرگز تحت درمان ارتودنسی قرار نگرفته اند نیز مشاهده شده است.

 

 

تحلیل ریشه دندان در طول درمان ارتودنسی

تحلیل ریشه دندان در طول درمان ارتودنسی

آیا تحلیل ریشه انواع مختلفی دارد؟

آری. تحلیل ریشه می تواند پس از ضربه به دندان و در واکنش به التهاب نیز اتفاق بیفتد. انکیلوز دندان نیز ممکن است به فرایندهای جبران کننده در تحلیل مربوط شود. ارتودنتیست ها عموماً به تحلیل خارجی آپیکال ریشه (EARR) علاقه مند هستند، که شکلی از تحلیل سطحی محسوب می شود. EARR تنها به از دست رفتن مواد آپیکال ریشه دندان اشاره دارد، اما دیگر اشکال تحلیل نیز ممکن است مشاهده شوند، از جمله تحلیل جانبی (سرویکال) در سطح باکال ریشه دندان های مولر که در طول درمان سریع افزایش عرض کام (وسیع کردن کام) می تواند اتفاق بیفتد.

 

 

تحلیل ریشه دندان در طول درمان ارتودنسی

تحلیل ریشه دندان در طول درمان ارتودنسی

کوتاه شدن ریشه دندان چه زمانی رخ می دهد؟

مطالعاتی که روی سی تی های میکرو انجام شده اند، در عمق ۹۰% از دندان های دائمی که تحت درمان ارتودنسی قرار نگرفته اند نیز مناطق میکروسکوپی EARR mm1/0 نشان داده اند. تصور می شود تحلیل های فرو رفته کوچک، مخصوصاً روی قسمت های جانبی ریشه بی ضرر باشند و نشانه طبیعی از بین رفتن تعادل بین تحلیل و تشکیل استخوان هستند. بروز EARR حیطه وسیعی از گزارش ها را نشان می دهد، در حالی که مطالعات بافت شناسی بیشتر از مطالعات بالینی بروز این مشکل را نشان می دهند. زنان بیشتر از مردان مستعد تحلیل ریشه دندان هستند.

بیشترین قسمت هایی که تحت تأثیر قرار می گیرند دندان های لترال دندان های پیشین فک بالا، دندان های پیشین فک بالا، دندان های پیشین فک پایین، و بخش دیستال ریشه های دندان های مولر اول فک پایین، دندان های پرمولر دوم فک پایین، و دندان های پرمولر دوم فک بالا هستند. به نظر می رسد خطرات تحلیل پس از سن ۱۱ سالگی افزایش پیدا کنند.

چه مقدار از ریشه تحت تأثیر قرار می گیرد؟

تصور می شود EARR نامطلوب و خطرناک در ۳-۵ درصد از بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی قرار می گیرند اتفاق بیفتد و این تحلیل به طور میانگین بین ۱ تا ۲ میلی متر است. با این حال، از آنجا که ماهیت آن به گونه ای است که نمی توان آن را پیش بینی کرد و پی بردن به وجود آن دشوار است، احتمال وقوع آن بیشتر است. در اکثر بیماران، تحلیل ریشه دندان ها ۲ میلی متر یا کمتر است.

آیا شرایط دیگری هستند که منجر به تحلیل ریشه دندان ها شوند؟

محققان این شرایط را در وضعیت های دیگری مانند آسم و ارتباط آن با اختلالات غدد درون ریز مانند پر کاری تیروئید نیز مورد بررسی قرار داده اند، اما احتمال آنها بسیار اندک گزارش شده است.

آیا تحلیل ریشه دندان ها می تواند ریشه خانوادگی داشته باشد؟

به احتمال زیاد، آری. تحقیقات اخیر نشان می دهند احتمال اینکه تحلیل ریشه دندان علت خانوادگی و ژنتیکی داشته باشد بسیار زیاد است. اهمیت عوامل ژنتیکی در متابولیسم استخوان ها مورد تأیید قرار گرفته است. چندین مطالعه نیز حاکی از تأثیر ژنتیک روی EARR بوده اند.

 

 

تحلیل ریشه دندان در طول درمان ارتودنسی

تحلیل ریشه دندان در طول درمان ارتودنسی

عوامل خطرزای کوتاه شدن ریشه دندان کدامند؟

در گذشته تصور می شد ریشه های کوتاه به عنوان یکی از عوامل خطر زای تحلیل ریشه باشند. سوابق خانوادگی (بستگان درجه یک) نیز می توانند نقش داشته باشند. آسیب و ضربه قبل از درمان ارتودنسی نیز رابطه مستقیم با تحلیل ریشه دارد. به نظر می رسد درمان های ارتودنسی طولانی مدت نیز با تحلیل ریشه بیشتری همراه باشند. البته شواهد ضد و نقیض زیادی در مورد این موضوع وجود دارند که آیا افزایش سطح فشار در طول درمان ارتودنسی شدت تحلیل ریشه را افزایش می دهد یا خیر.

در صورت پی بردن به تحلیل ریشه ها چه باید کرد؟

در صورتی که دندانپزشک متوجه تحلیل ریشه ها شود، توصیه می شود یک دوره ۴ تا ۶ ماهه درمان غیر فعال شود. می توان ابزار ارتودنسی را به صورت غیر فعال در جای خود نگه داشت یا برداشت. ارتودنتیست باید به فکر این نیز باشد که اگر ابزار ارتودنسی برداشته شود احتمال بازگشت دندان ها به محل قبل خود وجود دارد و حتی ممکن است جابجایی آنها غیر قابل کنترل باشد.

چگونه می توان خطر تحلیل ریشه را به حداقل رساند؟

با گرفتن تصویر OPG در ماه های ۴ تا ۶ می توان از خطر آن آگاه شد، علاوه بر این، باید قبل از آغاز درمان نیز از عوامل خطر زا آگاه بود و به محضی که ارتودنتیست از بروز آن آگاه می شود باید آن را به بیمار اطلاع دهد. باید طول درمان را به کوتاه ترین زمان ممکن رساند و از کمترین فشار استفاده کرد.

فلوراید تراپی طی درمان ارتودنسی

در مقالات قبل برای شما گفتیم احتمال بروز پوسیدگی دندان ها در طول درمان ارتودنسی بسیار بالا است که باعث می شود هدف نهایی درمان که زیباتر کردن لبخند است از بین برود، به همین دلیل بیمار و ارتودنتیست باید همه تلاش خود را برای پیشگیری از بروز آن بکنند. در آخرین مطلبی که گفتیم راجع به فواید فلوراید برای جلوگیری از پوسیدگی دندان ها صحبت کردیم. در این مقاله قصد داریم از روش ها و محصولات مختلفی بگوییم که به دندان ها کمک می کنند فلوراید آنها تأمین شود.

دهانشویه ها

استفاده از دهانشویه های فلورایده رایج ترین روشی است که به پیشگیری از پوسیدگی دندان ها و ایجاد حفره روی آنها کمک می کند. دهانشویه های فلورایده موجب کاهش دمینرالیزیشن (کاهش مواد معدنی دندان ها) می شوند و می توانند معدنی سازی مینای دندان ها را در قسمت های نزدیک بندها و براکت های ارتودنسی افزایش دهند. راه های مختلفی برای استفاده از دهانشویه های فلورایده وجود دارد. از آنها می توان به صورت های زیر استفاده کرد:

  • در دوزهای پایین (۰۵% NaF) با فواصل زمانی کمتر و تعداد دفعات بیشتر، یک یا دو مرتبه در ماه؛
  • در دوزهای بالا (۲% NaF)، یک مرتبه در هفته یا دو مرتبه در ماه.

کاهش حفره های دندانی ۲۵- ۳۰% است. در صورتی که دهانشویه های NaF (0.05%–۲۲۵ ppmF) به مدت ۱ دقیقه استفاده شوند می توانند سطح فلوراید داخل بزاق دهان را به مدت ۲ تا ۴ ساعت افزایش دهند.

 

 

فلوراید تراپی طی درمان ارتودنسی

فلوراید تراپی طی درمان ارتودنسی

ژل های فلورایده

در ژل های فلورایده غلظت فلوراید می تواند بین ۱۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ ppm باشد. این ژل ها معمولاً نمونه NaF هستند که به صورت اسیدی آماده شده اند، که برای تبادل یون ها فوق العاده است. میزان تأثیرگذاری آنها به این بستگی دارد که که منطقه ای که قرار است روی آن کار شود چقدر قابل دسترسی است: سطوح دهلیزی (سطوح خارجی کلیه دندان ها، چه قدامی و چه خلفی) و زبانی دندان ها به بهترین شکل محافظت می شوند. ژل هایی که غلظت فلوراید آنها بالا است، با استفاده از تری اعمال می شوند و توسط دندانپزشک و در جراحی های دندانی انجام می شود. توصیه می شود تری به مدت ۴ دقیقه در جای خود باقی بماند؛ بیمار حداقل به مدت یک تا یک ساعت و نیم پس از اعمال ژل فلورایده باید از شستشوی دهان، خوردن و نوشیدن هر چیزی خودداری کند. دو مرتبه انجام این کار در طول سال توصیه می شود.

