حساسیت در ارتودنسی

نگرانی در مورد واکنش های آلرژیک در بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی قرار دارند پیوسته ابراز شده است. بیمارانی که با ابزارهای ثابت تحت درمان ارتودنسی قرار می گیرند در معرض مواد مختلفی قرار می گیرند. آگاهی از واکنش هایی که می توانند با این مواد دندانپزشکی اتفاق بیفتند برای ارتودنتیست ها مهم است. هدف این مقاله توضیح دادن راجع به آلرژی در درمان ارتودنسی و نمونه های واکنش های آلرژیک در مدیریت بیماران در طول درمان ارتودنسی است. تشخیص و درمان باید یک تیم چند شاخه ای را شامل شود. در تمام موارد، سلامت بیمار باید تصمیم گیری در مورد درمان را هدایت کند، و سلامت عمومی باید هدف باشد، نه تنها سلامت دهانی.

واکنش آلرژیک چیست؟

واکنش آلرژیک واکنشی است که در آن برخی از اجزاء سیستم ایمنی بدن بیش از حد به یک ماده خارجی واکنش نشان می دهد. در تحقیقاتی که در گذشته انجام شده اند واکنش های آلرژیک شرح داده شده اند.

واکنش های حساسیتی نوع۱

یک واکنش آلرژیک فوری آنتی بادی است که در عرض چند دقیقه یا چند ساعت تماس مستقیم پوست یا مخاط با ماده حساسیت زا رخ می دهند. دامنه این واکنش ها از کهیر تماسی تا آنافیلاکسی کامل با ناراحتی تنفسی و یا افت فشار خون است.

واکنش افزایش حساسیت نوع تأخیری (نوع ۴)  

واکنش های افزایش حساسیت از نوع تأخیری (واکنش حساستی نوع ۴) واکنش های آلرژیک سیستم ایمنی بدن هستند که در درجه اول از طریق سلول های T ظاهر می شوند (ایمنی سلولی). این روند دو مرحله مجزای به هم وابسته دارد. یک مرحله بروز حساسیت که از لحظه ورود ماده حساسیت زا به داخل بدن اتفاق می افتد، که شناسایی شده و واکنش اتفاق می افتد. مرحله استخراج پس از قرار گرفتن مجدد در معرض ماده حساسیت زا تا ظاهر شدن واکنش بالینی کامل رخ می دهد. این واکنش خود را به شکل اگزمای منتشره یا تکه ای در محل تماس نشان می دهد و ممکن است ابتدا با خارش، قرمزی، و تشکیل وزیکول همراه باشد.

نگرانی در مورد سازگار بودن مواد دندانپزشکی با بدن افزایش یافته است؛ این ممکن است به دلیل افزایش واقعی بروز واکنش های آلرژیک به مواد باشد، یا به دلیل افزایش آگاهی از اثرات سوء این مواد.

آلرژی در بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی قرار می گیرند می تواند به چند دلیل اتفاق بیفتد که عبارتند از آلرژی به نیکل، آلرژی به رزین آکریلیک که در طول درمان استفاده می شود، محصولات لاتکس، و غیره.

روش ایمن و مؤثر به شناسایی بیماران مبتلا به آلرژی در کنار داشتن دانش موادی بستگی دارد که احتمالاً می توانند موجب بروز آن شوند. ارتودنتیست باید اطلاعات زمینه ای در مورد واکنش های آلرژیک را داشته باشد و بتواند به اندازه کافی برای مدیریت آنها کارآمد باشد.

موارد آلرژی زا در طول درمان ارتودنسی

موارد آلرژی زا در طول درمان ارتودنسی

حساسیت به نیکل و آلیاژ آن

آلیاژهای نیکل به طور گسترده در درمان ارتودنسی در ساخت براکت ها، سیم های کمانی ارتودنسی، بندها، و دیگر ابزارهای ارتودنسی استفاده می شوند. آلرژی به نیکل بیشتر از آلرژی به همه مواد دیگری که ترکیب می شوند اتفاق می افتد. تخمین زده شده است که ۱۱% از همه زنان و ۲۰% از زنان بین ۱۶ تا ۳۵سال به نیکل حساسیت دارند.

درماتیت تماسی ناشی از نیکل نوعی واکنش ایمنی افزایش حساسیت نوع تأخیری (نوع ۴) می باشد که حداقل ۲۴ ساعت پس از قرار گرفتن در معرض نیکل بروز پیدا می کند. نشان داده شده است که میزان نیکل موجود در بزاق و سرم، پس از قرار گرفتن ابزارهای ارتودنسی داخل دهان افزایش پیدا می کند. در شرایط آزمایشگاهی نشان داده شده است، نیکلی که از بندهای ارتودنسی، براکت ها، سیم های کمانی Ni-Ti یا استیل ضد زنگ آزاد می شود، تنها در یک هفته نخست پس از کارگذاری مشاهده می شود و پس از آن کاهش می یابد. توصیه می شود که آستانه غلظت تقریباً ۳۰ppm نیکل ممکن است برای ایجاد واکنش های سیتوتوکسیک کافی باشد.

شواهد علمی حاکی از این هستند که درمان ارتودنسی با افزایش حساسیت به نیکل همراه نیست، مگر آنکه بیمار از قبل سابقه قرار گرفتن در معرض نیکل را داشته باشد. بیمارانی که پیوسته پیرسینگ (سوراخ کردن) انجام می دهند، به طور بالقوه در معرض خطر قابل توجه آلرژی به نیکل قرار دارند. با این حال، قرار گرفتن از راه دهان در معرض نیکل از طریق بریس های دندانی قبل از پیرسینگ گوش، خطر حساسیت به نیکل را کاهش می دهد.

واکنش های آلرژیک قبلی پس از استفاده از گوشواره ها یا دستبندهای فلزی، ظهور علائم آلرژیک مدت کوتاهی پس از کارگذاری اولیه اجزاء ارتودنتیک حاوی نیکل و بثورات جلدی خارج دهانی در کنار هدگیر، باید زنگ خطر را برای آلرژی به نیکل برای ارتودنتیست به صدا دربیاورد.

علائم و نشانه های آلرژی به نیکل عبارتند از ژنژیویت، هیرپپلازی (رشد بیش از حد) لثه، پوسته پوسته شدن لب ها، احساس سوزش داخل دهان، مزه فلز داخل دهان، التهاب زاویه ای لب ها، و پریودنتیت. در موارد مزمن، مخاط مبتلا به طور معمول با عامل حساسیت زا در تماس است و اریتماتوز یا هایپرکراتوتیک تا زخم شده است. تظاهرات خارج دهانی حساسیت به نیکل ممکن است منشأ داخل دهانی داشته باشند. اگر هنوز آلرژی به نیکل مورد سؤال است، تشخیص می تواند توسط یک متخصص پوست و با انجام آزمایش حساسیت پوستی به نام تست پَچ با استفاده از سولفات نیکل ۵% در ژل نفتی، تأیید شود.

در صورتیکه علائم و نشانه های داخل دهانی وجود داشته باشند، تشخص حساسیت بیش از حد به نیکل انجام خواهد شد، که برای آن باید یک دندان مصنوعی ثابت یا متحرک با یک آلیاژ فاقد نیکل دیگر تعویض شود. سیم های کمانی نیکل تیتانیوم باید برداشته شوند و با سیم های کمانی استیل ضد زنگی تعویض شوند که حاوی مقادیر اندکی نیکل جایگزین شود، یا ترجیحاً با سیم کمانی از جنس آلیاژ مولیبدن تیتانیوم (TMA)، که تحت عنوان (TMA) شناخته می شود و حاوی نیکل نیست. اکثر بیمارانی که به سیم های کمانی Ni-Ti واکنش نشان می دهند، سیم های کمانی استیل ضد زنگ را به خوبی تحمل میکنند بدون آنکه واکنشی نشان دهند. گزینه های دیگر عبارتند از سیم های کامپوزیتی تقویت شده با الیاف، سیم های دارای روکش طلا، سیم های نیکل- تیتانیوم دارای یون، یا سیم های نیکل- تیتانیوم دارای پوشش پلاستیکی یا رزین.

براکت های استیل ضد زنگ نیز عموماً امن و بی خطر تلقی می شوند. با این حال، براکت های فاقد نیکل جایگزین برای فلز ضد زنگ عبارتند از براکت های سرامیکی که با استفاده از آلومینای پلی کریستالی، یاقوت کبود تک کریستالی و زیرکونیا، براکت های پلی کربنات، براکت های تیتانیومی، و براکت های دارای روکش طلا و براکت های پلاستیکی ساخته می شوند، و در موارد انتخاب شده ابزارهای ثابت ممکن است با الاینرهای پلاستیکی جایگزین شوند. اجزاء فلزی خارج دهانی، شامل میخ های فلزی هدگیر، بزرگترین نگرانی هستند زیرا حساسیت بیشتری برای پوست ایجاد می کنند. میخ های هدگیر که روکش پلاستیکی دارند ممکن است بهترین جایگزین برای چنین بیمارانی باشند.

موارد آلرژی زا در طول درمان ارتودنسی

موارد آلرژی زا در طول درمان ارتودنسی

لاتکس

لاستیک طبیعی (لاتکس) نوعی آب شیری است که از درخت لاستیک Hevea Brasiliensis بدست می آید. طی دو دهه گذشته به دلیل افزایش استفاده از دستکش های بر پایه لاتکس به عنوان اقدامات پیشگیرانه جهانی، واکنش های آلرژیک به لاتکس لاستیکی طبیعی (NRL) نیز افزایش یافته اند. در آزمایشی مشخص شد واکنش به NRL طی درمان ارتودنسی ۱۰ برابر شده است. لاتکش لاستیکی طبیعی در دستکش ها، الاستیک های داخل و خارج دهانی، سپراتورها، ماژول های الاستومریک، پاورچین های الاستومریک، رابر کاپ های الاستومریک، و ابزارهایی که برای برداشتن بندهای ارتودنسی استفاده می شوند استفاده می شود. ترکیبات آلرژیک موجود در لاتکس طبیعی عبارتند از مواد شیمیایی همراه با حرارت دیدن، مانند پروتئین های اضافی و مواد شیمیایی از پودر یا تالک.

با لاتکس نوع ۱ و نوع ۴، واکنش های حساسیتی شدید می توانند اتفاق بیفتند. شیوع فعالیت بیش از حد نوع ۱ به لاتکس کمتر از ۱% در کل افراد ست، و بین متخصصان دندانپزشکی ۶-۱۲% است. واکنش فوری آنتی بادی IgE (نوع ۱) به NRL معمولاً ظرف ۵ تا ۶۰ دقیقه پس از تماس با آلرژن اتفاق می افتد. واکنش های سیستمیک شدید، شامل پوست، سیستم های تنفسی و قلبی و عروقی، پس از قرار گرفتن مداوم در معرض آلرژن ها از راه تنفس گزارش شده اند. علاوه بر این، مشخص شده است که منجر به درماتیت تماسی نیز می شود. درماتیت تماسی نوعی واکنش T با حساسیت تأخیری (نوع ۴) سلول T است. آلرژن هایی که معمولاً عامل ایجاد واکنش های آلرژیک هستند، شتاب دهنده های شیمیایی مانند تیوارم ها، کاربامات ها، و بنزوتیازول ها هستند که در فرایند تولید دستکش استفاده می شوند. درماتیت تماسی آلرژیک می تواند منجر به ضایعات اگزمایی شود، که به طور معمول خارش دارند. اگر مخاط درگیر باشند، ممکن است متورم شوند، اریتماتو شوند، و یا وزیکول های کوچک ایجاد کنند. علاوه بر این، بیمار ممکن است از احساس سوزش یا خارشی در منطقه درگیر شکایت داشته باشد.

تشخیص قطعی باید بر اساس سوابق پزشکی، و واکنش مثبت پوستی به مواد شیمیایی خاص موجود در لاتکس لاستیکی طبیعی داده شود. آلرژی به لاتکس باید با آزمایشات پوستی اپیکوتانوس با استفاده از لاتکس طبیعی تأیید شود، تا وجود آنتی بادی لاتکس در جریان خود مشخص شوند. محتاطانه به نظر می رسد که هنگام درمان بیمارانی که در آنها شواهد بالینی و ایمنی آلرژی NRL وجود دارد، از تماس بیمار با آلرژن ها (عوامل حساسیت زا) باید خودداری شود. بیماران باید در محیطی فاقد هر گونه لاتکس درمان شوند، و در هر جلسه باید برای علائم و نشانه های واکنش های منفی مورد بررسی قرار بگیرد.

جایگزین های فاقد لاتکس متعددی برای موادی که عموماً در ارتودنسی استفاده می شوند وجود دارد. در بیمارانی که به لاتکس حساسیت دارند، لیگاچورهای فلزی یا براکت های سلف لیگیت ممکن است ارجحیت داشته باشند. سپراتورهای الاستومریک می توانند با فنرهای سپراتور سلف لاکینگ (خود قفل شونده) جایگزین شوند. دستکش های غیر لاتکس مصنوعی، ساخته شده از نیتریل، پلی کلروپرن، الاستیرن و وینیل، با راحتی برای استفاده های بالینی در دسترس هستند. الاستیک های فاقد NRL در دسترس هستند اما نسبت به الاستیک های NRL انعطاف پذیری بیشتری از خود نشان می دهند، یعنی ۴۰% پوسیدگی در برابر نیرو در برابر ۲۵% طی ۲۴ ساعت.

گرچه در مطالعات آزمایشگاهی، عملکرد الاستیک های فاقد NRL به خوبی الاستیک های NRL نیست، اما بعید به نظر می رسد که تفاوت های مکانیکی نسبتاً کوچکی که در نتیجه پوسیدگی در اثر نیرو بوجود می آید تأثیر بالینی چشمگیری داشته باشد.

موارد آلرژی زا در طول درمان ارتودنسی

موارد آلرژی زا در طول درمان ارتودنسی

رزین آکریلیک

رزین های آکریلیک به طور گسترده در دندانپزشکی مورد استفاده قرار می گیرند، مخصوصاً دندان های مصنوعی و ارتودنسی. اما گاهگاهی گزارش شده است که وقتی به عنوان پایه دنچر یا دندان مصنوعی یا به عنوان مواد دندان های مصنوعی استفاده می شود، موجب بروز واکنش های حساسیتی آلرژیک شدید شود. رزین های آکریلیک بر پایه متیل متاکریلات می توانند موجب بروز واکنش های حساسیتی از نوع ۴ شوند، که پس از قرار گرفتن مجدد در معرض ماده حساسیت زا اتفاق می افتد.

رژیم غذایی مناسب برای سلامت دندان ها

مراقبت از سلامت عمومی و سلامت دهان و دندان کلید اصلی برای داشتن زیباترین لبخند است. دو مرتبه مسواک زدن در طول روز (آخرین کاری که در طول روز انجام می دهید و یک مرتبه دیگر) با خمیر دندان فلورایده و داشتن چکاپ های منظم دندانپزشکی می توانند به شما کمک کنند دندان های سالم خود را حفظ کنید.

رژیم غذایی، سیگار کشیدن، و نوشیدن الکل نیز روی سلامت دندان ها تأثیر دارند.

رژیم غذایی سالمِ که برای دندان های شما خوب است

آنچه شما می خورید و می نوشید می توانند موجب پوسیدگی دندان های شما شوند، بنابراین داشتن رژیم غذایی سالم برای دندان های شما مهم است.