 

 

فلوراید تراپی طی درمان ارتودنسی

فلوراید تراپی طی درمان ارتودنسی

وارنیش فلوراید

وارنیش های فلوراید با اهداف پیشگیرانه اطراف براکت های سمان (چسبانده) شده استفاده می شوند تا تأثیر پوسانندگی پلاک های باکتریایی را در مکان های بسیار آسیب پذیر مانند سطوح پروکسیمال (سطوح بین دو دندان مجاور) و سرویکال (قسمت طوق یا گردن دندان) کاهش دهد. این درمان نیازی به همکاری بیمار ندارد. این وارنیش ها با این هدف ابداع شدند که برای مدت زمان طولانی (تا ۱۲ ماه یا بیشتر) به سطح مینای دندان ها بچسبند و فلوراید خود را به آهستگی روی سطوح مینای دندان ها آزاد کنند تا زمانی که بیمار در مطب سپری می کند کاهش پیدا کند. وارنیش های فلوراید معمولاً دو مرتبه در سال روی منطقه خاصی اعمال می شوند که ضایعات اولیه روی سطوح صاف و صیقلی ایجاد شده اند. سه نوع وارنیشی که در حال حاضر در بازار وجود دارند عبارتند از:

  • محافظ فلور Fluor Protector با فلوراید ۱/۰ درصد،
  • دورافات Duraphat با فلوراید ۲/۲ درصد،
  • بای فلوراید Bifluoride با فلوراید ۵ درصد.

وارنیش های فلوراید باید در بیمارانی استفاده شوند که علاقه چندانی به برنامه های درمانی گسترده ندارند، از جمله درمان هایی که هر سه یا چهار ماه یک مرتبه، یا دو یا سه مرتبه در سال انجام می شوند. بنابراین، وارنیش ها به عنوان درمانی پیشگیرانه استفاده می شوند تا از دمینرالیزیشن (کاهش مواد معدنی) مینای دندان های اطراف براکت ها پیشگیری شود و موجب افزایش معدنی سازی مجدد ضایعات پوسیدگی و جلوگیری از بروز ضایعات بیشتر شود.

ترکیب وارنیش های فلوراید و کلرهگزیدین

کنترل با مواد آنتی میکروبیال در ترکیب با فلوراید، در بیماران پر خطر، می تواند نتایج فوق العاده ای داشته باشد. فلوراید و کلرهگزیدین ترکیبی قدرتمند تشکیل می دهند: فلوراید برای محافظت از بافت های سخت عمل می کند، در حالی که کلرهگزیدین پاتوژن های باکال (عوامل بیماری زای دهانی) موجود در بزاق و پلاک های دندانی را کاهش می دهد. وارنیش های آنتی باکتریال به صورت موضعی روی مناطق پر خطر اعمال می شوند، مانند ضایعات اولیه که باید پاکسازی شوند تا معدنی سازی مجدد مینای دندان ها ممکن شود. این مواد می توانند تعداد استرپتوکوک موتانس (Streptococcus mutans) موجود در پلاک های نزدیک ابزارهای ثابت را کاهش دهند. اعمال وارنیش بر پایه کلرهگزیدین به راحتی انجام می شود.

این ماده مانند رنگ با یک فرچه یا قلم مو روی دندان ها زده می شود و با یک جریان هوای ملایم روی سطح دندان خشک می شود. پس از اعمال وارنیش و قبل از خوردن یا آشامیدن هر چیزی، بیمار باید حداقل یک ساعت صبر کند. وارنیش های کلرهگزیدین نیز مانند ژل ها باید به صورت مکرر، دو یا سه مرتبه با فواصل چند روزه، و هر سه یا چهار ماه یک مرتبه اعمال شوند تا مؤثر واقع شوند. استفاده ترکیبی از وارنیش آنتی باکتریال و وارنیش فلوراید در جلوگیری از ضایعات پوسیدگی جدید تأثیر گذارتر هستند.

جلوگیری از پوسیدگی دندان در طول درمان ارتودنسی

در دو مقاله قبل به بحث پوسیدگی دندان ها پرداختیم و گفتیم مهمترین هدف درمان ارتودنسی زیبایی بیشتر لبخند و دندان ها است، در حالی که اگر بهداشت دهان و دندان ها رعایت نشود و روی دندان ها لکه ایجا شود، نه تنها به زیبایی افزوده نمی شود، بلکه از زیبایی آنها کاسته نیز می شود. به همین دلیل لازم است از قبل تمهیدات لازم اندیشیده شوند. علاوه بر این گفتیم در طول درمان نیز لازم است کارهایی صورت گیرد که اولین کار به تخصص ارتودنتیست بستگی دارد. در این مقاله به ادامه این نکات می پردازیم.

 

جلوگیری از پوسیدگی دندان در طول درمان ارتودنسی

جلوگیری از پوسیدگی دندان در طول درمان ارتودنسی

بهداشت دهان و دندان ها

مراقبت های بالینی در طول هر درمان ارتودنسی ضروری است. حذف پلاک ها و ذرات غذا یکی از مهمترین الزامات رعایت بهداشت دهان و دندان است. نگرانی بابت بهداشت دهان و دندان ها باید دائمی باشد، نه تنها برای همه ارتودنتیست ها، بلکه برای بیماران: در طول دوره درمان بیمار باید علیرغم وجود ابزار با موفقیت سطح بهداشت دهان را رعایت کند.

آموزش دادن به بیمار برای حفظ دهان، و نیز رسیدگی و نظارت های ارتودنتیست ساده ترین راه برای درمان پیشگیرانه است که می تواند انجام شود. باید (با در نظر گرفتن سن بیمار، سطح اجتماعی- فرهنگی، و نیز ناتوانی های بیمار) روش درست مسواک زدن به بیمار آموزش داده شود. اگر بیمار نتواند با مسواک های معمولی این کارها را انجام دهد، مسواک های برقی به خوبی می توانند کمک کننده باشند و به طور کامل پلاک های دندانی را از بین ببرند.

مسواک زدن باید با خمیر دندان فلورایده انجام شود، زیرا مشخص شده است خمیر دندان های فلورایده خاصیت ضد پوسیدگی دارند.

پاکسازی و جرمگیری پلاک دندانی

علاوه بر بهداشت دهان در منزل، جرمگیری های پیشگیرانه تخصصی برای کاهش حجم باکتری های داخل دهان، افزایش تأثیرگذاری مسواک زدن و تسهیل پاکسازی توسط بیمار طراحی شده و انجام می شوند. جرمگیری یا پاکسازی تخصصی دندان ها، دو یا سه مرتبه در سال، می تواند به حفظ سلامت دندان ها کمک کند و تعداد پوسیدگی های دندان ها را کاهش دهد. این کار اجازه می دهد پاکسازی درست مناطقی که مسواک زدن آنها برای بیمار دشوار است، ممکن شود. سطوح کرونال دندان ها را می توان با استفاده از خمیرهای فلورایده با ذرات بیسار ریز، و کاپ یا برس پولیش الاستومر پولیش کرد تا مانع حفظ مکانیکی باکتری ها شد.

 

جلوگیری از پوسیدگی دندان در طول درمان ارتودنسی

جلوگیری از پوسیدگی دندان در طول درمان ارتودنسی

نظارت روی پوسیدگی ها

هر نوع ابزاری که استفاده می شود، حمله بافت سخت، وقتی اتفاق می افتد، با دمینرالیزیشن (از بین رفتن مواد معدنی) مینای دندان آغاز می شود. با ابزارهایی که نیاز به براکت دارند، این حملات می توانند از نزدیکی براکت های چسبانده شده روی دندان یا زیر بندها، زمانی آغاز شوند که پیوند از بین می رود و مایعات داخل دهان بین فلز و مینای دندان، جایی که پاکسازی درست غیر ممکن است، نفوذ می کند. بنابراین، پیوندهای بین دندان های عقب و بندها باید به طور منظم مورد بررسی قرار بگیرند تا از نفوذ بزاق جلوگیری شود. اگر هیچ شک و شبهه ای در مورد کیفیت سیل وجود داشته باشد، بندها باید برداشته شده و مجدداً قرار داده شوند.

 

جلوگیری از پوسیدگی دندان در طول درمان ارتودنسی

جلوگیری از پوسیدگی دندان در طول درمان ارتودنسی

سیل کردن فرو رفتگی ها و شکاف ها

فرو رفتگی ها و شیارهای روی دندان ها مستعد بروز پوسیدگی هستند. این قسمت های پر پیچ و خم را نمی توان به راحتی مسواک زد و اعمال موضعی فلوراید نیز تنها اندکی می تواند به محافظت از آن کمک کند. با سیل کردن شیارها و فرو رفتگی های تمام دندان های دائمی در حال رشد می توان از بروز پوسیدگی در آنها پیشگیری نمود: دندان های پرمولر، مخصوصاً دومین مولرهای دائمی که در طول درمان ارتودنسی بیرون می آیند.

هدف سیل کردن شیارها و فرو رفتگی ها از سمت اکلوزال دندان، کاهش حجم باکتریایی با صاف و صیقلی شدن اشکال فوق العاده مارپیچی است که برای تجمع ذرات غذا و باکتری ها مناسب هستند، در نتیجه پاکسازی آنها راحت تر خواهد شد.

 

فلوراید تراپی موضعی

سال هاست که بهترین عملکرد فلوراید به همگان ثابت شده است. یون های فلوراید دارای ویژگی پیشگیرانه و حفاظتی در برابر پوسیدگی ها دارند. علاوه بر این:

  • با جلوگیری از فرایندهای برخی آنزیم ها، متابولیسم باکتری ها در پلاک های دندانی را تغییر می دهد.
  • با فعالیت روی تشکیل فلورای (انبوهی از یک دسته موجودات زنده) باکتریایی و (یا) روی فعالیت های متابولیک میکرو ارگانیسم ها، مانع تولید اسیدها می شود.
  • با ایجاد یک تأثیر معدنی سازی، مخصوصاً در غلظت های پایین، دمینرالیزیشن را کاهش می دهد و معدنی سازی مجدد ضایعات پوسیده اولیه را افزایش می دهد. در طول دوره های مکرر پایین آمدن PH محیط دهان، اعمال فلوراید روی لایه های سطحی مینای دندان آسان می شود.

مهم ترین تأثیر ضد پوسیدگی فلوراید موضعی شکل گیری کلسیم فلوراید است، که به داخل سطح سالم یا حفره های ریز ضایعات فعالی که هنوز به مرحله حفره پوسیدگی نرسیده اند نفوذ می کنند. وقتی سطوح زیرین دندان در معرض فلوراید قرار می گیرند، یون های فلوراید به سطح می چسبند و کریستال های کلسیم فلوراید را تشکیل می دهند. سپس می توانند به عنوان مخازنی عمل کنند که فلوراید می تواند از آنها آزاد شود.

هر چه فلورایدی که در روز نخست درمان اعمال می شود بیشتر باشد، ساختار کریستال های فلوراید کلسیم نیز بهتر شکل خواهد گرفت. به همین دلیل اعمال فلوراید یا فلوراید تراپی درست پس از اِچ کردن با اسید (نخستین مرحله چسباندن براکت ارتودنسی روی دندان) بسیار مهم است.

واکنش پیشگیرانه فلوراید به میزان غلظت آن، و نیز تعداد دفعاتی که روی دندان ها اعمال می شود بستگی دارد. تأثیرات موضعی فلوراید می توانند چند برابر شوند: هر چه دندان بیشتر در معرض فلوراید قرار بگیرد، بیشتر در برابر پوسیدگی مقاوم می شود . حتی با یک افزایش اندک در غلظت فلوراید موجود در بزاق و پلاک ها می توان با افزایش معدنی سازی، به خوبی از دندان در برابر پوسیدگی محافظت کرد. فلوراید می تواند به مدت ۲ تا ۶ ساعت، با غلظت ۰۳/۰- ۱/۰ داخل بزاق باقی بماند. بنابراین علاوه بر استفاده از خمیردندان های فلورایده، سطوح ضایعات نازکی که به تازگی شکل گرفته اند را می توان با اعمال موضعی وارنیش ها، ژل ها، یا محلول های فلورایده، در مراحل اولیه در طول درمان ارتودنسی درمان کرد تا معدنی سازی مجدد سطح مینای دندان تحریک شود.

 در مقاله بعد به این دسته از روش های اعمال فلوراید روی دندان ها و ضرورت مراجعات منظم به ارتودنتیست برای جلوگیری از پوسیدگی دندان خواهیم پرداخت…

پوسیدگی دندان و درمان ارتودنسی – بخش دوم

در مقاله قبل به معرفی مفهوم و جنبه های مختلف پوسیدگی دندان پرداختیم و در ادامه گفتیم رعایت بهداشت دهان و دندان ها در طول درمان ارتودنسی نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در این مقاله به عوامل خطرزایی می پردازیم که در طول درمان ارتودنسی دندان ها را تهدید می کنند و در ادامه راهکارهایی برای پیشگیری از بروز پوسیدگی در طول ارتودنسی ارائه خواهیم داد.

دندان های جلوی فک بالا و اولین دندان های مولر دائمی، بیشتر از سایر دندان ها مستعد دمینرالیزیشن هستند. سه مکانی که بیشتر از هر جای دیگری در معرض خطر دمینرالیزیشن هستند عبارتند از: منطقه های سرویکال (گردن یا طوق دندان)، منطقه های زیر بندهای بریس ارتودنسی، و مینای نزدیک براکت های چسبانده شده روی دندان ها.

این ضایعه های اولیه که در طول درمان ارتودنسی اتفاق می افتند از نظر بالینی به شکل حلقه های مات نسبتاً سفید یا خاکستری در کناره های پیوند بین سمان (چسب ارتودنسی) و مینای دندان، و عموماً در سطح لثه ها در پایه نیمه زیرین براکت ها ظاهر می شوند. در صورتی که از دست رفتن مواد معدنی سطح دندان ادامه پیدا کند، در پی آن، تشکیل بازگشت ناپذیر حفره های دندانی وجود خواهد داشت.

پیشگیری از خطرات پوسیدگی در طول درمان ارتودنسی

بیمارانی که از ابزارهای ارتودنسی استفاده می کنند باید به عنوان بیمارانی تلقی شوند که در معرض خطر بالای پوسیدگی دندان هستند، که لازم است قبل از درمان ارتودنسی، در طول آن، و نیز پس از آن، برای آنها راهکارهای پیشگیرانه اندیشیده شود.

قبل از درمان ارتودنسی

 

پوسیدگی دندان و درمان ارتودنسی - بخش دوم

پوسیدگی دندان و درمان ارتودنسی – بخش دوم

 

مشاوره حضوری

اولین کاری که باید انجام شود مصاحبه با بیمار است که باید انجام شود تا الگوهای رفتاری، عادات غذا خوردن بهداشت دندانی، و در صورت امکان، سوابق قرار گرفتن تحت فلوراید تراپی مشخص شوند. در مورد کودکان، در این جلسه باید میزان آمادگی خانواده و تمایل آنها برای کمک به موفقیت آمیز بودن درمان مورد بررسی قرار بگیرد، عامل ضروری که می تواند کیفیت بالای پیگیری درمان های مختلف ارائه شده را تضمین کند. این مصاحبه می تواند با معاینات دقیق و کامل و نیز گرفتن تصاویر رادیوگرافی دنبال شود.

معاینات بالینی

درست در ابتدای درمان ارتودنسی دندان ها باید وضعیتی داشته باشند که موجب تسهیل درمان ارتودنسی شوند و احتمالاً موجب بروز مشکلات موضعی نشوند که به اشتباه نتایج مستقیم خود درمان ارتودنسی تعبیر شوند. نقش دندانپزشک، خواه دندانپزشک عمومی یا دندانپزشک اطفال، انجام تحقیقات سیستمیک برای پی بردن به اختلالات و ناهنجاری های مشهود و غیر مشهود، و نیز بررسی کامل آنها است. در این گزارش دندانپزشکی باید موارد زیر ذکر شوند:

  • تعداد دندان هایی که وجود دارند، وجود ندارند، و درمان شده اند باید ذکر شود؛
  • همه ضایعات پوسیدگی که از نظر بالینی قابل مشاهده هستند و مشکلات و پیچیدگی های آنها باید ثبت شوند؛
  • هر گونه ناهنجاری های ساختاری که ممکن است منجر شوند قسمت های شکننده خاصی بوجود بیایند، باید شناسایی شوند.

گرفتن تصاویر رادیوگرافی

علاوه بر معاینات دندانی، بررسی دقیق، صحیح، و سیستمیک رادیوگرافیک باید انجام شوند. و باید اهداف زیر را داشته باشند:

  • میزان هر گونه ضایعه پوسیدگی و پیچیدگی های احتمالی آن را مشخص نماید.
  • بازگشت هر گونه ضایعه پوسیدگی زیر پر شدگی دندان در آن قابل مشاهده باشد.
  • بتوان با کمک آن روی پیشرفت درمان اپکسوژنزیس یا اپکسیفیکیشن نظارت داشت.

درمان های مراقبتی دندانی

پس از این معاینات، باید طرح درمان درست و مناسب ریخته شود تا درمان های مراقبتی دندانی مختلف مورد نیاز قبل از درمان ارتودنسی، آغاز شوند. آماده سازی دندان ها قبل از درمان ارتودنسی یکی از گام های ضروری است. ارتودنتیست باید شخصاً در این مرحله دخالت داشته باشد و در کنار دندانپزشک کودکان یا دندانپزشک عمومی اطمینان حاصل کند که همه تمهیدات پیشگیرانه اندیشیده شده اند و درمان های لازم انجام شده اند.

کارهای زیر باید انجام شوند:

  • درمان همه پوسیدگی ها
  • درمان همه مشکلات پالپ که در نتیجه پوسیدگی دندان ها بوجود آمده اند
  • ترمیم انسجام آناتومیک و عملکردی دندان ها برای حمایت از درمان ارتودنسی
  • سیل کردن پیشگیرانه فرو رفتگی ها و برجستگی های همه دندان های دائمی

آموزش و ایجاد انگیزه

قبل از اقدامات درمانی و پیشگیرانه، مهم ترین موضوع باید دادن توصیه های تغذیه ای باشد: بیمار باید راجع به پوساننده بودن غذاها و عادات بد غذایی مانند خوردن میان وعده به بیمار آگاهی داده شود تا یاد بگیرد نسبت به آنچه می خورد حساس باشد.

بعلاوه، ایجاد انگیزه و آگاهی در رابطه با بهداشت دهان و دندان ها، باید در طرح درمان مورد تأیید قرار گیرد. بیمار قبل از آغاز درمان باید سطح قابل قبولی از بهداشت دهان و دندان ها را رعایت کند، و انتظار می رود این سطح بهداشت را در طول درمان حفظ کند. قوانین بهداشتی باید یک عادت همیشگی باقی بمانند، و بیمار برای همیشه به آنها پایبند باشد.

در طول درمان ارتودنسی

توجه خاصی باید به انتخاب موادی شود که برای چسباندن ابزارهای ارتودنسی روی دندان ها استفاده می شوند، و همچنین پیشگیری های بر پایه فلوراید.