یک رژیم غذایی متعادل شامل مقادیر زیادی میوه و سبزیجات، و نیز غذاهای نشاسته ای، مانند نان، برنج، سیب زمینی، و پاستا (ماکارونی) است (مواد غذایی نشاسته ای حاوی دانه های کامل را انتخاب کنید و در صورت امکان سیب زمینی ها را با پوست بخورید).

علاوه بر این، باید منابع پروتئینی مانند گوشت، ماهی، تخم مرغ، حبوبات، و دیگر منابع غیر لبنی پروتئین، و مقداری شیر، و غذاهای لبنی (به صورت ایده آل، پروتئین های کم چرب) بخورید.

تنها مقادیر اندکی از خوراکی ها و نوشیدنی های حاوی قند زیاد بخورید.

به منظور پیشگیری از پوسیدگی دندان ها مصرف قند را کاهش دهید

محدود کردن مقدار قندی که می خورید و می نوشید برای پیشگیری از پوسیدگی دندان ها مهم است.

مقدار زیادی از قندهایی که شما می خورید و می نوشید در غذاهایی مانند نمونه های زیر وجود دارند:

  • شیرینی ها، شکلات، کیک، و بیسکوئیت
  • نوشیدنی های قندی حاوی نوشیدنی های رژیمی، نوشیدنی های گازدار، نوشیدنی های حاوی شیر با قند افزوده، و الکل
  • آبمیوه ها شامل آبمیوه های تازه شیرین نشده و اسموتی ها
  • نان، شیرینی، و پای میوه ای
  • پودینگ های اسفنجی، و پودینگ های دیگر
  • قند افزوده شده به غذاها یا نوشیدنی هایی مانند چای
  • غلات شیرین صبحانه
  • مربا، مارمالاد، عسل، و شربت ها
  • بستنی و سوربت ها
  • میوه های خشک یا میوه های داخل شربت

در روز یک لیوان آبمیوه یا اسموتی بخورید

قندها به صورت طبیعی در خوردنی هایی مانند میوه ها و شیر وجود دارند، اما نیاز نیست خوردن این نوع قندها را قطع کرد.

اما وقتی آب میوه ها گرفته می شود با ترکیب می شوند، مثلاً مانند زمانی که در اسموتی ها استفاده می شوند، قندها از ساختار میوه آزاد می شوند. این قندها وقتی آزاد می شوند می توانند به دندان ها آسیب برسانند، بنابراین بهتر است آبمیوه ها یا اسموتی ها را در زمان وعده های غذایی بنوشید.

مجموع نوشیدنی هایی که می نوشید، از آبمیوه ها و آب سبزیجات گرفته تا اسموتی ها، نباید بیشتر از ۱۵۰ میلی لیتر در روز شود، که یک لیوان کوچک است.

برای مثال، اگر در طول یک روز ۱۵۰ میلی لیتر آب پرتقال و ۱۵۰ میلی لیتر اسموتی بخورید، شما از مقدار توصیه شده ۱۵۰ میلی لیتر فراتر رفته اید.

رژیم غذایی برای سلامت دهان و دندان

رژیم غذایی برای سلامت دهان و دندان

کشیدن سیگار چگونه می تواند به دندان ها آسیب برساند؟

کشیدن سیگار می تواند موجب ایجاد لکه های زرد رنگ روی دندان ها و بروز بوی بد دهان و افزایش خطر بیماری لثه شود، و نیز باعث بروز بسیاری مشکلات جدی دیگر برای سلامتی شود.

اثر الکل بر سلامت دهان

الکل می تواند موجب فرسایش سطح بیرونی دندان ها شود، و منجر به از دست رفتن مینای دندان ها شود. در صورتی که این اتفاق رخ دهد، ممکن است لازم باشد برای پر کردن دندان به دندانپزشک مراجعه کنید.

نوشیدن مقدار زیادی الکل با افزایش خطر گسترش سرطان دهان ارتباط دارد.

مهم ترین ریسک فاکتور برای سرطان دهان ترکیبی از تأثیرات کشیدن سیگار و نوشیدن الکل است.

تخمین زده شده است که نوشیدن مقادیر زیاد الکل و مصرف دخانیات خطر گسترش سرطان های دهان را ۳۸ مرتبه بیشتر افرادی می کند که نه الکل مصرف می کنند و نه سیگار می کشند.

رژیم غذایی برای سلامت دهان و دندان

رژیم غذایی برای سلامت دهان و دندان

خوردنی ها و نوشیدنی ها می توانند موجب لک شدن دندان ها شوند

شراب، کشیدن سیگار، چای، و قهوه همگی عواملی هستند که موجب لک شدن دندان ها می شوند. آنها را در حداقل نگه دارید تا لک شدن دندان های خود را متوقف کنید.

دندانپزشک شما می تواند پاکسازی تخصصی روی دندان های شما انجام دهد، که می تواند به کاهش لکه های دندانی کمک کند.

برای داشتن دهانی سالم چه می توان خورد؟

بادام

بادام ها از آنجا که حاوی مقادیر اندکی قند و منبع خوبی از کلسیم و پروتئین می باشند، میان وعده ای ایده آل می باشند، و نیز راهی ایده آل برای سالم نگه داشتن دهان. سعی کنید یک مشت بادام به سالاد خود اضافه کنید، تا عطر و طعم بیشتری پیدا کند یا آنها را به یک شام ساده اضافه کنید تا بافت خوبی بگیرد.

رژیم غذایی برای سلامت دهان و دندان

رژیم غذایی برای سلامت دهان و دندان

هویچ

هویچ ها ترد و سرشار از مواد مغذی خوبی مانند فیبرها و ویتامین ها هستند. این سبزیجات را به عنوان یک میان وعده عصرانه یا بخشی از ناهار خود مصرف کنید. حتی خوردن مقداری هویچ خام می تواند به افزایش تولید بزاق کمک کند که خطر بروز حفره های دندانی را کاهش می دهد.

لبنیات

ثابت شده است که فراورده های لبنی مانند ماست و پنیر به حفظ سلامت خوب دهان کمک می کنند. مخصوصاً پنیر می تواند pH دهان را بالا ببرد و خطر پوسیدگی دندان را کاهش دهد. این فراورده های لبنی حاوی کلسیم و پروتئین نیز هستند، که هر دوی آنها به افزایش استحکام مینای دندان ها کمک می کنند. ماست نیز درست مانند پنیر حاوی مقادیر زیادی کلسیم و پروتئین است، همراه با مزایای افزوده پروبیوتیک. این باکتری های مفید می توانند با کاهش تجمع باکتری های دیگر که می توانند موجب پوسیدگی دندان ها و مشکلات دیگر شوند به سلامت لثه ها کمک کنند.

سیب

یک سیب در روز ممکن است شما را از پزشک دور نگهدارد، اما می تواند دندانپزشک را نیز از شما دور نگهدارد. سیب ها ممکن است در دسته شیرین کننده ها قرار بکیرند، اما مقادیر زیادی آب و فیبر دارند. با خوردن سیب، بزاق داخل دهان خود را افزایش می دهید، که کمک می کند باکتری ها و ذرات غذا شسته شوند. به لطف فیبرهای موجود در پوست سیب نیز لثه های شما تحریک می شوند.

دهانشویه چیست و چگونه عمل می کند؟

اگر دوست دارید دهانشویه را به لوازم بهداشتی دهان و دندان های خود بیفزایید، یا دندانپزشک برای شما یا یکی از اعضای خانواده تان استفاده از دهانشویه را توصیه کرده است، اگر از آن درست استفاده کنید بیشترین بهره را از آن خواهید برد.

دهانشویه چیست؟

دهانشویه جایگزین کارهای روتین بهداشتی دهان، یعنی همان دو مرتبه مسواک زدن و یک مرتبه نخ دندان کشیدن در طول روز، نمی شود. اصلی ترین وظیفه اکثر دهانشویه ها تازه کردن حس دهان و بخشیدن بوی خوب به آن است، گرچه اگر شما از بوی بد مزمن شدید دهان (هالیتوزیس) رنج می برید، باید با دندانپزشک خود در مورد راه های دیگری برای پرداختن به علت مشکل و مدیریت شرایط بوی بد دهان خود صحبت کنید.

با این تفاصیر، برخی از انواع دهانشویه ها مانند دهانشویه های فلورایده وجود دارند که می توانند به محافظت از دندان ها در برابر اسیدهای تولید شده توسط باکتری های موجود در پلاک های دندانی کمک کنند، اگر آنها را پس از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن دقیق و با دقت دندان های خود استفاده کنید. و اگر از نوعی عفونت قارچی یا انبوهی از مشکلات لثه رنج می برید، دندانپزشک شما ممکن است نوع خاصی دهانشویه برای شما تحویز کند.

دهانشویه درمانی

دهانشویه درمانی

نکاتی که باید به خاطر داشته باشید

این نکات را با خاطر بسپارید تا بیشترین بهره را از دهانشویه ها ببرید:

  • در صورت لزوم آنها را رقیق کنید. حتماً برچسب روی هر برند دهانشویه ای که انتخاب کرده اید را بخوانید. برندهای مختلف غلظت های متفاوتی دارند، و برخی از آنها ممکن است به شما گفته باشند که باید دهانشویه را با آب رقیق کنید. به خاطر داشته باشید که، اگر روی برچسب ذکر نشده باشد که دهانشویه باید رقیق شود، اگر مواد تشکیل دهنده میکروب کش در سطح پایین تری باشند، ممکن است از مزایای دهانشویه به طور کامل بهره مند نشوید.
  • دهانشویه جایگزین نیست. لازم است به یاد داشته باشید که هیچ دهانشویه ای جایگزینی برای مراقبت های روتین منظم دهانی- دو مرتبه مسواک زدن در طول روز و نخ دندان کشیدن روزانه- نیست. بنابراین، حتی اگر دندانپزشک شما توصیه کرده از دهانشویه ها استفاده کنید یا یکی از انواع آنها را برای شما تجویز کرده است، هنوز هم نیاز است مراقبت های روتین دهانی را به طور کامل دنبال کنید تا سلامت دهان خود را حفظ کنید.
  • مراقب زمان باشید. یکی از نکات کلیدی در استفاده از دهانشویه ها این است که آن را برای مدت زمان صحیحی داخل دهان خود بچرخانید. برچسب محصول را مطالعه کنید. اکثر دهانشویه ها توصیه می کنند محصول را به مدت ۳۰ ثانیه تا یک دقیقه داخل دهان خود بچرخانید سپس آن را تف کنید.

نحوه استفاده از دهانشویه های فلورایده

بسیاری از دندانپزشکان بر این باورند که دو مرتبه مسواک زدن در طول روز با خمیر دندان فلورایده، فلوراید کافی برای محافظت از دندان ها در برابر حفره های دندانی فراهم می آورد. اما اگر شما مستعد حفره های دندانی هستید، علاوه بر مسواک زدن دندان ها و نخ دندان کشیدن آنها، می توانید از دهانشویه های فلورایده استفاده کنید.

برخی مطالعات حاکی از این هستند که دهانشویه های حاوی فلوراید می توانند مکمل مسواک زدن روزانه با خمیر دندان های فلورایده باشند، مخصوصاً در مناطقی که آب آشامیدنی فلورایده نشده است (مکمل فلوراید به آن افزوده نشده است). این نوع دهانشویه ها در استحکام بخشیدن به مینای دندان ها و محافظت از دندان ها در برابر آسیب های اسید مؤثر می باشند.

گام هایی که هنگام استفاده از دهانشویه های فلورایده باید دنبال کنید

  • مقدار درست و مناسب استفاده کنید. مقدار دهانشویه ای که استفاده می کنید یا باید بر اساس برچسب روی محصول باشد یا طبق دستور دندانپزشک.
  • دهانشویه را محکم داخل دهان خود بچرخانید. دهان خود را بسته نگه دارید و طبق دستور درج شده روی برچسب محلول را با شدت داخل دهان خود بچرخانید.
  • تف کنید. به هیچ عنوان دهانشویه را قورت ندهید. فلوراید موجود در دهانشویه های فلورایده اگر در مقادیر زیاد بلعیده شود می تواند مسمومیت ایجاد کند. اگر اجازه می دهید کودکتان دهانشویه استفاده کند، باید مراقب او باشید تا مطمئن شوید آن را تف کند و آن را قورت ندهد.
  • صبر کنید. برای گرفتن بیشترین نتیجه از دهانشویه های فلورایده از خوردن، آشامیدن، یا سیگار کشیدن حداقل به مدت ۳۰ دقیقه پس از آن اجتناب نمایید، بنابراین از شستشوی دهان پس از آن نیز خودداری کنید.
دهانشویه درمانی

دهانشویه درمانی

دهانشویه ها به عنوان بخشی از بهداشت دهانی

یک طرح کامل برای بهداشت روزانه دهان روی دو مرتبه مسواک زدن در طول روز و نخ دندان کشیدن روزانه متمرکز است. اما علاوه بر این، ممکن است بخواهید به دهانشویه ها نیز فکر کنید.

دهانشویه ها ممکن است برای مبارزه با باکتری های داخل دهان حاوی مواد مختلفی باشند، از جمله کلرید استیل پیریدینیم (CPC)، ماده ای ضد میکروب که ایمن و مؤثر شناخته شده است، گرچه تعداد اندکی از افراد احساس ناخوشایند موقتی پس از استفاده از دهانشویه را گزارش داده اند.

دیگر مواد دهانشویه ها شامل ید پوویدون و روغن های اساسی است. اما هر دهانشویه ای می تواند به شما کمک کند بهداشت روزانه دهان خود را بهبود دهید.

روی هم رفته، استفاده از دهانشویه ها با ید پوویدون، روغن های اساسی، یا کلرهگزیدین به میزان قابل توجهی باعث کاهش پلاک های دندانی و عوامل باکتریایی التهاب لثه ها می شود. دهانشویه هایی که حاوی عصاره گیاهان هستند در کنترل پلاک نقش دارند اما بهبود چندان قابل توجه نبود.

مطالعات حاکی از این هستند که دهانشویه ها وقتی همراه با مسواک استفاده می شوند نسبت به زمانی که مسواک به تنهایی استفاده می شود، می توانند پلاک های بیشتر و علائم بیشتری از ژنژیویت را کاهش دهند.

دهانشویه ها چگونه عمل می کنند؟

پاسخ به این پرسش که دهانشویه ها چکار می کنند بسته به نوع دهانشویه متفاوت است. برخی از آنها بوی دهان را تازه می کنند، برخی با فلوراید خود دیگر مزایای ضد پوسیدگی دارند، در حالی که برخی دیگر حاوی مواد ضد میکروب هستند که به پیشگیری از تشکیل پلاک روی دندان ها کمک می کنند.

شما گزینه های متعددی در اختیار دارید، و دهانشویه درست و مناسب برای شما دهانشویه ای است که نیازهای بهداشت دهانی شما را برآورده کند تا دندان ها و لثه های شما سالم باشند، و مزه آن را دوست داشته باشید.