قرار دادن ابزار ارتودنسی روی دندان

توصیه می شود بندها خیلی نزدیک روی دندان ها قرار بگیرند، اما وقتی فشار و تأثیر جویدن بالا باشد، معمولاً این برای حفظ چسب دندانپزشکی کافی نیست. سمان (چسب های مخصوص ارتودنسی) گلاس آینومر سال ها مورد استفاده قرار گرفته است و راهکار خوبی برای این مشکل است. شکنندگی آن کمتر از اکسی فسفات است، قدرت چسبندگی آن به فلز و مینای دندان یکسان است و از آن فلوراید آزاد می شود، در نتیجه به حفاظت از دندان کمک می کند. استفاده از آن پیشرفت بزرگی در راستای کاهش چشمگیر دمینرالیزیشن زیر بندها است.

نتایج موفقیت آمیز درمان ارتودنسی نیز به کیفیت باندینگ (چسبیدن) براکت ها به دندان ها دارد. چسباندن براکت ها باید همیشه بعد از درمان سطوح amelar با درمان پیشگیرانه به منظور زدودن پلاک ها و دیگر جرم ها انجام شود. باندینگ قابل قبول با استفاده از ترکیب اسید فسفوریک رزین کامپوزیت بدست می آید. انتخاب موادی که برای چسباندن استفاده می شود باید هم برای بالا رفتن قدرت باندینگ و هم قدرت مراقبتی با دقت انجام شود. اغلب از رزین کامپوزیت استفاده می شود، اما مطالعات حاکی از این هستند که تشکیل پلاک های باکتریایی روی این رزین ها بیشتر از مینای دندان اتفاق می افتد، که می تواند موجب از بین رفتن مواد معدنی اطراف براکت ارتودنسی شود.

سمان گلاس آینومر نیز می توانند برای چسباندن براکت ها استفاده شوند: دندان ها قبل از آن نیاز به اچ کردن با اسید ندارند و پس از برداشته شدن براکت هیچ تغییری در سطح amelar ایجاد نمی شود. نتایج نشان می دهند وقتی سمان گلاس آینومر به عنوان چسب ارتودنسی استفاده می شود، کاهش چشمگیری در ضایعات پوسیدگی دندان ها مشاهده می شود. این مواد تعداد لکه های سفیدی که پس از برداشتن ابزار مشاهده می شوند را نیز کاهش می دهند.

پس از برداشته شدن براکت ها، کامپوزیت به جا مانده باید از روی دندان ها برداشته شود: اگر این کار انجام نشود، محل انباشته شدن پلاک های باکتریایی و جایی برای تشکیل پوسیدگی دندان ها خواهد شد.

 

پوسیدگی دندان و درمان ارتودنسی – بخش اول

هدف درمان ارتونسی رسیدن به اکلوژن دندانی صحیح است، در عین حال که به طور همزمان تلاش می شود ظاهر و زیبایی بیمار بهبود پیدا کند. با این حال امروزه می دانیم که در طول درمان ارتودنسی اگر مراقبت های دقیق صورت نگیرند، خطر پوسیدگی دندان ها افزایش خواهد یافت، که می تواند به بیمار آسیب برسانند و موفقیت نتایج درمان را به خطر بیندازند. ایجاد ضایعات پوسیدگی در نتیجه درمان ارتودنسی می توانند نتیجه پاکسازی ناکافی پلاک های دندانی باشند که ابزارهای داخل دهان مانع انجام این کار می شوند.

به منظور پیشگیری از تأثیرات مضر پوسیدگی دندان ها، باید به طور دقیق بدانید این مشکل با چه خطراتی می تواند همراه باشد. بنابراین، عوامل خطر زای مربوط به هر بیمار باید قبل از آغاز درمان ارتودنسی مورد بررسی دقیق قرار بگیرند و در طول دوره درمان نیز تحت نظارت دقیق قرار داشته باشند تا بتوان از بروز یا پیشرفت آنها پیشگیری نمود.

در این مقاله قصد داریم به معرفی پوسیدگی دندان ها، عوامل خطر زای آنها در درمان ارتودنسی، و راهکارهایی برای پیشگیری از بروز آن قبل، در طول، و پس از درمان ارتودنسی بپردازیم.

عوامل اصلی پوسیدگی دندان

پوسیدگی دندان نتیجه در هم شکستن بافت های سخت دندان در نتیجه نفوذ باکتری به درون آنها و پیشرفت روند دمینرالیزیشن demineralization (از بین رفتن مواد معدنی مینای دندان ها) موضعی است. پوسیدگی دندان ها می تواند در نتیجه عوامل مختلفی بروز پیدا کند. پوسیدگی ها تحت عمل همزمان چندین عامل شکل می گیرند:

 

 

پوسیدگی دندان و درمان ارتودنسی

پوسیدگی دندان و درمان ارتودنسی – بخش اول

 

باکتری هایی که باعث پوسیدگی دندان میشوند

داخل دهان و پلاک های دندانی باکتری های متعددی وجود دارند. استرپتوکوک موتانس Streptococcus mutans اصلی ترین میکرو ارگانیسمی است که منجر به پوسیدگی دندان های انسان ها می شود. این باکتری از کربوهیدرات ها به عنوان ماده غذایی و منبع انرژی استفاده می کند، آنها را متابولیز می کند تا اسید لاکتیک تولید کند، که موجب پایین آمدن PH دهان و در نتیجه دمینرالیزیشن مینای دندان ها می شود. این اختلال عفونی گسترش پیدا می کند و به تدریج همه دندان ها را درگیر می سازد.

نقش غذا در گسترش پوسیدگی دندان ها

غذا در شکل گیری و گسترش پوسیدگی دندان ها نقش مهمی ایفا می کند. باکترهای پوساننده دندان ها می توانند داخل دهان دوام بیاورند و در آنجا تنها در صورتی عمل خواهند کرد که قند قابل تخمیر غذا پیدا کنند تا نیازهای متابولیک آنها را تأمین کند. ساکاروز معمول ترین کربوهیدرات غذا است. این ماده به طور طبیعی در اکثر میوه ها و سبزیجات وجود دارد، اما به دلخواه به بسیاری از محصولات غذایی افزوده می شود. از جمله عواملی که باید وجود داشته باشند تا غذا موجب پوسیدگی دندان ها شوند عبارتند از طول دوره زمانی شرایط پوساننده دندان، میزان قابلیت نگهدارندگی دهان، شکل فیزیکی غذا، انواع غلظت های کربوهیدرات های موجود، و عادات غذایی بیمار.

 

 

پوسیدگی دندان و درمان ارتودنسی

پوسیدگی دندان و درمان ارتودنسی  – بخش اول

زمینه و زمان لازم برای فعالیت باکتری ها

آناتومی دندان ها می تواند یکی از عوامل خطر زای مربوط به میزبان باشد. قرار گیری نامناسب دندان ها در کنار یکدیگر می تواند محل مناسبی برای انباشته شدن پلاک و پوسیدگی دندان ها باشد. پوسیدگی دندان ها می تواند در برجستگی ها و فرو رفتگی های دندان های عقب دهان بروز پیدا کند، که می تواند قسمت های پر پیچ و خمی بوجود بیاورد که حتی نرم ترین فرچه های مسواک ها نیز قادر نیستند به آنها دسترسی داشته باشند.

بزاق دهان نیز نقش مهمی در روند پوسیدگی دندان ها ایفا می کند. عمل آن الزاماً ضد پوسیدگی دندان ها است، زیرا با عمل “شستشوی” مکانیکی خود می تواند ذرات غذا را پاکسازی کند، و با برخی ترکیبات خود می تواند به عنوان تأمین کننده مواد معدنی مینای دندان ها عمل کند. بنابراین، هر گونه تغییر در روند ترشح بزاق دهان می تواند زمینه را برای بروز پوسیدگی دندان ها فراهم کند.

مانند هر بیماری دیگری، پوسیدگی دندان ها نتیجه موازنه ناپایدار بین شدت عوامل پاتولوژیک که در بالا ذکر شدند، و واکنش مقاومتی بیولوژیک است. پوسیدگی دندان ها زمانی بروز می یابد که تعادل بین، از بین رفتن مواد معدنی مینای دندان ها و تأمین مجدد آن، از بین برود. پوسیدگی دندان ها یک فرایند پویا است که روند پیشرفت آن در برخی بازه های زمانی ثابت است. روند پوسیدگی دندان ها به طور کلی در مراحل ابتدایی خود، در شرایط مطلوب، قابل بازگشت است، اما با رسیدن به مراحل پیشرفته خود، غیر قابل بازگشت خواهد بود.

 

 

پوسیدگی دندان و درمان ارتودنسی

پوسیدگی دندان و درمان ارتودنسی  – بخش اول

درمان ارتودنسی و افزایش خطر پوسیدگی دندان ها

در کنار خطرات معمولی که برای پوسیدگی دندان ها وجود دارند، درمان های ارتودنسی نیز از جمله عوامل خطر زای اجتناب ناپذیر هستند. قرار گرفتن یک ابزار ثابت ارتودنسی داخل دهان می تواند منجر به تشکیل مقدار زیادی پلاک دندانی شود، زیرا رعایت بهداشت دهان و دندان ها بسیار دشوار خواهد شد، قدرت پاکسازی بزاق دهان کاهش خواهد یافت، و محیطی بوجود خواهد آورد که برای بروز پوسیدگی ها مناسب خواهد بود. قرار گرفتن ابزارهای ثابت ارتودنسی داخل دهان، با افزایش تعداد باکتری های پوساننده دندان، می تواند اکوسیستم دهان را تغییر دهد. این تغییرات تعادل بین روند از بین رفتن مواد معدنی مینای دندان (demineralization) و تأمین مجدد آن (remineralization) را به هم می ریزد، در نتیجه خطر پوسیدگی دندان های بیمار افزایش خواهد یافت.

بعلاوه، درمان ارتودنسی بیشتر در دوران نوجوانی انجام می شود، زمانی که دندان های دائمی به تازگی بیرون آمده اند و بواسطه مینای جوان آنها، بیشتر مستعد پوسیدگی هستند. این باعث بالا رفتن خطر پوسیدگی دندان ها می شود، به همین دلیل درمان ارتودنسی در این سن بیشتر منجر به بروز پوسیدگی دندان ها می شود. این پوسیدگی ها می توانند داخل برجستگی ها و فرو رفتگی های دندان ها نفوذ کنند، که بیش از ۶۰% از ضایعات پوسیدگی دندان ها را تشکیل می دهند. با این حال، ضایعات پوسیدگی ها می توانند روی سطوح صاف و صیقلی متمرکز شوند، و منجر به تشکیل ضایعات ناشی از دمینرالیزیشن، تحت عنوان “لکه های سفید رنگ” شوند.

 

در مقاله بعد به ادامه دیگر جوانب این مشکل، راه های پیشگیری از بروز و پیشرفت آن خواهیم پرداخت…

 

ارتودنسی و لق شدن دندان ها

چه عواملی باعث لق شدن دندان ها می شوند؟

در کودکان، لق شدن دندان ها دور از انتظار نیست، زیرا نشان دهنده از دست رفتن دندان های شیری و رشد دندان های دائمی است. با این حال، پس از نوجوانی، لق شدن دندان ها دیگر طبیعی نیست و باید جدی گرفته شود. علیرغم این واقعیت که دندان های ما از ثبات بالایی برخوردار هستند و یک عمر دوام دارند، به دلایل مختلفی می توانند لق شوند.

دندان لق کاملاً نا امید کننده نیست، بلکه نیاز است خیلی فوری، به مشکلی که در پس آن وجود دارد پرداخته شود، در غیر اینصورت، آسیبی که وارد می شود می تواند بازگشت ناپذیر باشد و دندانپزشک قادر به نجات دندان نخواهد بود.

 

ارتودنسی و دندان های لق

ارتودنسی و دندان های لق

شایع ترین علل لق شدن دندان ها در بزرگسالی

بیماری لثه

التهاب شدید لثه ها، که پریودنتیت نیز نامیده می شود، منجر به در هم شکسته شدن استخوانی می شود که دندان را در جای خود نگه می دارد. این فرایند عموماً بدون درد است بنابراین، معمولاً زمانی لق بودن دندان کشف می شود که تکان خوردن آن آغاز شود. در افرادی که بیماری دیابت آنها تحت کنترل نیست، یا با وجود دیگر مشکلات پزشکی، بیماری لثه می تواند تشدید شود.

ضربه یا آسیب

هر گونه ضربه به صورت ناشی از ورزش های پر زد و خورد، زمین خوردن، یا تصادف، می تواند منجر به آسیب به دندان ها و بافت ها و ساختارهای اطراف آن شود، که منجر به لب پر شدن، شکستگی یا لق شدن دندان ها می شود. این موارد نیاز به رسیدگی اورژانسی دارند.

پوکی استخوان

پوکی استخوان بیماری است که منجر به تضعیف استخوان های ستون فقرات، مچ ها و لگن می شود. فک ها نیز می توانند تحت تأثیر قرار بگیرند، حفره های بیشتری در آنها بوجود بیاید، و شکننده تر شوند. یکی از داروهایی که برای درمان پوکی استخوان استفاده می شوند (بیس فسفونات) می تواند منجر به بروز شرایط نادری به نام استئونکروز در فک ها شود، که منجر به لق شدن دندان ها می شود.

بارداری

از آنجا که هورمون های استروژن و پروژسترون در طول دوران بارداری افزایش می یابند، خطر بیماری لثه نیز افزایش می یابد. در صورت عدم وجود بهداشت کافی دهان، التهاب موجود در لثه ها می تواند تشدید شود و منجر به لق شدن دندان ها شود.

مشکلات بایت

شرایط دیگری که می تواند منجر به لق شدن دندان ها شود مشکلات بایت است. وقتی دندان ها روی یکدیگر قرار می گیرند به شکل ایده آل، فشار بایت به طور یکسان روی همه دندان های عقب توزیع می شود. مشکلات بایت می توانند نتیجه شرایط متعددی باشند، از جمله همه انواع کجی های دندان ها (کجی، فشردگی، چرخیدگی، و متمایل بودن) و فک ها (کراس بایت، دیپ بایت، اپن بایت). ترمیم های دندانی مانند پر شدگی ها، روکش ها، و بریج ها نیز می توانند منجر به بروز مشکلات بایت شوند.

وقتی بایت ناصاف است، قسمت ها یا دندان های خاصی مجبور به تحمل فشار زیادی هستند که می تواند به ساختارهای اطراف دندان آسیب برساند. این فشارها می توانند موجب کشیدگی الیاف پریودنتال لیگامان اطراف یک دندان شوند و به فیبرهای کوچکی که آن را به استخوان اطراف متصل می کنند آسیب خواهد رساند، که منجر به لق شدن دندان خواهد شد. فشارهای شدید نیز می توانند شکل استخوان اطراف دندان ها را تحت تأثیر قرار دهند.

اغلب، مشکلات بایت به ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر مربوط می شوند، شرایطی که به فشار وارد شده به برخی دندان ها و الیاف لیگامان آنها می افزاید. بعلاوه، مشکلات بایت می توانند منجر به تشدید بیماری لثه شوند، که دلیل شماره یک لق شدن دندان ها است.

 

ارتودنسی و دندان های لق

ارتودنسی و دندان های لق

درمان لق شدن دندان ها

به منظور یافتن بهترین راهکار برای درمان لق شدگی دندان ها، دندانپزشک باید دریابد در درجه اول چه چیزی موجب بروز این مشکل شده است. علل احتمالی پزشکی نیز باید مورد بررسی قرار بگیرند، از جمله دیابت و به هم خوردن تعادل هورمون ها.

در صورتی که بیماری لثه موجب لق شدگی دندان ها شده باشد، بهداشت دهان و دندان ها باید بهبود یابد و پاکسازی عمقی دندان ها (جرمگیری و تسطیح سطح ریشه یا روت پلنینگ) ضروری است. در مورد آسیب و ضربه، دندانپزشک باید دندان لق را با باندینگ (بستن) به دندان های مجاور ثابت کند. این می تواند راهکاری موقتی یا دائمی باشد. بسته به وخامت مشکل، پس از حوادث تروماتیک ممکن است درمان ریشه ضروری باشد.

 

ارتودنسی و دندان های لق

ارتودنسی و دندان های لق

درمان ارتودنسی به منظور اصلاح مشکلات بایت و پیشگیری از لق شدن دندان ها

در اکثر موارد لق شدگی دندان ها، عامل اصلی، وارد شدن نیروی شدید جویدن است که می تواند منجر به وارد آمدن فشار زیاد به بافت های اطراف شود. در صورتی که این مشکل برطرف نشود، می تواند منجر به از دست رفتن دندان ها شود، و با کم شدن تعداد دندان ها، دندان های باقی مانده متحمل فشار بیشتری خواهند بود. دندانپزشک ها باید بتوانند همه عواملی که می توانند منجر به بروز مشکلات بایت شوند را تجزیه و تحلیل کنند؛ زیرا ممکن است تعویض ترمیم های دندانی ضروری باشد.

در صورت وجود مشکلات بایت، محافظه کارانه ترین راهکار برای پرهیز از مشکلات بیشتر و بهبود سلامت دندان ها، درمان ارتودنسی است. با جابجا کردن دندان های کج، فک ها می توانند به درستی روی یکدیگر قرار بگیرند و فشار به طور یکسان روی همه دندان ها توزیع شود. با این کار می توان از لق شدن دندان ها و بروز دیگر مشکلات از قبیل مشکلات مفاصل فک، سر درد و دیگر دردها، پیشگیری نمود.

راحت ترین راه برای اصلاح بایت و لبخند به طور همزمان، استفاده از الاینرهای شفاف است. این گزینه درمان برای افراد بزرگسالی فوق العاده است که عموماً تصور می کنند استفاده از براکت ها خجالت آور است. الاینرها متحرک هستند و می توان آنها را خارج نمود، به همین دلیل راهکاری راحت هستند.

عادت بد دهان و دندان

هر کسی ممکن است در یک بازه زمانی در طول عمر خود یک سری عادات بد داشته باشد. همه این عادات بخشی از شخصیت هر فرد را تشکیل می دهند، اما می توانند واقعاً آسیب رسان باشند. وقتی عادات بد ما روی سلامت دهان ما تأثیر می گذارند، نتایج آن می تواند هم برای بدن و هم برای جیب ما فوق العاده دردناک باشند. با داشتن این موضوع در ذهن، به فهرستی از بدترین عاداتی رسیده ایم که در کودکانی که در سن رشد به سر می برند می توانند به دهان و دندان های آنها آسیب برسانند.