برای کمک به انتخاب دهانشویه درست، به خاطر داشته باشید چه دهانشویه ای این ویژگی ها را دارد و این نکات را به خاطر داشته باشید:

  • الکل: آری یا خیر؟ الکل یکی از مواد تشکیل دهنده برخی دهانشویه ها است، که اگر مقدار زیادی از آن عمداً قورت داده شود می تواند مشکل آفرین باشد. اگر می خواهید یک نوع دهانشویه برای همه اعضای خانواده خریداری کنید، و اعضای خانواده شما شامل کودکان مدرسه ای یا نوجوانان هستند، ممکن است بخواهید از بین دهانشویه های فاقد الکل انتخاب کنید که در دسترس می باشند. علاوه بر این، برخی معتادان به الکل از استفاده دهانشویه های حاوی الکل در مراقبت های روزانه دهانی خود پرهیز می کنند زیرا احتمال سوء مصرف برای آنها وجود دارد.
  • حساسیت. برخی افراد متوجه می شوند مواد موجود در دهانشویه ها تحریک کننده هستند، مخصوصاً افرادی که لثه های حساسی دارند. علاوه بر این، افرادی که معمولاً از حساسیت لثه ها شکایت ندارند، اگر در دوره بهبود پس از یک فرایند به سر می برند، ممکن است متوجه شوند که دهان آنها تنها برای مدتی کوتاه حساس تر خواهد بود. اگر دهان حساسی دارید، در مراقبت های روتین دهانی خود به فکر دهانشویه های فاقد الکل یا طبیعی باشید. دهانشویه های طبیعی اغلب برای تأثیر آرام بخشی حاوی موادی مانند آلوئه ورا و بابونه هستند.
  • کنترل پلاک دندان ها. اگر دهانشویه ای می خواهید که نه تنها به کنترل بوی بد دهان به شما کمک کند بلکه به پیشگیری از تشکیل پلاک های دندانی کمک کند، به دنبال دهانشویه ای باشید که حاوی مواد ضد پلاک باشد. اگر مطمئن نیستید کدام دهانشویه برای برآورده کردن نیازهای سلامت دهان شما بهتر است، از دندانپزشک خود بخواهید در مورد استفاده از دهانشویه در مراقبت های روزانه دهانی توصیه های لازم را به شما بکند.
دهانشویه درمانی

دهانشویه درمانی

آیا استفاده از دهانشویه با بریس های ارتودنسی بی خطر است؟

پاسخ کوتاه به این پرسش این است که دهانشویه به عنوان بخشی از مراقبت های روتین دهانی حتی با وجود بریس های ارتودنسی روی دندان ها توصیه شده است.

از آنجا که بریس های ارتودنسی مکان های احتمالی زیادی برای تشکیل پلاک های دندانی و انباشته شدن باکتری ها بوجود می آورند، بنابراین پاکسازی دقیق دندان ها به صورت روزانه از اهمیت ویژه ای برخوردار است. دو مرتبه مسواک زدن در طول روز و هر شب نخ دندان کشیدن مهم ترین بخش های بهداشت دهانی شما در طول درمان ارتودنسی با بریس ها هستند. اما دهانشویه ها مکملی فوق العاده برای مسواک زدن و نخ دندان کشیدن در طول این دوره هستند. شکل مایع بودن آن این مزیت را دارد که به تمام بخش های داخل دهان دسترسی پیدا می کند: همانطور که آن را با فشار از بین دندان های خود عبور می دهید، در پاکسازی مواد معدنی همه سطوح را پوشش می دهد!

دهانشویه ها حاوی مواد ضد باکتری هستند که موجب از بین رفتن بیشتر پلاک ها و دیگر مواد باکتریایی تشکیل شده روی دندان ها می شوند. این به شما کمک می کند دهان خود را تمیزتر نگه دارید و احتمال لک شدن و تغییر رنگ دندان ها در طول این دوره کمتر شود. بعلاوه، دهانشویه ها با شستن باکتری هایی که از خود بو تولید می کنند، می توانند با بوی بد دهان مبارزه کنند. بیمارانی که ژنژیویت یا دیگر مشکلات دندانی را دارند باید برای درمان با یک دندانپزشک مشورت کنند، زیرا دهانشویه ها به تنهایی ممکن است کافی نباشند.

دهانشویه به تنهایی جایگزین خوبی برای مسواک زدن و نخ دندان کشیدن نیست. در عوض، آن را هر شب و پس از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن استفاده کنید تا بهداشت دهانی کاملی در منزل داشته باشد.

کدام دهانشویه برای استفاده در طول درمان ارتودنسی بهتر است؟

انواع مختلفی دهانشویه وجود دارد، که اکثر آنها سازگار با بریس های ارتودنسی هستند. باید به دنبال دهانشویه ای باشید که غنی شده با فلوراید است، که از نظر بالینی اثبات شده است که به مبارزه با پوسیدگی دندان ها کمک می کند.

علاوه بر این، برخی برندهای خاص دهانشویه ها وجود دارند که به صورت ویژه برای استفاده با بریس های ارتودنسی طراحی شده اند.

بهداشت دهانی صحیح باعث خواهد شد شما سال ها پس از درمان ارتودنسی لبخند به لب داشته باشید.

گرچه ارتودنتیست  از بریس ها برای صاف و یکدست کردن دندان های شما استفاده می کند، اما شما نقش مهمی در مراقبت از دندان های خود ایفا می کنید. مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم، با زدودن ذرات غذا و دیگر مواد تشکیل شده روی دندان های شما، دهان شما را عاری از باکتری و پلاک نگه خواهند داشت. این کار باعث خواهد شد بوی دهان شما نیز خوب باشد، دندان های شما سفید بمانند، و از لک شدن و تغییر رنگ دندان ها نیز پیشگیری خواهد شد.

اختلال مفصل فکی گیجگاهی یا TMD چیست؟

اختلالات مفصل فکی گیجگاهیTemporomandibular disorders  (TMD) اختلالاتی هستند که از اکلوژن (تماس بین دندان ها)، مفصل فک، و عضلات اطراف صورت نشأت می گیرند که جویدن و حرکات فک را کنترل می کنند. علائم و نشانه های این اختلال عبارتند از: صدای کلیک و در رفتگی در ناحیه فک، “قفل شدگی” یا “گیر کردن” فک در حالت بسته یا باز، دشواری در جویدن، تورم، درد، تحریک پذیری در ناحیه صورت.

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

اختلال مفصل فکی گیجگاهی چیست؟

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی اختلالاتی هستند که در نتیجه مشکلاتی که در نحوه قرار گیری دندان های بالا و پایین روی یکدیگر، مفاصل فک، و عضلات صورت که جویدن و حرکات فک را کنترل می کنند وجود دارند بروز پیدا می کنند.

مفصل فکی گیجگاهی چیست؟

مفصل فکی گیجگاهی TMJ همان مفصل فک است، که مفصل لولا مانندی است که فک پایین (مندیبل) را به استخوان گیجگاهی جمجمه متصل می کند، که دقیقاً جلوی گوش ها در طرفین سر واقع شده است. این مفاصل به آرامی به بالا و پایین و طرفین حرکت می کنند، که امکان حرف زدن، جویدن، و خمیازه کشیدن را فراهم می آورند. عضلاتی که به مفصل فک متصل هستند و آن را احاطه کرده اند موقعیت آن و نحوه حرکات آن را کنترل می کنند.

علل بروز اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی می توانند در نتیجه آسیب به فک، TMJ، یا عضلات سر و گردن بروز پیدا کنند، مانند مشت محکم. علل دیگر عبارتند از:

  • فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر (فشار خیلی زیادی به مفصل فکی گیجگاهی وارد می کند)
  • تغییر وضعیت ضربه گیر نرم یا دیسک بین توپ و سوکت مفصل فک
  • وجود استئوآرتریت یا آرتریت روماتوئید در مفصل فکی گیجگاهی
  • استرسی که می تواند باعث شود باعث سفتی عضلات صورت و فک یا فشردن دندان ها روی یکدیگر می شود.

علائم و نشانه های اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

افرادی که اختلالات مفصل فکی گیجگاهی دارند ممکن است درد و ناراحتی شدیدی را تجربه کنندبه طور موقت یا برای چندین سال تجربه کنند. TMD بین افراد ۲۰ تا ۴۰ ساله شایع است و در زنان بین مردان شایع تر است.

علائم و نشانه های TMD عبارتند از:

  • درد و تحریک پذیری در صورت، منطقه مفاصل فک، گردن، و شانه ها، و داخل و اطراف گوش هنگام جویدن، حرف زدن، یا کامل باز کردن دهان.
  • محدود شدن توانایی کامل باز کردن دهان.
  • گیر کردن یا قفل شدن فک در وضعیت باز یا بسته.
  • صداهای کلیک یا در رفتگی در مفاصل فک هنگام باز یا بسته کردن دهان. درد نیز ممکن است وجود داشته باشد.
  • احساس خستگی در صورت.
  • مشکل در جویدن یا ناراحتی ناگهانی بایت- گویی دندان های فک های بالا و پایین به درستی روی یکدیگر قرار نمی گیرند.
  • تورم در طرفین صورت.

دیگر علائم و نشانه های شایع عبارتند از دندان درد، سر درد، گردن درد، سر گیجه، و گوش درد، و مشکلات شنوایی مانند وزوز گوش.

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی چگونه تشخیص داده می شوند؟

از آنجا که شرایط و بیماری های دیگر می توانند منجر به بروز علائم و نشانه های مشابه- شامل دندان درد، مشکلات سینوس، آرتریت، یا بیماری لثه- شوند، سوابق پزشکی دقیق و معاینات بالینی گرفته می شوند. مفاصل فکی گیجگاهی از نظر درد یا حساسیت و تحریک پذیری مورد بررسی قرار می گیرند؛ صداهای کلیک، یا قفل شدگی، یا صداهای شدید در طول حرکات فک؛ محدودیت حرکات، یا قفل شدگی فک هنگام باز و بسته کردن دهان؛ و بایت و عملکردهای عضلات.

تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس ممکن است گرفته شوند. این تصاویر رادیوگرافی کامل از صورت کل فک، مفصل فکی گیجگاهی، و دندان ها را نشان می دهد تا این اطمینان بوجود بیاید که مشکلات دیگر منجر به بروز علائم نشده اند. گاهی اوقات، دیگر تصاویر برای تست نیاز هستند. در تصاویر MRI بافت های نرم مشاهده می شوند، مانند دیسک مفصل فکی گیجگاهی، تا بررسی شود آیا با حرکات فک در جای درست قرار دارد یا خیر. اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) به دیدن جزئیات استخوانی مفاصل کمک می کند.

ممکن است لازم باشد برای مراقبت های بیشتر و درمان به جراح فک و صورت مراجعه کنید. این پزشک متخصص فرایندهای جراحی داخل و اطراف صورت، دهان، و ناحیه فک است.

درمان های موجود برای اختلالات مفصل فکی گیجگاهی (TMD)

درمان ها حیطه مختلفی از مراقبت های شخصی ساده و درمان های محافظه کارانه را در بر می گیرند تا تزریق ها و جراحی باز. اکثر متخصصان موافق هستند که درمان باید با درمان های غیر جراحی محافظه کارانه آغاز شود، و جراحی به عنوان آخرین راهکار باید باقی بماند. برخی از درمان ها در زیر فهرست شده اند که وقتی همراه با یکدیگر استفاده شوند بهتر عمل می کنند:

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

درمان های اساسی برای اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

  • کیسه آب سرد یا گرمای مرطوب را روی موضع اعمال کنید: به مدت ۱۰ دقیقه یک کیسه یخ روی طرفین صورت و ناحیه شقیقه قرار دهید. چند ورزش کششی ساده برای فک خود انجام دهید (طبق دستور دندانپزشک یا فیزیوتراپ). پس از ورزش کردن، به مدت ۵ دقیقه، حوله گرم روی طرفین صورت قرار دهید. این کار را چند مرتبه در طول روز انجام دهید.
  • غذاهای نرم بخورید: غذاهای نرمی مانند ماست، پوره سیب زمینی، پنیر کوتیج، سوپ، تخم مرغ آب پز، ماهی، میوه ها و سبزیجات پخته، حبوبات و دانه ها. علاوه بر این، غذای خود را به قطعات کوچکتر تبدیل کنید. از خوردن غذاهای سفت و ترد (مانند نان های بزرگ و هویچ خام)، غذاهای ضخیم و بزرگ که نیاز دارند دهان خود را کامل باز کنید تا اندازه لقمه شما شود، و غذاهای جویدنی (مانند کارامل و تافی) اجتناب نمایید. آدامس نجوید.
  • دارو مصرف کنید: برای شل کردن عضلات خود و کاهش تورم، داروهای غیر استروئیدی ضد التهاب (NSAIDها) بدون نسخه ، مانند آسپرین، ایبوپروفن (ادویل، موترین)، و ناپروکسن (آلیو) را امتحان کنید. دندانپزشک شما برای درد می تواند دوزهای بالاتر این داروها و دیگر NSAIDها، و داروهای دیگر را مانند ضد دردهای مخدر تجویز کند. شل کننده های عضلات، مخصوصاً برای افرادی که دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهند و می سایند، می توانند به آرام کردن عضلات سفت فک کمک کنند. داروهای ضد اضطراب می توانند به کاهش استرس کمک کنند، که گاهی اوقات تصور می شود موجب تشدید اختلالات مفصل فکی گیجگاهی شود. دوز پایین داروهای ضد افسردگی نیز می تواند به کاهش یا کنترل درد کمک کند. شل کننده های عضلات، داروهای ضد اضطراب، و داروهای ضد افسردگی تنها با تجویز در دسترس می باشند.
  • استفاده از اسپلینت یا محافظ دندان شبانه: اسپلینت ها و محافظ دندان های شبانه ابزارهای دهانی پلاستیکی هستند که روی دندان های بالا یا پایین قرار می گیرند. آنها مانع برخورد و تماس دندان های فک های بالا و پایین با یکدیگر می شوند، که از تأثیرات ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر می کاهد. علاوه بر این، آنها با قرار دادن دندان ها در تماس با اسپلینت در درست ترین و کم آسیب ترین موقعیت بایت را اصلاح می نماید. اصلی ترین تفاوت بین اسپلینت ها و محافظ دندان ها این است که محافظ دندان های شبانه تنها شب ها استفاده می شوند و اسپلینت ها به صورت تمام وقت (۲۴ ساعت به مدت ۷ روز) استفاده می شوند. دندانپزشک شما راجع به نوع محافظ دندانی که شما نیاز دارید گفتگو خواهد کرد.
  • قرار گرفتن تحت درمان های اصلاحی دندانپزشکی: این درمان ها شامل قرار دادن جایگزین برای دندان های از دست رفته؛ یا استفاده از روکش ها، یا بریس ها برای متعادل ساختن سطوح جونده دندان ها یا اصلاح مشکلات بایت است.
  • از حرکات شدید فک پرهیز نمایید:

خمیازه کشیدن و جویدن را در حداقل میزان ممکن نگه دارید تا از جابجایی های شدید فک مانند فریاد زدن و آواز خواندن پرهیز نمایید.

چانه خود را روی دست قرار ندهید یا تلفن خود را بین شانه و گوش خود نگه ندارید. برای کاهش درد گردن و صورت وضعیت خوبی را تمرین کنید.

تا جایی که می توانید دندان های خود را مقداری از یکدیگر دور نگهدارید تا فشار روی فک خود را کاهش دهید. برای کنترل دندان قروچه در طول روز، زبان خود را روی سقف دهان پشت دندان های جلوی فک بالا قرار دهید.