 

عادات بد دهانی منجر به مال اکلوژن

عادات بد دهانی منجر به مال اکلوژن

مکیدن انگشت

مکیدن انگشت یکی از شایع ترین عادات دوران کودکی است. کودکانی که مدت زمانی طولانی انگشت خود را می مکند، با خطر کج شدن دندان های دائمی مواجه هستند که به تازگی بیرون آمده اند. در صورتی که انگشت همیشه به دندان هایی که در حال بیرون آمدن هستند فشار وارد کند، می تواند باعث کج رشد کردن دندان ها و بروز مال اکلوژن شود. مال اکلوژن های اصلی به ترکیب فشاری مربوط می شوند که مستقیماً از سوی انگشت وارد می شود و موجب تغییر الگوهای فشار گونه ها و لب ها می شود. فشار گونه ها روی گوشه های دهان بیشترین فشار است. بواسطه انقباض ماهیچه های شیپوری در طول فرایند مکیدن، فشار ماهیچه های گونه به دندان های عقب فک بالا افزایش پیدا می کند و باعث می شود ماگزیلا شکل V به خود بگیرد.

 

عادات بد دهانی منجر به مال اکلوژن

عادات بد دهانی منجر به مال اکلوژن

تنفس دهانی

تنفس دهانی را می توان به سه دسته تقسیم نمود:

الف) انسدادی: کودکانی که حین فرو بردن هوا از راه مجرای بینی آنها وقفه ایجاد می شود.

ب) از روی عادت: این مشکل از روی عادت بروز پیدا می کند، هر چند اختلالات غیر عادی از بین رفته اند.

ج) آناتومیک: وقتی آناتومی لب های بالا و پایین کوتاه است، به شکلی که نمی توانند به خوبی و بدون تلاش بسته شوند.

کودکانی که عادت تنفس دهانی را دارند، معمولاً صورت باریکتری دارند، دندان های جلوی آنها رو به جلو و به سمت لب ها متمایل است، و لب ها به شکلی باز می شوند که لب بالا پشت دندان های پیشین فک پایین قرار می گیرند. به علت عدم تحریک طبیعی ماهیچه زبان، و نیز بواسطه وجود فشار شدید روی دندان های نیش و در منطقه دندان های مولر و در نتیجه انقباض ماهیچه های حلقوی دهان (orbicularis oris) و ماهیچه های شیپوری (buccinators ماهیچه های لپ)، قسمت باکال ماگزیلا (فک بالا)، منجر به تغییر شکل آن به V و افزایش ارتفاع پالاتال می شود. بنابراین، بر اساس برخی نظرات، تنفس دهانی از نظر بالینی منجر به کشیده و باریک شدن صورت می شود. وقتی این اتفاق دائماً تکرار شود، می تواند منجر به ناهنجاری هایی در دندان های جلوی فک بالا (جلو آمدگی) شود و بایت قدامی باز خواهد بود (اپن بایت).

 

عادات بد دهانی منجر به مال اکلوژن

عادات بد دهانی منجر به مال اکلوژن

فشردن زبان پشت دندان ها یا تانگ تراستینگ (Tongue thrusting)

عادت فشردن زبان پشت دندان ها می تواند ناشی از تغذیه نادرست از شیشه شیر باشد و معمولاً با دیگر عادات بد مانند مکیدن انگشت، جویدن لب، و جویدن ناخن همراه است. در صورتی که این اتفاق به صورت مکرر رخ دهد، می تواند منجر به بروز اپن بایت و اوربایت ناکامل و نیز قرار گیری نوک زبان جلوتر از حد طبیعی شود.

جویدن اشیاء

عادت جویدن اشیاء، که می تواند شامل موارد زیر باشد:

 

عادات بد دهانی منجر به مال اکلوژن

عادات بد دهانی منجر به مال اکلوژن

 

جویدن ناخن

عادت بد دهانی که در آن دندان های پیشین فک های بالا و پایین تحت فشار ناخن قرار می گیرد. این عادت در کودکانی که قبلاً عادت جویدن انگشت داشته اند شایع است. جویدن ناخن ریشه در استرس، تقلید از اعضای خانواده، وراثت، و تغییر عادت مکیدن انگشت دارد. زیر ناخن همیشه تمیز نیست که این، علاوه بر مشکلاتی که برای دندان ها بوجود می آورد می تواند باعث بیماری های عفونی شود. در برخی موارد عادت جویدن ناخن می تواند موجب ساییدگی دندان های جلوی فک پایین شود.

 

عادات بد دهانی منجر به مال اکلوژن

عادات بد دهانی منجر به مال اکلوژن

جویدن انگشت

عادت مکیدن انگشت در کودکان حدود سنین ۱-۲ سالگی اتفاق می افتد. اگر این عادت پیوسته تا سن ۵ سالگی یا بیشتر ادامه داشته باشد می تواند منجر به ناهنجاری هایی در وضعیت دندان ها شود. انگشت ها دندان های جلوی فک بالا را رو به جلو، و فک پایین را رو به عقب فشار خواهند داد. به همین دلیل فک بالا برجسته به نظر می رسد.

 

عادات بد دهانی منجر به مال اکلوژن

عادات بد دهانی منجر به مال اکلوژن

براکسیسم

براکسیسم عادت بد ساییدن دندان های دو فک روی یکدیگر است که می تواند در کودکی و نیز در بزرگسالی بروز پیدا کند. معمولاً این عادت حین خواب اتفاق می افتد به همین دلیل فرد از عادت بد خود اطلاعی ندارد. براکسیسم در زنان بیشتر از مردان رخ می دهد. براکسیسم می تواند موجب ساییدگی سطح دندان های هر دو فک، هم دندان های دائمی و هم دندان های شیری شود. لایه های مینای دندان (بیرونی ترین لایه دندان ها) که از سطح دندان ها محافظت می کنند، از بین می روند در نتیجه موجب بروز درد در دندان می شوند. وقتی این عادت ادامه پیدا می کند، می تواند منجر به آسیب به بافت های پریودنتال (بافتی که از دندان ها محافظت می کند)، مال اکلوژن، شکست دندان ها در نتیجه فشار بسیار زیاد و ناهنجاری در مفاصل فکی- گیجگاهی (مفاصلی که فک پایین را به استخوان متصل می کند) شود.

برای درمان این موارد، دندانپزشک ابزارهای خاصی می سازد که به طور ویژه طراحی شده اند و بر اساس دندان های بیمار ساخته می شوند. این ابزارها نایت گارد (محافظ دندان شبانه) نامیده می شوند و حین خواب مورد استفاده قرار می گیرند. این ابزار مانعی بین دندان های دو فک بالا و پایین بوجود می آورد. با استفاده از این ابزار می توانید مانع آسیب بیشتر به دندان ها شوید و به بیمار کمک کنید عادت بد خود را ترک کند. اگر قرار باشد به مهمترین علت بروز براکسیسم بپردازیم، مشورت با یک روانشناس یکی از کارهایی است که می تواند به از بین بردن این عادت کمک کند.

نحوه استفاده از نخ دندان ارتودنسی

همه ارتودنتیست ها برای بیماران خود توضیح خواهند داد که با وجود براکت های فلزی سنتی روی دندان ها، کشیدن نخ دندان دشوارتر از زمانی خواهد بود که فرد تحت درمان نیست. مهم تر از همه اینکه طی مدت استفاده از این ابزارها باید فواصل بین دندان ها تمیز نگه داشته شود. خوشبختانه، از نخ دندان های قدیمی خوب با دست خالی استفاده می کنید یا هر نوع دیگر از ابزارهای مفید نخ دندان کشیدن، کاملاً تمیز نگه داشتن دندان ها و براکت ها کاری ضروری است که باید آن را انجام دهید.

 

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

استفاده از نخ دندان های معمولی

در صورت امکان از نخ دندان های دارای روکش مومی استفاده کنید.

وقتی با وجود براکت های ارتودنسی نخ دندان می کشید، مهم است به خاطر داشته باشید که اجزاء فلزی و زوایای زیادی هستند که باید نخ دندان به آنها برخورد داشته باشد. به این علت، ممکن است بخواهید هر زمان که تمایل دارید از نخ دندان های نازک با روکش مومی استفاده نمایید. احتمال گیر کردن نخ دندان بدون روکش مومی کنار براکت ها زیاد است.

  • مقدار نخی که باید استفاده کنید می تواند بر اساس اندازه دهان و دست های شما متفاوت باشد. اکثر منابع دندانپزشکی توصیه می کنند که یک تکه نخ دندان حدود ۳۰ تا ۴۰ سانتی متری استفاده کنید.

 

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نخ دندان را از پشت براکت عبور دهید.

نخ دندان را با یک دست از چند سانتی انتهای آن بگیرید. با دقت آن را از زیر یا روی سیم اصلی براکت ها عبور دهید، مراقب باشید گیر نکند. برای انجام این کار، آینه می تواند کمک کننده باشد.

  • آرام باشید. سیم روی براکت ها را با نخ دندان نکشید- فقط می خواهید نخ دندان را به پشت آن بفرستید.

 

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نخ دندان را بین دندان های خود بکشید.

هر سر نخ دندان را با یک دست بگیرید. آن ها را دور انگشتان اشاره خود بپیچید. یک انگشت اشاره خود را رو به داخل دهان و به آرامی نخ دندان را بکشید، به گونه ای که به داخل فضای بین دندان ها فرو برود.

  • اگر قبلاً زیاد از نخ دندان استفاده می کرده اید، این کار باید برای شما طبیعی باشد. تنها می خواهید نخ را در فضای بین دندان ها حرکت دهید و آن را به داخل شکاف هل دهید. برای برخی از دندان ها، این کار اندکی دشوارتر است، که آن هم به خاطر فشرده بودن آنها است.

 

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نخ دندان را به بالا و پایین بکشید.

اکنون که نخ دندان بین دندان ها قرار گرفته است، از انگشتان خود برای بالا و پایین بردن آن از لثه ها به جایی که حرکت دادن آن دشوار است، استفاده کنید. آن را به آرامی بکشید، به گونه ای که نخ دندان با داخل هر دو دندان تماس داشته باشد. باید این فضای باریک را در حد امکان “بخراشید” این کار را کنار هر دندان پنج مرتبه انجام دهید.

  • این حرکت خراشیدن ممکن است به ظاهر چنین به نظر برسد که هیچ کاری انجام نمی دهید، اما در واقع اینطور نیست. کشیدن نخ دندان تنها برای بیرون آوردن ذرات غذای گیر کرده کنار دندان ها و ابزار نیست این کار برای زدودن پلاک های دندانی نیز مهم است. پلاک های دندانی لایه های نازکی از باکتری هستند که می توانند موجب پوسیدگی، برزو درد، و در صورتی که به آنها توجه نشود، موجب تغییر رنگ دندان ها شوند.

 

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نخ دندان را با دقت بیرون بکشید.

یک سر نخ دندان را بگیرید و آن را به آرامی بیرون بکشید، مراقب باشید به براکت یا سیم گیر نکند.

  • این کار را برای فاصله بین همه دندان ها تکرار کنید.
  • برای انجام این کار زمان صرف کنید. کشیدن درست نخ دندان هنگامی که براکت های ارتودنسی روی دندان ها وجود دارند می تواند سه برابر بیشتر از همیشه زمان ببرد، اما از اهمیت ویژه ای برخوردار است، زیرا مسواک زدن به تنهایی نمی تواند کمک کننده باشد.
  • علاوه بر این، ممکن است مقداری خونریزی لثه ها را تجربه کنید که بواسطه التهابی که پس از قرار گرفتن براکت ها روی دندان ها اتفاق می افتد، کاملاً طبیعی است.

 

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

استفاده از فلاس تریدر

استفاده از فلاس تریدر را امتحان کنید.

آیا نخ دندان کشیدن با نخ دندان های معمولی کار دشواری است؟ فلاس تریدر ابزاری است که می تواند بسیار کمک کننده باشد، و فرو بردن نخ دندان به پشت براکت ها را بسیار آسان سازد. تریدر شبیه یک سوزن پلاستیکی کوچک است، و می تواند برای نخ کردن مورد استفاده قرار بگیرد.

 

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

یک تکه نخ دندان را داخل سوراخ تریدر فرو کنید.

این کار شبیه سوزن نخ کردن است. سوزن پلاستیکی را زیر سیم کمانی براکت های خود فرو ببرید و نخ را از درون آن بکشید.

 

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نخ دندان را مثل همیشه استفاده کنید.

اکنون که نخ دندان در جای خود قرار گرفته است، آن را مثل همیشه با انگشتان دو دست خود بگیرید و بین دندان های خود بکشید. نخ را بیرون بکشید و این کار را برای فواصل دندان های دیگر تکرار کنید. تریدر فرو بردن نخ دندان در جای درست را آسان می کند.

  • هنگام اعمال فشار برای دسترسی بین دندان ها مراقب باشید- به آرامی به عقب و جلو حرکت کنید.

 

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

استفاده از واتر فلاسر

واتر فلاسر ابزاری برای کمک به کشیدن نخ دندان.

یک دستگاه واتر فلاسر خریداری کنید. بسیاری از دندانپزشک ها و ارتودنتیست ها استفاده از ابزار مخصوصی به نام واتر فلاسر را، برای کمک به کشیدن نخ دندان توصیه می کنند.

 

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

 

بر اساس دستورالعمل داخل بروشور، مخزن آب دستگاه را پر کنید. سعی کنید به طور منظم مخزن آن را پاکسازی کنید تا از انباشته شدن باکتری داخل آن جلوگیری شود.

  • برای محافظت آنتی باکتریال بیشتر از دهان و پیشگیری از ژنژیویت، مقداری دهانشویه به مخزن آن اضافه کنید.

 

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نحوه استفاده از نخ دندان در ارتودنسی

نحوه استفاده از واتر فلاسر.

این ابزار آب را به صورت باریک، با فشار پرتاب می کند که می تواند برای زدودن ذرات غذای بین دندان ها و پاکسازی لای دندان ها استفاده شود. معمولاً دندانپزشک ها استفاده از آنها را به جای نخ دندان توصیه می کنند. استفاده از آنها به عنوان مکمل کشیدن نخ دندان واقعاً کمک کننده است، زیرا به بیرون آوردن ذرات غذایی کمک می کنند که دسترسی به آنها دشوار است. یکی دیگر از فواید استفاده از واتر فلاسر، تحریک لثه ها، و احیاء سلامت و عملکرد صحیح لثه هایی است که ملتهب هستند و تحلیل رفته اند.

سیم های ارتودنسی

سیم ارتودنسی ابزارهایی هستند که برای وارد آوردن فشار لازم به براکت ها به منظور جابجایی دندان ها به محل ایده آل آنها استفاده می شوند. این سیم ها از مواد مختلفی ساخته می شوند، که در این مقاله قصد داریم به معرفی آنها بپردازیم.

سیم ارتودنسی از جنس استیل ضد زنگ

از زمان معرفی درمان ارتودنسی در دهه ۱۹۳۰ تاکنون، سیم های کمانی از جنس استیل ضد زنگ گزینه ای شناخته شده در درمان ارتودنسی باقی مانده اند؛ زیرا دارای مزایای بسیاری هستند، از جمله: انعطاف پذیر بودن، سازگار بودن با بدن انسان، مقاومت محیطی، سفتی، قابلیت ارتجاعی، و ارزان بودن. یکی از مزایای استیل ضد زنگ این است که با دستکاری فرمولاسیون آن طی روند تولید، می توان ترکیبات و ویژگی های نهایی فیزیکی آن را تغییر داد. این کار مفید است زیرا اجازه می دهد درصد وزن هر ماده تشکیل دهنده استیل ضد زنگ را تنظیم کرد، در نتیجه هر یک می توانند ویژگی های مختلفی داشته باشند. در اصل، سیم های استیل ضد زنگ عموماً شامل ۲۵-۱۷% کرومونیوم و ۲۵-۸% نیکل هستند و درصد باقی مانده مواد آن آهن است.

در حالی که فرمولاسیون های جدیدتر حاوی ۱۸% کرمونیوم و ۸% نیکل هستند، و در نتیجه عموماً تحت عنوان استیل ضد زنگ ۸-۱۸ شناخته می شوند. یکی از مهم ترین نتایج مهم و مزایای این شکل ترکیب استیل ضد زنگ، مخصوصاً با توجه به استفاده از آن در حفره دهان، ویژگی مقاومت آن در برابر زنگ زدن است. این به دلیل وجود کرومونیوم داخل آلیاژ است؛ ثابت شده است که وقتی کرومونیوم بیشتر از ۱۰ درصد است، یک لایه سطحی از اکسید کرومونیوم روی استیل ضد زنگ تشکیل می دهد تا مقاومت آن را در برابر خوردگی افزایش دهد. بعلاوه، ویژگی های فیزیکی این نوع استیل ضد زنگ به گونه ای است که عموماً از مقاومت بالایی برخوردار هستند، که میزان استحکام آن را ۱۰۰-۹۳% بیشتر از استیل های ضد زنگ مرسوم می کند. بعلاوه، همان طور که در بالا ذکر شد، نه تنها تغییر ترکیب استیل ضد زنگ از طریق فرمولاسیون های خاص امکان پذیر است، بلکه می تواند با روش های مختلف ساخت و تولید ترکیب شود، که اجازه می دهد ویژگی های آن قابل تنظیم باشند.

این معمولاً با تغییر میزان سرد کاری و تابکاری در طول ساخت انجام می شود. یک قانون کلی که در این روند وجود دارد رابطه غیر مستقیم بین مقاومت و شکل پذیری است؛ بنابراین، به طور کلی، با بالا رفتن استحکام، میزان شکل پذیری سیم کاهش می یابد، و بالعکس. طی فرایند سرد کاری و تابکاری، دو درجه اصلی استیل ضد زنگ می توانند دسته بندی شوند، معمولی و درجه یک. درجه معمولی دارای میزان بالای شکل پذیری و میزان پایین قابلیت شکستن است؛ در حالی که، درجه یک آن از استحکام بالاتری برخوردار است اما احتمال خراب شدن و تغییر شکل آن کمتر است. با این ویژگی ها است که سیم کمانی استیل ضد زنگ از تنوع و دوام بالایی برخوردار است، و به عنوان یکی از پر استفاده ترین سیم های کمانی ارتودنسی باقی مانده است.

 

سیم ارتودنسی

سیم ارتودنسی

سیم ارتودنسی کبالت – کرومونیوم

در دهه ۱۹۶۰ آلیاژ کبالت کرومونیوم راهی بازار شد. کبالت کرومونیوم از کبالت (۴۰%)، کرومونیوم (۲۰%)، آهن (۱۶%)، و نیکل (۱۵%) ساخته شده است. کبالت کرومونیوم و استیل ضد زنگ مشخصه های فیزیکی مشابهی دارند، هر دو از یک درجه سختی برخوردارند؛ با این حال، یکی از اصلی ترین مزایای کبالت کرومونیوم در دسترس بودن آن در چهار درجه حرارت متفاوت است، که با ساخت آنها طی یک فرایند درمان گرمایشی ممکن است.