تکنیک های آرام سازی را یاد بگیرید تا به کنترل فشار عضلات در فک کنید. از دندانپزشک خود در مورد نیاز به فیزیوتراپی یا ماساژ سؤال بپرسید. به فکر درمان های کاهش دهنده استرس، شامل بیوفیدبک، باشید.

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

درمان های بحث برانگیزتر برای اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

وقتی درمان های محافظه کارانه موفقیت آمیز نیستند، دندانپزشک شما ممکن است یکی یا چند درمان زیر را پیشنهاد دهد:

  • محرک عصبی الکتریکی ماوراء پوست (TENS): در این درمان برای کاهش درد برای شل کردن مفاصل فک و عضلات صورت، از جریان برق با سطح پایین استفاده می شود. این درمان می تواند در مطب دندانپزشک یا در منزل انجام شود.
  • آلتراسوند: این یک درمان گرمایی عمیق است که برای کاهش درد یا بهبود حرکات روی مفاصل فکی گیجگاهی اعمال می شود.
  • تزریق در محل درد: داروهای مسکن یا بی حس کننده ها برای تسکین درد به عضلاتی از صورت که درد دارند تزریق می شوند.
  • درمان با امواج رادیویی: امواج رادیویی محرک الکتریکی با سطح پایین به فک وارد می کنند، که جریان خون را افزایش می دهد. این موجب کاهش درد مفاصل می شود.

جراحی برای اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

جراحی تنها در صورتی باید انجام شود که همه گزینه های درمانی دیگر امتحان شده اند و درد شدید باقی مانده باشد. از آنجا که جراحی بازگشت پذیر نمی باشد، نظر دو یا حتی سه دندانپزشک دیگر را در این زمینه جویا شوید.

سه نوع جراحی برای اختلالات مفصل فکی گیجگاهی وجود دارد: آرتروسنتز، آتروسکوپی، و جراحی باز مفصل. نوع جراحی مورد نیاز به مشکل مفصل فکی گیجگاهی بستگی دارد.

  • آرتروسنتز: این فرایند جزئی داخل مطب و تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. این روش زمانی می تواند استفاده شود که فک ناگهان در وضعیت بسته قفل شود (فک نتواند به طور کامل باز شود) یا برای کاهش التهاب مفصل فکی گیجگاهی انجام می شود. سوزن هایی که با مایع استریل پر شده اند به داخل مفصلی که تحت تأثیر قرار گرفته است فرو می شوند و مفصل شستشو داده می شود. گاهگاهی، یک ابزار جراحی برای برداشتن بافت اسکار یا رها کردن دیسکی که از جای خود خارج شده است استفاده می شود. (یک دیسک نوع متفاوتی از بافت است که مانند ضربه گیر برای قسمتی عمل می کند که استخوان های فک با جمجمه تماس پیدا می کنند.)
  • آرتروسکوپی: این فرایند تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. جراح برش کوچکی در جلوی گوش ایجاد می کند و یک ابزار کوچک نازک جای می دهد که حاوی لنز و نور است. این ابزار به یک صفحه ویدئویی قلاب شده است که اجازه می دهد مفصل فکی گیجگاهی و ناحیه اطراف آن را معاینه کند. بسته به علت بروز اختلال مفصل فکی گیجگاهی، جراح ممکن است بافت ملتهب را بردارد یا دیسک یا هر منطقه دیگری از مفصل فکی گیجگاهی را صاف کند.

از آنجا که جراحی آرتروسکوپیک از طریق یک برش کوچک انجام می شود، در مقایسه با جراحی باز مفصل، زخم کمتری وجود دارد، و دوره بهبود کوتاه تر خواهد بود، ناراحتی کمتری وجود خواهد داشت، و عوارض کمتری خواهد داشت.

بسته علت بروز اختلال مفصل فکی گیجگاهی، ممکن است انجام آرتروسکوپی امکان پذیر نباشد، و لازم باشد جراحی باز مفصل انجام شود.

  • جراحی باز مفصل: بیمارانی که تحت جراحی باز مفصل قرار می گیرند نیز باید تحت بیهوشی عمومی قرار بگیرند. بر خلاف آرتروسکوپی، جراحی باز مفصل یک نوع سنتی جراحی است که در آن یک برش بلند ایجاد می شود تا جراح ابزار را کار بگذارد. جراحی های باز مفصل ممکن است رویکردی باشند که در موارد زیر اتخاذ می شود:
    • یک ساختار استخوانی که مفصل فک را تشکیل می دهد ساییده شده است.
    • اطراف مفصل فکی گیجگاهی بک تومور وجود دارد.
    • اسکار یا تراشه های استخوانی داخل مفصل وجود دارند.

جراحی باز مفصل در مقایسه با آرتروسکوپی، منجر به طولانی شدن دوره بهبود می شود، بعلاوه، احتمال ایجاد اسکار بافت و آسیب به عصب نیز بیشتر است.

آفت دهان؛ علل و درمان های آن

زخم آفت چیست؟

زخم های آفتی دهان (آفت) یکی از انواع شایع زخم ها هستند که غالباً داخل حفره دهان روی غشاء مخاطی شکل می گیرند. دیگر نام های زخم های آفتی عبارتند از استوماتیت آفتی و آفت دهان.

آفت های دهان عموماً شکل دایره ای دارند و در قسمت های نرم دهان مانند داخل لب ها، گونه ها، یا زیر زبان تشکیل می شوند. آنها خوش خیم هستند، مسری نیستند، و می توانند به صورت زخم های منفرد یا به صورت خوشه ای ظاهر شوند. در اکثر موارد، آفت های دهان تکرار شونده هستند- شرایطی که تحت عنوان استوماتیت آفتی عود کننده (RAS) شناخته می شود- و هر دوره به طور معمول بین ۷ تا ۱۰ روز ادامه دارد. علت این شرایط هنوز هم نا مشخص است، هیچ درمانی برای آن وجود ندارد، اما گزینه های درمانی برای درمان دردی که زخم می تواند ایجاد کند وجود دارند.

خوب است بدانید که: زخم های آفتی شایع ترین نوع زخم های دهانی هستند، اما آنها تنها نوع زخم های دهانی نیستند.

آفت های جزئی دهانی

اینها شایع ترین نوع آفت ها هستند. اندازه آنها کوچک است- معمولاً کمتر از ۵ میلی متر قطر دارند- و می توانند به عنوان یک زخم یا به صورت خوشه ای شکل بگیرند. آنها عموماً منجر به برز درد زیادی نمی شوند.

آفت دهان درمان آفت

آفت دهان درمان آفت

آفت های بزرگ دهان

این نوع آفت ها کمتر شایع هستند، و عموماً ۵ میلی متر یا بزرگتر هستند و به صورت تکی یا جفتی شکل می گیرند. آنها می توانند دردناک باشند، مخصوصاً هنگام خوردن یا نوشیدن، و چیزی حدود دو هفته تا چند ماه وجود دارند.

زخم های شبه تبخال

این موارد هنگامی می توانند اتفاق بیفتند که چندین ضایعه مشخص با هم ترکیب می شوند و زخم هایی بزرگ با اشکال نا منظم ایجاد می کنند. زخم های شبه تبخال به دلیل شباهت آنها از نظر ظاهری به تبخال اینگونه نامگذاری می شوند، با این حال، زخم های شبه تبخال توسط ویروس هرپس سیمپلکس شکل نمی گیرند.

علائم و نشانه های آفت های دهان

آفت های دهانی علاوه بر زخم هایی که دارند، دارای تعدادی علامت و نشانه نیز هستند. برخی افراد قبل از ایجاد زخم ها ممکن است مقداری احساس سوزش یا خارش داخل دهان خود داشته باشند، که می تواند دردناک باشد. وقتی زخم ها بوجود می آیند، اغلب درد موضعی با درجات مختلف وجود دارد.

ظاهر آفت های دهانی به چه صورت است؟

آفت ها به طور معمول نازک هستند و با رنگ زرد کم رنگ شروع می شوند، و به طور کلی با گسترش بیماری به رنگ خاکستری در می آیند. ممکن است یک حلقه قرمز رنگ به دور آنها وجود داشته باشد یا وقتی ملتهب هستند کاملاً قرمز به نظر برسند. بسته به محلی که زخم واقع شده است، غذا خوردن، نوشیدن مایعات، و حرف زدن ممکن است ناراحت کننده باشند.

خوب است بدانید که: در موارد شدید، آفت ها می توانند منجر به تورم غدد لنفاوی، تب، و خستگی جسمی یا بی حالی شوند. با این حال، این موارد بسیار نادر هستند، و بنابراین بعید است تورم غدد لنفاوی اولین نشانه آفت های دهانی باشد. اگر نگران هستید که آفت داشته باشید، می توانید با کمی مطالعه یا تماس تلفنی با یک پزشک از وجود یا عدم وجود آن مطمئن شوید.

علل بروز آفت های دهانی

علت یا علل دقیق آفت ها ناشناخته هستند، با این حال، تصور می شود که زخم ها توسط یک یا ترکیبی از عوامل خارجی بروز پیدا کنند. همچنان ممکن است تا حدی ژنتیکی باشد، ۴۰ درصد از افرادی که آفت های دهانی را تجربه می کنند سابقه خانوادگی این شرایط را دارند. زخم های آفتی دهان از هر پنج نفر حداقل گاهگاهی حدود یک نفر را تحت تأثیر قرار می دهند و عموماً بین سنین ۱۰ تا ۱۹ سال شروع به ظاهر شدن می کنند.

محرک های ممکن آفت های دهانی عبارتند از:

  • استرس عاطفی
  • آسیب های جزئی که به داخل دهان وارد می شوند، برای مثال در اثر بریدگی، سوختگی، یا گزیدگی هنگام غذا خوردن، اقدامات دندانپزشکی، سخت مسواک زدن، یا بد قرار گرفتن پروتزهای مصنوعی روی لثه ها.
  • سابقه خانوادگی
  • سدیم لوریل سولفات- که ماده ای فعال در برخی از خمیر دندان ها و دهانشویه ها است؛ این ترکیب به عنوان یک محرک ثابت نشده است، اما شناخته شده است که مدت زمان لازم برای بهبود زخم ها را طولانی می کند.
  • برخی غذاها و نوشیدنی های خاص، شامل قهوه، شکلات، تخم مرغ، پنیر، و نیز خوراکی های اسیدی و پر ادویه.
  • کمبود برخی ویتامین های خاص و/ یا مواد معدنی شامل روی (زینک)، B12، فولات و آهن که ممکن است با کم خونی همراه باشد.
  • واکنش آلرژیک به باکتری های دهانی.
  • استفاده، و همچنین ترک محصولات تنباکو
  • تغییرات هورمونی همراه با بارداری
  • داشتن سیستم ایمنی ضعیف، به دلیل برخی شرایط مزمن خاص (نقص سیستم ایمنی بدن)

استرس یکی از علل شایع آفت های دهانی است. گرچه استرس مستقیماً موجب بروز آفت های دهانی نمی شود، اما احتمال گسترش آنها را افزایش می دهد و می تواند روند بهبود آنها را تحت تأثیر قرار دهد. آفت های دهانی با تأثیری که بر نحوه و نوع خوردن و نوشیدن فرد می گذارند موجب بروز استرس نیز می شوند.

خوب است بدانید که: دندانپزشکان قادرند به شما توصیه هایی برای کاهش خطر گسترش آفت های دهانی ارائه بدهند، برای مثال پیشنهاد خمیر دندان ها و دهانشویه هایی که فاقد سدیم لوریل سولفات هستند، یا برای کاهش  آسیب به داخل دهان، تجهیزات و تکنیک درست مسواک زدن را توصیه می کنند.

برخی از داروها نیز به ایجاد آفت های دهانی ربط دارند، با این حال، ممکن است همیشه هم باعث بروز زخم های از نوع آفت نشوند. آنها عبارتند از:

  • نیکوراندیل: دراویی که برای درمان آنژین صدری یا بیماری های قلبی استفاده می شود.
  • ایبوپروفن و داروهای ضد التهاب دیگر
  • درمان جایگزین نیکوتین خوراکی بر خلاف درمان جایگزین پَچ.
  • داروهای غیر قانونی مانند کوکائین

به ندرت، آفت های تکرار شونده می توانند نشانه احتمالی چندین بیماری جدی باشند، از جمله:

  • بیماری کرون Crohn’s disease (التهاب ناحیه ای روده)
  • بیماری سلیاک Celiac disease
  • بیماری بهجت Behcet’s disease
  • HIV/ AIDS

با این حال، زخم هایی که علامت و نشانه این اختلالات هستند، از نظر تکنیکی آفت نیستند اما شباهت زیادی به آفت های زخم دهنده هستند و بنابراین زخم های شبه آفت نامیده می شوند. افرادی که بروز مکرر آفت ها یا آفت هایی را نشان می دهند که روند بهبود آنها کند است، مخصوصاً اگر دردناک یا همراه با علائم دیگر باشند، باید هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. در صورتی که شما یا یکی از افرادی که می شناسید آفت های تکرار شونده دهانی یا آفتی دارید که بهبود پیدا نمی کند، می توانید با تماس تلفنی با یک پزشک به صورت رایگان علائم خود چک کنید.

آفت دهان درمان آفت

آفت دهان درمان آفت

تشخیص آفت های دهانی

در اکثر موارد، مخصوصاً وقتی شرایط تکرار شونده نیست، تشخیص بر اساس معاینات پزشکی و بررسی سوابق پزشکی فرد خواهد بود.

ارزیابی و تشخیص درست زخم های تکرار شونده به دلیل ارتباط آنها با مشکلات جدی تر مانند بیماری سلیاک، بیماری التهابی روده مانند بیماری کرون یا وضعیتی که موجب ضعف سیستم ایمنی بدن می شود، مانند HIV/ AIDS مهم است. فرایند تشخیص ممکن است شامل حذف این شرایط از طریق آزمایشات خون، و در موارد کمتر، با استفاده از گاستروکوپی یا کولونوسکوپی، و احتمالاً گرفتن نمونه های بافتی باشد. البته دوره ای که کار تشخیص طول خواهد کشید به ارزیابی پزشک از شدت وضعیت فرد و وجود علائم و نشانه های دیگر بستگی دارد.

آفت دهان درمان آفت

آفت دهان درمان آفت

عوارض آفت های دهانی

گرچه اکثر آفت های دهانی ظرف دو هفته از بین خواهند رفت، اما در موارد بسیار نادر آنها ممکن است با باکتری عفونی شوند. این معمولاً تنها در موارد وخیم اتفاق می افتد، وقتی منطقه زخم گسترده باشد.

در صورت وجود عفونت باکتریایی ثانویه، یک دهانشویه آنتی بیوتیک و یک ابزار برای مدیریت و کنترل درد و ناراحتی ممکن است تجویز شود. در برخی موارد، آنتی بیوتیک های خوراکی نیز ممکن است لازم باشند.

آفت دهان درمان آفت

آفت دهان درمان آفت

درمان های آفت های دهانی

هیچ درمانی برای آفت ها وجود ندارد، اما روش هایی برای کنترل علائم و نشانه ها وجود دارد. در اکثر موارد، زخم ها بدون درمان و با پرهیز از خوردن غذاهای سفت یا حساسیت زا مانند آناناس، و اعمال یک ماده سرد روی منطقه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است ناپدید خواهند شد، و در صورت نیاز استفاده از بی حس کننده هایی مانند لیدوکائین یا بنزوکائین موضعی برای مدیریت درد کافی خواهد بود.

در صورتی که درمان های بیشتری نیاز باشند، چندین گزینه ممکن دیگر وجود دارند، که مسیر انتخابی به قضاوت پزشک در مورد میزان کارایی هر کدام، بر اساس محل و وخامت زخم، و سلامت عمومی فردی که تحت تأثیر قرار گرفته است بستگی دارد.

درمان های ضد التهاب

خمیرهای OTC ضد التهاب موضعی که مستقیماً روی موضع آفت مالیده می شوند ممکن است در کنترل علائم زخم های آفت، مخصوصاً نوع جزئی آن، مؤثر باشند. این خمیرها باید دو تا چهار مرتبه در طول روز استفاده شوند. لطفاً توصیه های خاص داروخانه یا پزشک خود را دنبال کنید.

درمان های ضد عفونی کننده و آنتی بیوتیک برای زخم های آفتی

استفاده از دهانشویه های ضد عفونی کننده مانند دهانشویه های حاوی کلرهگزیدین، دو مرتبه در طول روز یا بر اساس توصیه پزشک شما می تواند بخشی از درمان آفت های دهاین باشد. در موارد نادر پزشک ممکن است آنتی بیوتیک موضعی یا خوراکی مانند تتراسایکلین یا مینوسایکلین تزریق کند که می تواند برای درمان آفت های دهانی مؤثر باشد. آنها عموماً به شکل دهانشویه استفاده می شوند، آنتی بیوتیک ها در آب حل می شوند، به دور دهان می چرخند و به بیرون تف می شوند. ممکن است لازم باشد این کار به مدت چند روز و چند مرتبه در طول روز تکرار شود.

خوب است بدانید که، بسته به توصیه های پزشک، دهانشویه های آنتی بیوتیک حاوی تتراسایکلین باید در کودکان زیر ۸ سال یا حتی بزرگتر پرهیز شوند زیرا آنها می توانند موجب بد رنگ شدن دندان ها شوند.

درمان های دیگر برای آفت

درمان های دیگر برای آفت عبارتند از استروئیدهای موضعی، یا به ندرت، خوراکی، که عموماً زمانی استفاده می شوند که زخم ها به دیگر روش های درمان پاسخ نمی دهند؛ نیترات نقره، دیگر بی حس کننده های موضعی/ مواد بی حس کننده؛ مکمل های تغذیه ای (برای مثال حاوی فولات، روی، یا ویتامین B12)

درمان های خانگی برای زخم های آفت

تعدادی درمان خانگی مشهور برای زخم های آفت وجود دارند، از جمله:

  • شستشوی دهان با آب و نمک
  • شستشوی دهان با ترکیب جوش شیرین/ بیکربنات سدیم و آب
  • مالیدن مقداری شیر منیزیا روی زخم پس از شستشو
  • قرار دادن تکه های یه روی منطقه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است برای کاهش تورم
  • پمادهای رویش دندان حاوی بی حس کننده های موضعی برای کنترل درد و ناراحتی
  • کاهش استرس
  • پرهیز از غذاهای سفت یا غذاهایی که ممکن است داخل دهان خراش ایجاد کنند.

مکمل های غذایی مانند کپسول های ویتامین B12، کپسول های ویتامین D، قرص های فولات، یا قرص های زینک (روی) نیز می توانند خطر گسترش آفت های دهانی را کاهش دهند.

پیشگیری از بروز آفت های دهان

برای کاهش احتمال بروز آفت های دهانی، بویژه برای افرادی که سابقه زخم های مکرر آفتی را دارند، تعدادی اقدامات هستند که می توانند انجام شوند.

  • از خوردن غذاهایی که ممکن است باعث ایجاد آفت شوند بپرهیزید.
  • تمرکز روی یک رژیم غذایی سالم و متعادل حاوی مقادیر کافی مواد مغذی و ویتامین ها
  • حفظ بهداشت خوب دهان و استفاده از یک مسواک نرم به منظور پیشگیری از ایجاد تحریک
  • کاهش استرس و خوابیدن به مقدار کافی

پیش بینی آفت های دهانی

آفت های دهانی عموماً غیر جدی هستند و بدون هیچ درمان خاصی از بین خواهند رفت. زخم هایی که ظرف چند هفته به صورت خود به خود درمان می شوند نشان دهنده سرطان های دهانی نیستند و عفونی نیز نیستند. با این حال، آفت ها می توانند بسیار دردناک و ناراحت کننده باشند، مخصوصاً اگر تکرار شونده هستند. بسیاری افراد متوجه خواهند شد که با بالا رفتن سن آنها آفت زدن آنها نیز متوقف شده است.

خوب است بدانید که: در صورتی که آفت یا یک گروه از آفت ها ظرف یک هفته بهبود پیدا نکند، یا بیشتر از ۳ هفته طول بکشد، فرد باید هر چه سریع تر برای تشخیص درست به پزشک مراجعه نماید. در برخی موارد، یک آفت مقاوم و ماندگار ممکن است نشان دهنده سرطان دهان باشد.

آیا سیگار کشیدن می تواند موجب بروز آفت دهانی شود؟

سیگار کشیدن می تواند موجب بدتر شدن آفت های دهانی شود. نیکوتین موجود در دود سیگار می تواند مقدار خونی که به دهان و لثه ها جریان پیدا می کند را کاهش دهد، که می تواند روند بهبود هر زخم، بریدگی، یا خراشی داخل دهان را کندتر کند. کند شدن روند بهبود به این معنا است که دوره دردناک طولانی تر خواهد شد و احتمال بروز عفونت بیشتر خواهد شد.

به طور همزمان، به نظر می رسد ممکن است سیگار کشیدن احتمال ایجاد زخم های دهانی را کاهش دهد، زیرا سطح سلول های اپیتلیال داخل دهان را سخت می کند. با این حال، کشیدن سیگار اثرات مضر متعدد دیگری روی بدن نیز دارد و باید از آن پرهیز شوند.

استوماتیت آفتی عود کننده (RAS) چیست؟

استوماتیت آفتی عود کننده (RAS) نامی است که به شرایط تجربه بروز مکرر آفت های دهانی اطلاق شده است. گرچه ممکن است تنها یک دوره استوماتیت آفتی وجود داشته باشد، اما دوره های مکرر نیز عادی هستند. دوره های استوماتیت آفتی عود کننده عموماً با فواصل زمانی چند ماهه تا چند روزه اتفاق می افتند و هر بار حدوداً بین ۷ تا ۱۰ روز ادامه دارد.

آفت دهان درمان آفت

آفت دهان درمان آفت

چه ارتباطی بین آفت دهان و سندروم بهجت وجود دارد؟

مشخصه ویژه سندروم بهجت التهاب در قسمت مختلف بدن است. برخی متخصصان سندروم را نوعی اختلال خود ایمنی تلقی می کنند و برخی دیگر اختلال خود التهابی. اختلالات خود التهابی مانند اختلالات خود ایمنی، با یک سیستم ایمنی بیش فعال بروز پیدا می کند که بافت های بدن را مورد حمله قرار می دهد و موجب بروز التهاب می شود. یکی از علائم متمایز کننده سندروم بهجت وجود آفت داخل حفره دهان، و نیز زخم روی دیگر بخش های بدن، از جمله اندام های تناسلی است، بعلاوه التهاب بخشی از چشم به نام یوئیت (التهاب مجموعه عنبیه، جسم مژگانی، و مشیمیه). گرچه آفت های دهانی یکی از علائم سندروم بهجت هستند، آنها شایع هستند، و سندروم بهجت نادر است. تنها تعداد اندکی از افرادی که آفت های دهانی را تجربه می کنند تحت تأثیر سندروم بهجت قرار می گیرند.

آفت پیچیده چیست؟

آفت پیچیده نامی است که به شرایط داشتن آفت های دهانی تقریباً ثابت دهانی یا آفت های تکرار شونده دهانی یا تناسلی بدون ابتلا به سندروم بهجت اطلاق می گردد. وقتی مشکوک به ابتلا به آفت های پیچیده هستید، برای تشخیص و درمان نیاز به توجهات پزشکی دارید.

آیا بیماری رفلاکس معده می تواند موجب بروز آفت دهان شود؟

بیماری رفلاکس معده، که عموماً تحت عنوان رفلاکس اسید معده نامیده می شود، شرایطی است که در آن اسید معده به داخل مری نشت می کند، و گرچه احتمال بروز آن کمتر است، اما ممکن است وارد حفره دهان نیز شود. در صورتی که اسید وارد دهان شود، GERD می تواند موجب فرسایش مینای دندان ها و ایجاد مزه اسید داخل دهان شود. آفت های دهانی می توانند گسترش پیدا کنند. GERD ممکن است منجر به ایجاد احساس سوزش گلو، و در برخی موارد التهاب گلو و مری نیز شود و زخم هایی ممکن است بوجود بیایند. اگر بیماری رفلاکس اسید معده منجر به بروز آفت دهان شود، به دلیل بالا آمدن اسید از معده، احتمال تشکیل آنها در عقب دهان، عقب زبان و پشت حلق بیشتر است.

آفت دهان درمان آفت

آفت دهان درمان آفت

آیا شیمی درمانی می تواند موجب بروز آفت دهان شود؟

آری. شیمی درمانی اغلب منجر به بروز آفت های دهانی می شود. شیمی درمانی می تواند منجر به بروز التهاب غشاء مخاطی گلو و دهان شود، که منجر به زخم های دهانی می شود. از نظر فنی، شرایط دردناک و زخم هایی که در نتیجه شیمی درمانی بوجود می آیند، در صورتی که داخل دهان بوجود بیایند تحت عنوان استوماتیت شناخته می شوند و ممکن است به موکوزیت مربوط باشند، شرایطی که منطقه بزرگتری از غشاء مخاطی دستگاه گوارش را تحت تأثیر قرار می دهد.

آیا هپاتیت C می تواند موجب بروز آفت دهان شود؟

آری. هپاتیت C یا درمان های آن گاهی اوقات می توانند منجر به بروز آفت های دهانی و دیگر مشکلات دهانی مانند پوسیدگی دندان ها یا دهان حساس شوند که به طور مثال می تواند روی تولید بزاق تأثیر بگذارد و باعث خشکی دهان شود. از آنجا که هپاتیت C یک شرایط پیچیده است، افرادی که هپاتیت C دارند باید در خصوص هر گونه نگرانی و قبل از آغاز برنامه درمان با تیم درمانی خود صحبت کنند.

آفت دهان درمان آفت

آفت دهان درمان آفت

آیا آفت دهان نشانه سرطان است؟

آفت های دهانی که برطرف نمی شوند می توانند نشانه سرطان دهان باشند. با این حال، تعداد اندکی از آفت های دهان نشانه سرطان هستند. آفت های دهانی که با سرطان همراه هستند عموماً به جای خوشه ای بودن به شکل تکی می باشند و بدون هیچ دلیل مشخصی ظاهر می شوند. اگر آفت دهان بیش از سه هفته ادامه داشته باشد، منجر به بروز علائمی می شود که فرد نمی تواند با آنها کنار بیاید، مانند عدم توانایی خوردن یا نوشیدن به اندازه کافی به دلیل درد و/ یا عدم پاسخ به درمان. در این صورت فرد باید به پزشک مراجعه کند.

عدم تقارن صورت و روش های درمان آن

مهم است دقت داشته باشید که هیچ چیز در طبیعت کاملاً قرینه نیست. همه صورت ها مقداری عدم تقارن با منشاء درونی دارند. با این حال، وقتی عدم تقارن برجسته تر می شود، ممکن است موجب آزار بیمار شود. عدم تقارن صورت علل متعددی می تواند داشته باشد: مادرزادی، تروماتیک یا ناشی از حادثه و آسیب، ناشی از خطای پزشکی، پس از ابتلا به تومورها. در بیمارانی که برای بهبود عدم تقارن صورت خود به پزشک مراجعه می کنند، درمان ایده آل به معاینات فیزیکی فرد بستگی خواهد داشت.

عدم تقارن صورت

عدم تقارن صورت

علل شایع عدم تقارن صورت

دلایل عدم تقارن صورت را می توان به سه دسته اصلی تقسیم کرد: ۱) مادرزادی: ژنتیک نقش اصلی را در رشد صورت ایفا می کند و اغلب یکی از عوامل مسئول عدم تقارن ظاهری می باشد. احتمال خیلی زیادی وجود دارد که شما برخی از ویژگی های خاص عدم تقارن در چهره را از دیگر اعضای خانواده به ارث ببرید.

۲) رشد: که ناشی از رشد و نمو هستند. ۳) اکتسابی: فراتر از آنچه شما با آن متولد می شوید، برخی از سبک های زندگی و عوامل محیطی نیز وجود دارند که می توانند تقارن صورت شما را تحت تأثیر قرار دهند. این عوامل عبارتند از:

  • کشیدن سیگار
  • بالا رفتن سن
  • اقدامات دندانپزشکی مانند کشیدن دندان
  • برخی جراحی ها
  • آسیب ناشی از آفتاب
  • آسیب یا تروما

عدم تقارن صورت اغلب یک نگرانی زیبایی محسوب می شود. با این حال، اکنون، عدم تقارن برجسته می تواند نشانه مشکلات جدی پزشکی باشد. برای مثال، افت صورت اگر به صورت ناگهانی اتفاق بیفتد می تواند یکی از بارزترین نشانه های سکته باشد.

اگر عدم تقارن در بدو تولد یا نوزادی مشاهده نشود و سابقه آشکاری از ضربه به صورت یا بیماری ایجاد کننده عدم تقارن وجود نداشته باشد، کشف علت آن ممکن است دشوار باشد. به همین دلیل ممکن است عد تقارن بدون هیچ علت مشخصی طبقه بندی شود.

انواع عدم تقارن صورت

عدم تقارن ساختاری

عدم تقارن ساختاری، شکل صورت یا خطوط بدن را تحت تأثیر قرار می دهد و هنگامی که صورت در حالت خنثی باشد، وجود آن مشخص خواهد شد. اگرچه تمام ساختارهای آناتومیک سر می توانند درگیر شوند، اما نگرانی های اکثر بیماران که به ویژگی های عدم تقارن مربوط می شوند در قسمت مرکزی صورت قرار دارند. بویژه اطراف چشم ها، بینی، و دهان؛ مانند عدم تقارن موقعیت ابروها، پلک های بالا و پایین، میانه صورت، استخوان های گونه، حجم گونه ها، منطقه اطراف دهان، چانه، و خط فک.

معاینات بالینی، شامل اندازه گیری های صورت و تصور برداری مشخص خواهند نمود کدام ساختارهای آناتومیک دخیل هستند. در موارد پیچیده تر عدم تقارن ساختاری، یک سی تی اسکن سه بعدی (Cone Beam CT Scan) همراه با تصویر برداری سه بعدی (۳D Laser Surface Scanning) برای روند تشخیص استفاده می شود. این ابزارهای تصویر برداری قابلیت تشخیص حتی جزئی ترین تفاوت ها در بافت نرم بین دو طرف را دارد.