این یکی از مهم ترین مزایایی است که به ارتودنتیست امکان می دهد بتواند حین کار به آن اشکال مختلفی بدهد، و اجازه می دهد آن را به شکل حلقه خم کند، یا آن را به شکل V درآورد، یا هر عامل تعدیل کننده دیگری داخل سیم کمانی بگنجاند. بنابراین، با این ویژگی ها، سیم های کمانی کبالت کرومونیوم تحت شرایط بالینی خاص ارتودنسی می توانند مفید باشند؛ از جمله اینکه، پس از شکل دادن آن در اشکال مختلف می توان با تاباندن نور، آن را سفت کرد، که در بسیاری موارد یک مزیت محسوب می شود.

 

سیم ارتودنسی

سیم ارتودنسی

سیم ارتودنسی از آلیاژ نیکل – تیتانیوم

ابداع آلیاژ نیکل- تیتانیوم، که در اصل برای برنامه های فاصله ای در نظر گرفته شده بودند، جای خود را بین انواع سیم های کمانی ارتودنسی پیدا کردند. پس از مدت کوتاهی از معرفی آنها به بازار، نیکل- تیتانیوم (که عموماً نیتینول Nitinol نامیده می شود) به سرعت مورد استقبال قرار گرفتند زیرا ویژگی های فیزیکی آنها اجازه می دادند کاملاً انعطاف پذیر باشد.

این ویژگی بسیار مفید بود زیرا اجازه می داد سیم کمانی نیکل تیتانیومی حافظه دار باشد، به این معنا که این قابلیت را داشت که پس از تخریب شکل، مجدداً به شکل اصلی خود برگردد. بعلاوه، ویژگی های فیزیکی نیکل تیتانیوم که به طور کلی حاوی ۵۰% نیکل و ۵۰% تیتانیوم بود، از طریق تأثیر حافظه شکل، به جای وارد آوردن یک فشار ناگهانی مخرب، اجازه می داد فشار مداوم و اندکی به دندان ها وارد شود.

در برخی موارد، این امکان وجود دارد که ویژگی های فیزیکی نیکل تیتانیوم از بین بروند و به آن یک شکل فوق الاستیکی بدهند، که اجازه می دهد به راحتی به حالت قبل برگردند، این می تواند به آنها ویژگی پلاستیکی بدهد. از سوی دیگر، آلیاژهای اولیه نیکل تیتانیوم محدودیت هایی داشتند.

یکی از این محدودیت های نیکل تیتانیوم سنتی عدم شکل پذیری آنها بود که تحت فشار شکل خود را از دست می دادند یا شکسته می شدند. هر چند این شکل ناپذیری هنوز هم در سیم های کمانی نیکل تیتانیوم وجود دارد، اما شکنندگی اولیه آنها که موجب تخریب نمونه های اولیه می شد را نداشتند. این ویژگی در آلیاژهای martensitic جدیدتر مانند Titanal یا Orthonol ، نیز مشهود است که از استحکام و حالت ارتجاعی مشابه نیتینول برخوردار هستند اما شکل پذیری آنها بهتر است.

 

بند ارتودنسی – بخش دوم

در مقاله قبل به معرفی یکی از ابزارهای ارتودنسی، بند ارتودنسی، پرداختیم و اشاره کردیم بندها حلقه های فلزی هستند که به دور دندان های مولر قرار می گیرند تا به عنوان تکیه گاهی برای سیم های کمانی عمل کنند و از سایر استفاده های آنها گفتیم. در ادامه برای شما توضیح دادیم برای قرار گرفتن آنها به دور دندان ها ابتدا باید فضای کافی بین دندان ها وجود داشته باشد، که اگر وجود نداشته باشد باید ایجاد شود. پس از آن از دندان ها قالب تهیه می شود تا بند هم اندازه چند دندان مولر ساخته شود.

جلسه دوم برای حدود یک هفته بعد مشخص خواهد شد. هدف این جلسه نصب کردن و چسباندن بندهای ارتودنسی در جای خود است. بر اساس قالب دندان های شما، ارتودنتیست اندازه درست بندها برای هر دندان را بدست خواهد آورد.

بند ارتودنسی

بند ارتودنسی

پس از برداشته شدن سپراتورهای الاستیک، هر بند بررسی و روی دندان تنظیم می شود. بند به آرامی با استفاده از ابزاری به نام “بایت استیک” در جای خود فشار داده می شود. علاوه بر این، ارتودنتیست از شما خواهد خواست دندان های خود را روی بند قرار دهید.

وقتی ارتودنتیست از اندازه بودن بند مطمئن می شود، بندها خارج می شوند، دندان ها پولیش می شوند و بندها با استفاده از نوعی چسب مخصوص دندانپزشکی به دندان چسبانده می شوند. بندها در جای خود باقی می مانند تا زمانی که درمان (در حدود ۱۲ تا ۱۸ ماه) تکمیل شود.

بند ارتودنسی

بند ارتودنسی

مراقبت صحیح از دندان و بند ارتودنسی

یکی از شایع ترین شکایت هایی که از بندهای ارتودنسی می شود شل شدن آنها به مرور زمان است. از آنجا که چسب های سمان دندانپزشکی به گونه ای طراحی شده اند که خاصیت چسبندگی آنها همیشگی نیست، هر گونه فشار زیادی که به دندان های مولر وارد می شود می تواند موجب ترک خوردن و شل و کنده شدن سمان شود. هر چند این اتفاق روی مینای دندان ها تأثیر ندارد، اما می تواند موجب شل شدن بند ارتودنسی، و پس از آن،  تخریب ساختار براکت های ارتودنسی شود.

برای پیشگیری از بروز این مشکلات باید کارهای زیر را انجام دهید:

  • از جویدن یخ، آبنبات سفت، دانه های ذرت بو داده، مغزهای پوست کنده، غذاهای منجمد، یا چیزهایی مانند چنگال خرچنگ یا بال مرغ خودداری کنید.
  • از خوردن آبنبات های چسبناک مانند کارامل یا تافی، که می توانند بین دندان ها گیر کنند و موجب شل شدن ابزار شوند، خودداری نمایید.
  • از جویدن مداد یا خودکار اجتناب نمایید.
  • اگر مشکوک به دندان قروچه در طول شب هستید، از ارتودنتیست خود بخواهید بایت پلیت، یا نایت گارد (محافظ دندان شبانه) برای شما تجویز کند.

برای تمیز نگه داشتن بندها و اجتناب از هر گونه پوسیدگی دندان ها، مطمئن شوید بین هر دو وعده غذایی مسواک می زنید و نخ دندان می کشید. از خمیر دندان های سفید کننده استفاده نکنید، زیرا روی دندان ها نقاط یا خطوط تیره رنگی به جا می گذارند که با برداشته شدن براکت ها و بندها قابل مشاهده خواهند بود. (برای پیشگیری از ایجاد لکه روی ابزارهای سرامیکی یا پلاستیکی خود، بهترین گزینه اجتناب از خوردن چیزهایی مانند قهوه، چای، شراب قرمز، و سس گوجه است). پس از هر بار مسواک زدن، مسواک خود را با دقت بشویید و هر یک ماه یا بیشتر آن را تعویض کنید.

واتر فلاسر می تواند گزینه ساده تری باشد زیرا می تواند ذرات غذایی که بین دندان ها و لای شیارهای ابزار دندانی شما گیر کرده اند و دسترسی به آنها دشوار است را بیرون بیاورد. کار خود را با استفاده از دهانشویه های ضد عفونی کننده ادامه دهید.

وقتی برای نخستین بار براکت ها روی دندان های شما قرار می گیرند، و نیز پس از هر بار تنظیم ابزار، باید محلول آب و نمک داخل دهان خود غرغره کنید. این کار می تواند از التهابی که عموماً پس از تحت فشار قرار گرفتن بافت بوجود می آید کاهش دهد.

 

بند ارتودنسی

بند ارتودنسی

در صورت شل شدن بند ارتودنسی چه باید کرد؟

اگر بند ارتودنسی شما شل شود، نخستین کاری که باید انجام دهید این است که با ارتودنتیست خود تماس بگیرید. بر خلاف شل شدن براکت ها که همچنان به سیم متصل می مانند، بند شل شده می تواند به طور کامل بیرون بیاید و به شدت به داخل بافت فرو رود.

اگر ارتودنتیست نمی تواند شما را فوری ببیند، بلافاصله سعی کنید بند را با انگشتان خود یا با یک موچین تمیز بالا بیاورید. می توانید از یک دوست بخواهید این کار را برای شما انجام دهد. با دندان های خود با خشونت برخورد نکنید و سعی نکنید فشار زیادی وارد سازید.

در صورتی که موفق شدید بند را از روی دندان خارج کنید، آن را داخل یک کیسه پلاستیکی قرار دهید و دفعه بعد که به ارتودنتیست مراجعه می کنید آن را با خود همراه داشته باشید. اگر بند شل شده موجب آزار شما می شود، یک ناخن گیر استریل شده بردارید و تا جای ممکن آن را به براکت مجاور نزدیک کنید و آن را بچینید، مراقب باشید تکه چیده شده را قورت ندهید.

اگر نمی توانید بند را خارج کنید، و برای ارتودنتیست مقدور نیست تا فردا شما را ببیند، اگر فکر می کنید احتمال دارد بند در طول شب از روی دندان خارج شود، به نزدیک ترین دندانپزشک مراجعه کنید. هر زمان که امکان آن وجود داشته باشد، می توانید از ارتودنتیست بخواهید بند جدیدی در اختیار شما قرار دهد.