عدم تقارن عملکردی

عدم تقارن عملکردی با فعال شدن عضلات صورت آشکار می شود. این وضعیت اغلب به دلیل حوادث عصبی، بویژه اختلالات مربوط به عصب هفتم جمجمه (عصب صورت) ایجاد می شود که عضلات و حالات صورت را کنترل می کنند. اختلال در عملکرد عصب با ضعف یا فلج نیمه صورت همراه است و باعث حرکت نامتقارن دو طرف صورت می شود. عدم تقارن های مربوط به اعصاب اغلب در بافت های اطراف دهان و چشم ها مشاهده می شوند، لبخند تحریف شده، بسته نشدن کامل پلک، و یا عدم تعادل حرکت ابرو.

یکی دیگر از دلایل مکرر حرکت نامتقارن صورت وجود اسکار یا جای زخم در بین ساختارهای متحرک صورت است. بافت اسکار می تواند عملکرد عضلات را محدود کرده و منجر به تحریف خطوط صورت در طول گفتار یا تکان خوردن آنها شود. ممکن است تشخیص دادن این وضعیت از اختلال عملکرد عصب دشوار باشد، اما این مزیت را دارد که در صورت تشخیص و درمان صحیح بتوان آن را به طور کامل اصلاح کرد.

طراحی چهره و گرفتن فیلم های حرکت آهسته از حرکات صورت در طول مشاوره انجام می شود. این تجزیه و تحلیل های بالینی محل، میزان، و نوع عدم تقارن صورت را نشان می دهند.

پیری نامتقارن صورت

افرادی که عدم تقارن صورت دارند، با توجه به بالا رفتن سن، تفاوت هایی بین دو طرف صورت را تجربه خواهند کرد. سمت قالب (قوی تر یا پرتر) صورت با سرعت طبیعی پیر می شود، در حالی که طرف ضعیف تر تمایل به پیر شدن سریع تر دارد.

پیری نامتقارن بویژه در افرادی قابل مشاهده است که عدم تقارن شدید صورت دارند (مانند فلج صورت)، با این حال، همین پدیده در افرادی رخ خواهد داد که عدم تقارن خفیف تا متوسط دارند، گرچه عدم تعادل سنی بین دو طرف ظریف تر خواهد بود.

علائم و نشانه های عدم تقارن صورت

عدم تقارن شدید

در موارد وخیم عدم تقارن صورت، جراحی استخوان نیاز است و شامل جراحی جابجایی فک (جراحی ارتوگناتیک)، جراحی کاهش یا تقویت استخوان، و جراحی چانه می شود. جابجا کردن فک های بالا و پایین به محلی متقارن ممکن است قدرتمندترین ابزار برای اصلاح عدم تقارن های شدید صورت باشد، اما در بیمارانی که نمی خواهند تحت جراحی هایی به این گستردگی قرار بگیرند، فرایندهای کاموفلاژ (جبرانی) با استفاده از ایمپلنت های صورت و پیوند چربی می توانند با تکنیک هایی که کمتر تهاجمی هستند، بهبودی در تقارن صورت بوجود بیاورند.

وقتی جابجایی های نامتقارن بزرگ استخوان اتفاق می افتد، واکنش بافت نرم غیر قابل پیش بینی است و الزاماً به تقارن بافت نرم علیرغم تقارن اسکلت زیرین ختم نمی شود. در قسمت هایی که پیش بینی می شود عدم تقارن بافت نرم باقی بماند، ممکن است لازم باشد همزمان با جراحی یا به عنوان فرایند تکمیلی بعد از فروکش کردن تورم و مشهود شدن نامتقارن بودن بافت نرم، پیوند چربی نیز انجام شود.

عدم تقارن چانه تأثیر چشمگیری روی عدم تقارن صورت دارد. در بسیاری موارد، عدم تقارن های شدید با مرکز قرار دادن وضعیت چانه و رفع نقائص لبه ها با تزریق چربی می تواند بهبود قابل توجهی پیدا کند.

عدم تقارن صورت

عدم تقارن صورت

عدم تقارن های متوسط

وقتی عدم تقارن به اندازه کافی شدید نیست تا جابجایی واقعی استخوان های فک لازم باشند، ممکن است ایمپلنت های صورت استفاده شوند. این ایمپلنت ها می توانند داخل گونه ها، فک پایین، یا وسط صورت قرار بگیرند. در بسیاری از موارد عدم تقارن، سمتی که به خوبی رشد نکرده است ترکیبی از نقص اسکلتی و بافت نرم است. وقتی با پیوند استخوان یا ایمپلنت آلوپلاستیک به تنهایی برای رسیدن به تقارن صورت تلاش می شود، ممکن است بافت نرمی که روی آن قرار می گیرد در مقایسه با طرف مقابل ظاهری کاملاً زاویه دار داشته باشد. بنابراین، مشخص شده است که بهبود در تقارن اسکلتی همیشه هم منجر به بهبود تقارن صورت نمی شود. در حقیقت، ناهماهنگی خفیف در اندازه با کانتورها و بافت های عادی ممکن است واقعاً به “اسکلت” متقارن با ظاهر زاویه دار از یک سمت و ظاهر برجسته بافت نرم از سمت دیگر ترجیح داده شود. در مواردی که عدم تقارن فک پایین متوسط تا شدید وجود دارد، به عنوان مثال، توصیه می شود اندازه ایمپلنت های آلوپلاستیک کاهش داده شود و مقداری چربی روی آن تزریق شود تا هر دو طرف از نظر سه بعدی ویژگی های خوبی داشته باشند و کانتور و بافت درستی روی بافت نرم زیرین شکل بگیرد.

در بیمارانی که عدم تقارن متوسط چانه دارند، معمولاً از یک ایمپلنت آلوپلاستیک برای خلق تقارن استفاده می شود. در صورت نازک بودن پوست پیوند چانه، چربی ابزاری مفید برای ایجاد حجم کافی بافت نرم است، بنابراین ظاهر طبیعی بهبود پیدا خواهد کرد. لبه های ایمپلنتی که قابل مشاهده یا قابل لمس هستند نتایج را با مشکل مواجه می سازند و به بیمار ظاهری می بخشند که مانند دفورمیتی اولیه رضایت بخش نیست. تزریق یا پیوند چربی در این منطقه می تواند در جراحی اول انجام شود و در صورت لزوم می تواند در مطب و تحت بی حسی موضعی مجدداً تکرار شود. برای به حداقل رساندن ناهمواری های سطح، مهم است که به جای آنکه چربی به صورت سطحی تزریق شود، در عمق و زیر بافت نرم جایگذاری شود. تزریق اولیه در این منطقه تنها روی پریوست انجام می شود، و به صورت پله ای پیش می رود تا سطوح زیر جلدی برسد.

عدم تقارن های خفیف

به نظر می رسد در بیمارانی که عدم تقارن خفیف صورت دارند، ممکن است تزریق چربی به تنهایی بتواند راهکار خوبی برای اصلاح عدم تقارن صورت باشد. در صورتی که پیوند یا تزریق چربی گزینه مناسبی نباشد، ممکن است از فیلرهای زیر پوستی برای کم کردن عدم تقارن استفاده شوند. با این حال، ما بر این باوریم که این رویکرد معمولاً دارای نقص است. هنگام مراجعه بیماری که عدم تقارن صورت دارد، لازم و حیاتی است که از اجزائی که به این دفورمیتی ربط دارند آگاه باشیم. تقریباً در تمام موارد، هم استخوان بندی و هم بافت های نرم با این مشکل ارتباط دارند. در همه موارد، به جز خفیف ترین موارد، ساده لوحانه است که فکر کنیم که تزریق چربی به تنهایی عدم تقارن را اصلاح خواهد کرد و بهترین نتایج زیبایی را ارائه خواهد داد. مشکلات اسکلتی در نهایت نیاز به راهکارهای اسکلتی دارند. تلاش برای اصلاح عدم تقارن صورت با فیلرهای بافت نرم به تنهایی ممکن است تقارن حجمی را بهبود بخشد، اما به احتمال زیاد باعث خواهد شد ظاهر نرم و خمیر مانندی پیدا کند.

عدم تقارن صورت

عدم تقارن صورت

درمان و مدیریت عدم تقارن صورت

اصلاح عدم تقارن صورت ممکن است مستلزم جابجا کردن استخوان (استئومی)، افزودن استخوان (پیوند استخوان)، افزودن یک ایمپلنت (ایمپلنت آلوپلاستیک)، کاهش استخوان، افزودن بافت نرم (چربی، فیلر، فلپ) یا کاهش بافت نرم (لیپوساکشن) برای ایجاد تقارن باشد. با اصلاح عدم تقارن اسکلتی، پس از این فرایند، بافت نرمی که رو قرار دارد ممکن است مقداری عدم تقارن مداوم در کانتور یا بافت از خود نشان دهد. پیوند چربی اتولوگ ابزاری مفید برای بهبود نتایج بافت نرم برای این بیماران است. به دلیل وجود ابزارهای بیشماری که می توان برای هر بیمار به کار برد، مهم این است که به جراحی مراجعه کنید که در همه تکنیک ها خبره باشد تا درمان شما به دلیل محدودیت مهارت جراح با مشکل مواجه نشود.

درمان جراحی برای عدم تقارن صورت

با برخی جراحی های خاص، عدم تقارن صورت می تواند بهبود چشمگیری پیدا کند و در برخی موارد جتی می تواند به طور کامل اصلاح و برطرف شود. درمان برخلاف دیگر جراحی های زیبایی صورت است. اولاً، هدف آن پرداختن به مسائل بنیادی است که موجب بروز عدم تقارن شده اند. دوماً، هدف طبیعی سازی بافت های اطرفا است که ممکن است تحت تأثیر قرار گرفته باشند یا با عدم تقارن جابجا شده اند، و آخر اینکه هر گونه علائم پیری نامتقارن را جبران کرد. به همین دلیل، ممکن است درمان شامل اجزاء جراحی بازسازی کننده صورت، جراحی زیبایی و میکروسرجری باشد، که همگی با یک فرایند انجام می شوند.

گرچه برخی عدم تقارن های جزئی تا متوسط صورت می توانند در یک فرایند جراحی اصلاح شوند، اما معمولاً هنگام درمان عدم تقارن های ساختاری اصلی یا عملکردی بهتر است از یک رویکرد چند مرحله ای بهره برد. برای مثال، اگر شرایط اسکلت صورت و جمجمه و نیز بافت نرم روی آن را شامل شود، کاملاً طبیعی است که ابتدا با اصلاح عدم تقارن های عمیق تر شروع کنیم سپس در مراحل بعدی به بافت نرم سطحی بپردازیم. در صورت نیاز به ترمیم و احیاء عصب و عملکرد عضله، همین اصل مجدداً اعمال می شود. در ابتدا، به اصلاحات عملکردی پرداخته می شود، و سپس در مراحل بعد (۳ تا ۶ ماه) اصلاحات بافت نرم صورت می گیرند. یک رویکرد مرحله ای همیشه بالاترین سطح دقت و قابل پیش بینی بودن نتیجه زیبایی شناسی نهایی را تضمین می کند.

 به دلیل ماهیت متفاوتی که عدم تقارن ها دارند، انتخاب تکنیک جراحی نیاز به تجزیه و تحلیل های عمیق و مباحثه در طول مشاوره دارد.

اثر زایلیتول بر دهان و دندان

مزایای زایلیتول برای دهان و دندان ها

بیمارانی که خشکی دهان دارند، سن آنها در حال بالا رفتن است، یا تحت درمان انکولوژی قرار گرفته اند، به احتمال زیاد PH اسیدی دارند. علاوه بر این، افرادی که از دهان نفس می کشند، افرادی که برای مراقب های خود به دیگران وابسته هستند، یا افرادی که رفلاکس معده دارند، به احتمال زیاد PH آنها نیز تغییر خواهد کرد. این بیماران همراه با افرادی که مقادیر زیادی غذاها و نوشیدنی های اسیدی مصرف می کنند، مانند نوشیدنی های انرژی زا، نوشیدنی های ورزشی، و نوشابه بویژه بیشتر مستعد دمینرالیزیشن (از بین رفتن مواد معدنی سطح مینای دندان ها) هستند. وقتی PH پایین است، مواد معدنی ضروری از مینا خارج می شوند، که منجر به بروز ضایعات سفید رنگ، نرم شدن مینای دندان و پوسیدگی می شود. جلوگیری از پوسیدگی دندان ها باعث کاهش تشکیل پلاک های دندانی می شود. تولید بزاق، دهان را برای پیشگیری از “خشکی دهان” افزایش می دهد و به بهبود جذب مواد معدنی برای ترمیم مینای آسیب دیده دندان ها کمک می کند، در حالی که استحکام دندان ها را افزایش می دهد. تحقیقات حاکی از این هستند که استفاده از زایلیتول به اصلاح آسیب اولیه مینای دندان ها کمک می کند و پنج دقیقه قرار گرفتن در معرض زایلیتول %۱۰۰- ماده شیرین کننده-  اسیدها را خنثی خواهد کرد و PH را سریع تر از آنکه به حال خود رها شود، به سطح طبیعی بازخواهد گرداند. ارائه زایلیتول به عنوان گزینه جایگزین به بیماران می توان به آنها کمک کند تا حفره های مکرر را به راحتی، با هزینه مناسب، و با کمترین اختلال در روند کارهای روزانه خود مدیریت کنند.

کاهش جریان بزاق یکی دیگر از نگرانی های بسیاری از بیماران است. در صورتی که جریان بزاق کاهش پیدا کند مواد معدنی اصلی کلسیم و فسفات به صورت مؤثر روی مینای دندان رسوب نخواهند شد. این مواد معدنی برای سالم نگه داشتن مینای دندان ضروری هستند. بیمارانی که بزاق آنها کمتر از مقدار لازم است، ناراحت هستند و در معرض خطر پوسیدگی دندان قرار دارند. بزاق به صورت خود به خود از دهان و دندان ها محافظت می کند. زایلیتول جریان ترشح بزاق را تحریک می کند، و اجازه می دهد این مواد معدنی رسوب شوند تا مینای دندان را محکم حفظ کنند و ناراحتی خشکی دهان را کاهش دهد. بزاق اگر حاوی زایلیتول باشد قلیایی تر از بزاقی است که حاوی سایر محصولات قندی است. پس از مصرف زایلیتول، ممکن است غلظت آمینو اسیدهای پایه در بزاق افزایش پیدا کند. وقتی PH بالای ۷ است، کلسیم و نمک های فسفات موجود در بزاق شروع به رسوب درون بخش هایی از مینای دندان ها می کنند که فاقد آنها هستند. بنابراین، محل هایی از مینای دندان ها که کمبود کلسیم دارند مجدداً شروع به سفت شدن می کنند.

اثر زایلیتول بر دهان و دندان

اثر زایلیتول بر دهان و دندان

بسیاری از افراد فلوراید دوست ندارند، با استفاده از زایلیتول، بیوفیلم هایی که روی دندان ها شکل گرفته اند برای دندان ها مفید است. بیوفیلم زایلیتول به معدنی سازی مجدد لایه های عمیق تر مینای دندان کمک می کنند. (فلوراید می تواند تنها لایه های بیرونی را مجدداً معدنی کند و هیچ تأثیری روی لایه های عمقی تر ندارد. خوشبختانه زایلیتول با فلوراید منجر به معدنی سازی مجدد کامل می شود. افرادی که در گروه پر خطر قرار می گیرند می توانند از فلوراید تراپی های اضافی بهره مند شوند. استفاده از فلوراید و نیز قرار گرفتن در معرض زایلیتول در واقع جذب فلوراید را کامل می سازد زیرا محیط اسیدی دهان را خنثی می کند و اثر بخشی آن را به حداکثر می رساند. علاوه بر این، زایلیتول چسبندگی پلاک های دندانی را به حداقل می رساند و اجازه می دهد در افرادی که عادت مسواک زدن را به خوبی رعایت نمی کنند به از بین بردن پلاک های دندانی آنها کمک کند. باکتری های موجود در پلاک های دندانی نمی توانند زایلیتول را به عنوان یک ماده غذایی متابولیزه کنند، و باکتری ها در تلاش برای برقراری ارتباط با مجموعه بیوفیلم ها و بازتولید خود را خسته می کنند. از آنجا که باکتری ها زایلیتول را متابولیزه نمی کنند، می میرند و از بیوفیلم جدا می شوند و به دندان نمی چسبند.

زایلیتول با مهار روند التهاب ممکن است تأثیر خوبی روی بیماری پریودنتال داشته باشد.

زخم های آفتی (آفت دهان)- افراد داوطلب زیادی وقتی اجازه دادند چهار مرتبه یا بیشتر در طول روز مقداری زایلیتول داخل دهان آنها آب شود و سپس با استفاده از زبان، بزاق شیرین خود را روی منطقه زخم پخش کرده بودند، یا ژل زایلیتول استفاده کرده بودند که حتی روش ساده تر اعمال این ماده است، تسکین سریع درد را تجربه کرده بودند.

اثر زایلیتول بر دهان و دندان

اثر زایلیتول بر دهان و دندان

زایلیتول؛ دیابت و دیگر شرایط خاص

زایلیتول تولید انسولین را افزایش نمی دهد و باعث می شود برای بیماران دیابتی امن و بی خطر باشد (شاخص گلیسمی ۷). افراد دیابتی نباید بیش تر از ۷۰ گرم در طول روز مصرف کنند. بیماران مبتلا به دیابتی که زایلیتول مصرف می کنند تا حدودی به دلیل مصرف آن نیازی به قطع عضو نخواهند داشت.

به نظر می رسد احساس و طعمی مانند قند (ساکاروز) داشته باشد، اما نسبت به قند کالری آن ۴۰ درصد کمتر و کربوهیدرات آن ۷۵ درصد کمتر است. علاوه بر این، زایلیتول به راحتی به چربی تبدیل نمی شود و تقریباً هیچ تأثیری روی سطوح انسولین ندارد، و باعث می شود جایگزینی فوق العاده برای افراد دیابتی، بدن سازها، و افرادی باشد که رژیم دارند. علاوه بر این، زایلیتول برای زنان باردار و مادران شیرده، نوزادان، و کودکان نیز بی خطر تلقی می شود.

اثر زایلیتول بر دهان و دندان

اثر زایلیتول بر دهان و دندان

مشخص شده است که زایلیتول فعالیت گلبول های سفید خون را افزایش می دهد که در مبارزه باکتری ها نقش دارند، بنابراین ممکن است به ایمنی سازی، و به محافظت در برابر بیماری های مزمن مخرب کمک نماید، و مزایای ضد پیری داشته باشد. علاوه بر این، ثابت شده است در مهار کاندیدا آلبیکانس (آفت) نوعی بیماری قارچی یا مخمری جدی، و دیگر باکتری های مضر، از جمله اِچ پیلوریH. pylori  مؤثر باشد که در بیماری لثه، بوی بد دهان، ، و زخم ها و سرطان معده نقش دارد. زایلیتول با جلوگیری از مهار روند التهاب می تواند تأثیر خوبی در جلوگیری از بیماری پریودنتال داشته باشد.

زایلیتول دهان را از حالت اسیدی به حالت قلیایی می برد! به جای استفاده از داروی رفلاکس اسید معده، ممکن است بخواهید ابتدا زایلیتول را امتحان کنید. بعلاوه، برای توقف حملات اسیدی، هر چه سریع تر پس از غذاها و نوشیدنی های اسیدی از دهانشویه های حاوی زایلیتول استفاده کنید. سپس، در صورت امکان، پس از یک تا دو دقیقه با مخلوط بزاق دهان و زایلیتول مسواک بزنید تا به خوبی روی تمام دندان ها پخش شود.

زایلیتول می تواند به بیماری کرون Crone’s disease (نوعی بیماری التهابی روده) کمک کند- یک قاشق چایخوری زایلیتول را با آب مخلوط کنید و آن را جرعه جرعه در طول روز بنوشید. علاوه بر این، برخی سایت ها ابراز داشته اند که زایلیتول می تواند برای کرون و IBS تحریک کننده باشد. لطفاً قبل از مصرف زایلیتول با پزشک در مورد وضعیت خود صحبت کنید.

نشان داده شده است که زایلیتول تراکم استخوان را در موش ها افزایش می دهد، که نشان دهنده این است که این پتانسیل را دارد که به عنوان درمانی برای پوکی استخوان در انسان ها استفاده شود.

زایلیتول احتمالاً می تواند خطر گسترش کیست های تخمدان، سندروم تخمدان پلی کیستیک، فیبروز، آندومتریوز، سندورم قبل از قائدگی، و احتمال سرطان سینه را کاهش می دهد.

زایلیتول فشار داخل چشم را کاهش می دهد (شرایطی که می تواند به گلوکوم (آب سیاه) تبدیل شود- محلول موضعی حاوی زایلیتول منجر به کاهش فشار داخل چشم می شود.

زایلیتول در صورتی که در مقادیر اندک مصرف شود می تواند فعالیت های گلبول های سفید خون را در مبارزه با عفونت های باکتریایی افزایش دهد، تا به ایمنی سازی، و محافظت در برابر بیماری های مخرب مزمن کمک کند و مزیت ضد پیری داشته باشد.

زایلیتول وقتی به صورت اسپری بینی استفاده می شود می تواند به کاهش شیوع عفونت های سینوسی، آسم، و آلرژی ها کمک کند. این ماده به کاهش مقدار باکتری های مضری که ممکن است درون سلول های موجود در بینی وجود داشته باشند کمک می کند.

وقتی مادران شیرده آن را به طور منظم استفاده کنند، تا ۸۰% به آنها در کاهش انتقال استرپتوکوک موتانس به کودکان طی دو سال اول کمک می کند.

اثر زایلیتول بر دهان و دندان

اثر زایلیتول بر دهان و دندان

منابع زایلیتول

زایلیتول در بسیاری از میوه ها و سبزیجات وجود دارد. مشکل این است که مردم به مقدار کافی از آن در رژیم غذایی طبیعی خود مصرف نمی کنند تا از مزایای مطلوب آن برای دندان های خود بهره مند شوند. از سوی دیگر، اگر شخصی به آن عادت نداشته باشد و مقادیر زیادی از آن را مصرف کند، ممکن است فرد عوارض جانبی ناخوشایند آن را در معده خود تجربه کند. کلید اصلی اعتدال و میانه روی است. مقدار زیاد از هر چیزی برای هر کسی خوب نیست! در مواردی که ناراحتی وجود دارد، تنها کافی است زایلیتول را با سرعت کمتری به برنامه روزانه خود اضافه کنید و بدن با آن سازگار خواهد شد.

همه چیزهایی که برای انسان ها خوب هستند برای دوستان پشمالوی ما خوب نیستند. ASPCA فهرستی از مواد غذایی تهیه کرده است که نباید به سگ های خود بدهید، و زایلیتول یکی از این مواد است.

با افزایش تعداد بیمارانی که به دنبال جایگزینی طبیعی برای سلامتی خود هستند، زایلیتول می تواند پاسخی برای آنها باشد. زایلیتول یک جایگزین برای قند است که به صورت طبیعی وجود دارد و شیرین کننده مصنوعی نیست. این ماده بی خطر است و در اشکال “آماده برای مصرف” هم برای کودکان و هم برای افراد بزرگسال در دسترس می باشد. این یک جایگزین عالی برای بیماران دیابتی است، و برای استفاده در طول دوران بارداری و شیردهی نیز بی خطر است. در حقیقت، همه افرادی که دندان دارند، چیزی می خورند، و در دهان خود باکتری دارند می توانند از آن بهره مند شوند.

به دلیل تولید کارآمدتر و اقتصادی تر، تعداد بیشتری مواد شامل زایلیتول هستند. اما آگاه باشید که- برای تأثیر گذار بودن آن در برابر باکتری ها، کاهش پوسیدگی، و خنثی کردن PH، زایلیتول باید نخستین ماده و تنها شیرین کننده باشد. اگر محصولی حاوی شیرین کننده های دیگری (مانند مالیتول، سوربیتول، یا آسپارتام) باشد، این شیرین کننده ها به عنوان نوعی منبع تغذیه برای باکتری ها عمل می کنند و اثر زایلیتول را خنثی می کنند. تنها به این دلیل که یک محصول “حاوی” زایلیتول است به این معنا نیست که موجب بروز نتایج مطلوب در افراد خواهد شد. تحقیقات حاکی از این هستند که برای آنکه زایلیتول به طور مؤثر پوسیدگی دندان ها را کاهش دهند، فراوانی قرار گرفتن در معرض آن مهم تر از مقدار آن است. پنج مرتبه یا بیشتر در طول روز استفاده از محصولاتی که با زایلیتول ۱۰۰ درصد شیرین شده اند تشکیل پلاک های دندانی و پوسیدگی را به مقدار قابل توجهی کاهش می دهد.

اگر می خواهید خدمات نوآورانه، بی خطر، و اثبات شده ای به بیماران خود ارائه دهید، زایلیتول را به بیماران خود معرفی کنید و به آنها بگویید تلاش کنند پنج مرتبه در طول روز از آن استفاده کنند.

جرمگیری و تسطیح سطح ریشه دندان

جرمگیری و تسطیح سطح ریشه چیست؟

جرمگیری و تسطیح سطح ریشه (پاکسازی عمقی) نوعی فرایند ترمیمی دندانپزشکی شامل زدودن پلاک و رسوبی (تارتار) است که بالا و زیر خط لثه چسبیده اند. این فرایند پس از آسیب دیدن لثه ها، استخوان ها، و بافت های اطراف در نتیجه بیماری پریودنتال (لثه) ضروری است.

بیماری پریودنتال چیست؟

بیماری پریودنتال که تحت عنوان پریودنتیت نیز شناخته می شود، نوعی بیماری التهابی شدید می باشد که لثه ها، استخوان ها، و بافت های اطراف را در حفره دهان تحت تأثیر قرار می دهد. بیماری پریودنتال با تشکیل و تجمع طولانی مدت پلاک ها و رسوب های دندانی آغاز می شود.

اگر در روز دو مرتبه مسواک نزنید یا پاکسازی های روتین دندان ها را انجام ندهید، پلاک های دندانی روی دندان ها و بین آنها به طور کامل زدوده نمی شوند. به مرور زمان، این پلاک های دندانی سفت و سفت تر می شوند و به تارتار تبدیل می شوند، و باکتری بع لثه ها منتشر می شود. این روند منجر به بروز ژینژیویت (بیماری لثه اولیه) و در نهایت پریودنتیت می شود.

وقتی لثه ها حساس و تحریک پذیر می شوند، آنها از دندان ها منتشر می شوند و فضاهای عمیقی شکل می گیرند. این فضاها “پاکت های پریودنتال” نامیده می شوند. تارتار عموماً زیر لثه ها، روی پایه دندان ها، بین لثه ها، و روی ریشه های دندان ها واقع شده است.

جرمگیری و تسطیح سطح ریشه دندان

جرمگیری و تسطیح سطح ریشه دندان

عوامل خطرزا و علائم و نشانه های بیماری پریودنتال

شایع ترین عامل خطرزا یا ریسک فاکتور همراه با پریودنتیت عبارت است از:

  • عادات خوب مسواک نزدن و خوب نخ دندان نکشیدن، که منجر به تشکیل پلاک و تارتار می شوند.
  • کشیدن سیگار یا جویدن تنباکو برای مدت زمان طولانی.
  • تغذیه بد، مانند خوردن غذاها و نوشیدنی های مملو از قند و شکر در اغلب اوقات.
  • برخی داروهای فشار خون، بیماری قلبی، عارضه های قلبی عروقی، ذات الریه باکتریایی، تشنج، یا داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی بدن.
  • دندان های کج، که باعث می شوند پلاک های دندانی و رسوب به سختی زدوده شوند.
  • سابقه خانوادگی پریودنتیت.
  • فشار طولانی مدت، که موجب بروز التهاب می شود.

علائم و نشانه های پریودنتیت می توانند از خفیف تا شدید دسته بندی شوند و می توانند شامل موادر زیر باشند:

  • لثه های قرمز و متورم
  • التهاب زیر یا اطراف لثه ها
  • لثه هایی که با پروب کردن (مانند نخ دندان کشیدن) دچار خونریزی می شوند.
  • لق شدن دندان ها یا شل شدن لثه ها که به راحتی از روی دندان ها کنار می روند.
  • بوی بد دهان، حتی پس از مسواک زدن.
  • چرک بین دندان ها و لثه ها.
  • کج شدن ناگهانی دندان ها و بایت مشکل دار.
جرمگیری و تسطیح سطح ریشه دندان

جرمگیری و تسطیح سطح ریشه دندان

مراحل گام به گام جرمگیری و تسطیح سطح ریشه

جرمگیری و تسطیح سطح ریشه ها عبارت است از زدودن پلاک های دندانی، تارتار (رسوب) سفت شده، و لکه ها از روی سطح دندان ها و ریشه های دندان های بیمار. هزینه جرمگیری و تسطیح سطح ریشه (پاکسازی عمقی) به موقعیت بیمار بستگی دارد و نیز اینکه بیمار بیمه خدمات دندانپزشکی دارد یا خیر.

دندانپزشک عموماً فرایند را در دو جلسه مجزا انجام می شود. طی جلسه نخست یک چهارم فک های بالا و پایین هر طرف از دهان را پاکسازی می کند. سپس در جلسه دوم دو چهارم دیگر پاکسازی می شوند.

فرایند جرمگیری و تسطیح سطح ریشه ها عموماً شامل گام های زیر هستند:

تزریق بی حس کننده موضعی

جرمگیری و تسطیح سطح ریشه نیاز به تزریق بی حس کننده های موضعی دارد، که به آن داروی تثبیت کننده غشاء نیز اطلاق می گردد، تا به کنترل درد و خونریزی کمک کند. بی حس کننده های موضعی متداول ترین بی حس کننده هایی هستند در طول فرایندهای دندانپزشکی که تنها مقداری تهاجمی هستند استفاده می شوند.

ابتدا، دندانپزشک دارو را داخل دهان تزریق می کند و منطقه مورد نظر را بی حس می کند. سپس، پس از حدود ۵ دقیقه، از دست رفتن موقتی احساس اتفاق می افتد. شما بیدار خواهید ماند و در طول کل فرایند هشیار خواهید بود اما هیچ دردی احساس نخواهید کرد. شما در طول درمان و پس از آن، در محل تزریق سوزش حساسیت احساس خواهید کرد.

جرمگیری

گام دوم در این فرایند انجام جرمگیری زیر لثه است، که طی آن دندانپزشک پلاک ها و رسوب زیر لثه ها، بین لثه ها، و روی پایه تاج دندان ها را می زداید. جرمگیری یا به صورت دستی یا با استفاده از ابزار آلتراسونیک انجام می شود. هر دو تکنیک موجب شل شدن پلاک های دندانی و زدوده شدن تارتار سفت شده می شود. برای زدودن پلاک های و باکتری، اسکیلر درون پاکت قرار داده می شود در حالی که با دندان زاویه ای بین ۴۵ تا ۹۰ درجه داشته باشد. سپس دندان ها و سطوح ریشه ها تراشیده می شوند و با حرکات عمودی، افقی و دورانی تمیز می شوند.

تسطیح سطح ریشه

عاج، سمنتوم، مینا، و پالپ دندان چهار بخش اصلی دندان ها هستند. وقتی پریودنتیت ادامه پیدا می کند، عموماً بیماری به سمنتوم، عاج، یا هر دو آسیب می رساند. تسطیح سطح ریشه تلاشی است برای صاف و صیقلی کردن سطوح زبر ریشه های دندان و زدودن هر گونه باکتری زیر لثه.

در طول این فرایند، دندانپزشک زیر لثه ها را پاکسازی می کند تا هر گونه پلاک و تارتار تشکیل شده روی ریشه های دندان ها زدوده شوند، جایی که استخوان ها تحت تأثیر عفونت قرار گرفته اند. تسطیح عبارت است از زدودن کامل سمنتوم که فیلم کلسیفیه شده ای است که روی سطح ریشه های دندان ها را پوشش داده است.

این فرایند ممکن است شامل زدودن لایه های سطحی بسیار ریز عاج نیز باشد، که لایه دوم دندان است که زیر مینای دندان وجود دارد.

جرمگیری و تسطیح سطح ریشه دندان

جرمگیری و تسطیح سطح ریشه دندان

پس از جراحی

پس از تکمیل فرایند، دندانپزشک شما منطقه پاکسازی شده را شستشو می دهد تا هر گونه باکتری باقی مانده را پاکسازی نماید. سپس فشار اعمال می کند تا از رشد صحیح بافت لثه اطمینان حاصل نماید.

بیماران اغلب پس از فرایند دردی جزئی تجربه می کنند. لثه هایی که به خوبی ترمیم پیدا کرده باشند بافتی محکم، و شکلی طبیعی دارد که به خوبی تطبیق پیدا کرده است.

از جمله علائم پس از درمان که عموماً ظرف چند روز برطرف می شوند عبارتند از:

  • خونریزی لثه ها
  • لثه های تحریک پذیر
  • ناراحتی دندان ها، مانند حساسیت به گرما، سرما، و مواد شیرین
  • تورم و التهاب اطراف منطقه درمان شده
  • آلرژی به برخی موادی که در طول فرایند استفاده می شوند.

نکات مراقبت پس از فرایند

رعایت بهداشت خوب دهانی برای پیشگیری از پیشرفت پریودنتیت مزمن ضروری است. پریودنتیت جدی ترین شکل بیماری لثه است که منجر به تحلیل دائمی استخوان می شود که نمی تواند دوباره رشد کند. بیماری پریودنتال شدید نیز عموماً نیاز به جراحی تهاجمی دارد.

برای پیشگیری از نیاز به جراحی، داشتن بهداشت خوب دهانی لازم و ضروری است. این عادات عبارتند از پاکسازی دندان ها با دو مرتبه مسواک زدن در طول روز، استفاده از فلوراید، نخ دندان کشیدن، و شستشو با دهانشویه.

جلسات چکاپ پس از فرایند چند هفته پس از درمان نیز ضروری هستند، که در آن دندانپزشک بهبود لثه ها را بررسی می کند و اطمینان حاصل می کند که اندازه پاکت پریودنتال کاهش پیدا کرده است. اگر پاکت عمیق تر از ۳ میلی متر باشد، ممکن است یک فرایند دیگر لازم باشد.

طراحی لبخند یا اصلاح طرح لبخند

وقتی نوبت به خلق یک لبخند برای یک بیمار می رسد، این کار به سادگی قرار دادن ونیرها یا روکش های روشن تر از رنگ طبیعی دندان های موجود روی آنها نیست. لبخند بازتاب مهمی از خود فرد است همراه با انتقال انواع مختلفی از احساسات به اطرافیان، که منحصر به هر فردی است. در حقیقت، عوامل مختلفی وجود دارند که در خلق لبخندی که از نظر زیبایی هم برای بیمار و هم برای پزشک خوشایند است، باید با دقت مد نظر و تحت ارزیابی قرار بگیرند. و حتی با وجود تأثیر گسترده ای که فناوری دیجیتالی روی موارد بسیاری مانند دندانپزشکی ترمیمی دارد، و نیز شبیه سازی دیجیتالی لبخند نهایی بیمار را ممکن می سازد، عوامل و اصول مختلفی هستند که باید توسط دندانپزشک معالج مورد ارزیابی قرار بگیرند.

خلق لبخندی ایده آل ممکن است نیاز به درمان ارتودنسی، جراحی ارتوگناتیک، جراحی پریودنتال، دندانپزشکی زیبایی، جراحی دهان و دندان ها، و نیز جراحی پلاستیک داشته باشد. به همین ترتیب، نمی توان به اندازه کافی تأکید کرد که آیا ترمیم های غیر مستقیم بخشی از طرح درمان نهایی باشند، از جمله با تکنیسین دندانپزشکی که ترمیم های نهایی را انجام خواهد داد، باید در ابتدای روند درمان مشورت شود، زیرا آنها می توانند یک مؤلفه ارزشمند برای کمک به پزشک و بیمار برای دستیابی به نتیجه مطلوب نهایی ارائه دهند.

ما در این مقاله مرور گسترده ای روی عوامل و اصول متعددی خواهیم داشت که یک دندانپزشک باید مد نظر قرار دهد، وقتی بیمار برای ایجاد تغییری کلی در لبخند خود به او مراجعه می کند.

خواسته ها و انتظارات بیمار

یکی از مهم ترین بخش هایی که قبل از آغاز هر درمانی باید مد نظر قرار بگیرد این است که دندانپزشک باید برای حرف زدن با بیمار خود زمان بگذارد تا در مورد اصلی ترین شکایات و نگرانی های بیمار بحث کند و آنها را کشف کند و اینکه آیا می تواند به نتایج نهایی مورد انتظار بیمار دست پیدا کند.

درمان طراحی لبخند

درمان طراحی لبخند

پس از مروری دقیق روی سوابق پزشکی و دندانپزشکی بیمار، معاینه دقیقی از دندان های بیمار کامل می شود، از جمله گرفتن تصاویر رادیوگرافی مناسب، و ارزیابی عضلات و مفاصل فکی گیجگاهی (TMJ). وقتی نوبت به دندانپزشکی ترمیمی می رسد که شامل درمان قابل توجه دندانپزشکی، از جمله لبخند بیمار، است داشتن مدارک مناسبی برای داشتن تشخیص درست ضروری است. این مدارک عبارتند از تصاویر مناسبی که با دوربین های SLR دیجیتال با لنزهای ماکرو گرفته می شوند، که شامل تصاویر تمام رخ، لب در حالت استراحت، عکس از روبرو و نیمرخ، و/ یا ویدئویی از لبخند طبیعی، پویا، و همچنین اغراق آمیز بیمار. نمای قدامی و جانبی جمع شده، نمای اکلوزال جمع شده، نماهای جمع شده از دندان های قدامی. همچنین، دندانپزشک باید یک قالب (به صورت دیجیتال یا آنالوگ) بگیرد و بایت بیمار را در CR (ارتباط مرکزی) ثبت کند به گونه ای که بتوان پرونده را به درستی روی یک آرتیکولاتور قابل تنظیم بارگذاری کرد. همه این اطلاعات به منظور ارزیابی صحیح، بررسی، طراح درمان، و در نهایت، درمان درست و مؤثر بیمار، برای دندانپزشک حیاتی هستند.

درمان طراحی لبخند

درمان طراحی لبخند

پس از ارزیابی و بررسی های کامل، لازم است گزینه های درمان و نتایج مورد انتظار با بیمار مرور شوند تا بیمار در مورد گزینه های درمان، تصمیمی از روی آگاهی بگیرد. این به بیمار اجازه می دهد تا تصمیم بگیرد و اگر درمانی که انتخاب کرد پایین تر از درمان ایده آل بود، هر گونه نتیجه ای که بواسطه چنین تصمیمی کمتر از ایده آل باشد را بپذیرد.

درمان طراحی لبخند

درمان طراحی لبخند

زیبایی صورت

یک ارزیابی کلی اساسی از لبخند باید با استفاده از رویکرد خارج به داخل انجام شود، بنابراین باید ارزیابی کلی روی ویژگی های کلی چهره بیمار انجام شود، از جمله نسبت های چهره و ارزیابی زیبایی چهره در نمای افقی و عمودی. ارزیابی یک سوم صورت بیمار و اینکه آیا هیچ عدم تناسبی بین یک سوم بالایی، میانی، و پایینی وجود دارد. مهم است در جستجوی عدم تقارن ها در ویژگی های چهره باشید و از خط میانی چهره شروع کنید و اینکه چگونه با خط میانی دندان ها تلاقی پیدا می کند. مهم است عدم تقارن از نماهای نیمه چپ و راست صورت و نیز ارزیابی خط میانی مردمک ها و نمای اکلوزال، و نیز ارتباط با خط افقی مورد بررسی قرار بگیرد.

نگرانی های قابل توجه در این مناطق، می توانند نشانه مشکلات اسکلتی یا مشکلات مربوط به رشد و نموی باشند که ممکن است روی لبخند بیمار تأثیر داشته یا نداشته باشند. یک نمونه خوب بیماری است که ممکن است در مورد لبخند بیش از حد لثه ای خود نگران است، در حالی که ممکن است علت این باشد که یک سوم میانی چهره بیمار خیلی بلند است و ارتفاع چهره او بیشتر است، که نشان دهنده ارتفاع زیاد عمودی ماگزیلا (فک بالا) است. ارتفاع زیادی عمودی ماگزیلا یک مسئله اسکلتی است، و بنابراین، به روش های درمان مختلفی نیاز دارد تا نگرانی های بیمار با موفقیت برطرف شوند.

طول لب بالا، موقعیت، تحرک و تقارن لب

لب ها نقش مهمی در لبخند ایفا می کنند زیرا آنها مرزی برای لبخند خلق می کنند و نقش مهمی در طراحی کامل لبخند ایفا می کنند. تحرک کلی لب به سادگی عبارت است از حرکت لب ها در حالت استراحت به دورترین حالتی که هنگام خود به خود لبخند زدن بیمار اتفاق می افتد و مستقیماً به طول لب بالا ربط دارد. برای انجام این کار، باید ابتدا ارزیابی طول لب بالا و مقدار دندان هایی که در حالت استراحت قابل مشاهده هستند و سپس ارزیابی مجدد در دورترین موقعیت انجام شوند. طول میانیگن لب بالا در مردها ۲۳ میلی متر و در زنان ۲۰ میلی متر است، که به طور متوسط خط لب آنها ۵/۱ میلی متر بالاتر است و بنابراین در حالت استراحت تعداد بیشتری از دندان ها نمایش داده می شود.

میانگین تحرک لب به طور کلی ۷ تا ۸ میلی متر است، در حالی که در زنان بالا رفتن لب مقداری بیشتر از مردان است و در عوض، هنگام لبخند زدن مقدار بیشتری از دندان ها نشان داده می شود. روی هم رفته، تقارن تحرک لب بیمار باید به خوبی مورد بررسی قرار بگیرد زیرا در درصد قابل توجهی از بیماران با خندیدن و در حالت استراحت حرکت لب های بالا و پایین عدم تقارن دارند. این می تواند منجر به نمایش مقدار بیشتری از دندان ها و/ یا لثه ها در یک طرف در مقایسه با طرف دیگر شود، که باعث بوجود آمدن ناهماهنگی در کل لبخند بیمار می شود. مهم است دندانپزشک یک دسته عکس از بیمار بگیرد و/ یا از ویدئویی برای ارزیابی حرکت کلی لب و موقعیت آن در ارتباط با نمایش کلی دندان ها استفاده نماید تا ارزیابی صحیحی از موقعیت دندان ها و لثه ها نسبت به موقعیت لب ها انجام دهد.

درمان طراحی لبخند

درمان طراحی لبخند

نمایش دندان ها

مقدار دندانی که در حالت استراحت نمایش داده می شود به طور میانگین در زنان ۵/۱ میلی متر بیشتر از مردان است. زنان با میانگین سنی ۳۰ سال ۵/۳ میلی متر از دندان های پیشین مرکزی فک بالا را نمایش می دهند در حالی که این مقدار در مردان ۹/۱ میلی متر است و با بالا رفتن سن بیماران در آنها مقدار کمتری از دندان پیشین فک بالا مشاهده می شود (۱- ۵/۱ میلی متر در زنان در سن ۵۰ سالگی؛ ۰- ۵/۰ میلی متر در زنان در سن ۷۰ سالگی و مقدار بیشتری از دندان های پیشین فک پایین). این نتیجه تغییرات در بافت های نرم تا پایه اسکلتی است. تفاوت جنسیتی چشمگیری در نمایش لثه ها با خندین وجود دارد و در زنان نسبت به مردان مقدار بیشتری از لثه ها قابل مشاهده است.

درمان طراحی لبخند

درمان طراحی لبخند

موقعیت لبه های اینسیزال نسبت به بافت های پیرامون و پلان افقی

موقعیت لبه های اینسیزال باید در ارتباط با بافت های اطراف نیز مورد بررسی قرار بگیرند. یک معیار برای ارزیابی، خط بین دو مردمک است و نحوه ارتباط لبه های اینسیزال با آن. بایستی نحوه ارتباط موقعیت لبه های اینسیزال با خط وسط دو مردمک در یک پلان موازی مورد توجه قرار بگیرد. نشان داده شده است که ارتباط چشمگیری بین موقعیت لبه های اینسیزال و خط مسط دو مردمک وجود دارد. موقعیت لبه اینسیزال باید در ارتباط با خط لب یا خط لبخند پایین ارزیابی شود.

درمان طراحی لبخند

درمان طراحی لبخند

نکته دیگری که باید مد نظر قرار بگیرد ارتباط موقعیت دندان ها و چیزی است که “راهرو باکال” تلقی می شود. راهرو باکال فضایی است که بین جنبه های جانبی دندان های خفلی و گوشه های دهان وجود دارد. وقتی فضای “تاریکی” در راهروی باکال وجود داشته باشد، یک “فضای منفی” تلقی می شود. پیشنهاد شده است که داشتن حداقل “فضای منفی” در راهروی باکال از نظر زیبایی ترجیح داده می شود.

درمان طراحی لبخند

درمان طراحی لبخند

خط وسط

موقعیت دندان ها، و خط وسط دندان ها در ارتباط با خط وسط صورت و بافت های اطراف منطقه دیگری است که باید هنگام ارزیابی لبخند مد نظر قرار بگیرد. مهم است ارتباط خط وسط دندان ها با خط وسط صوت علاوه بر زوایای کلی خط وسط مورد ارزیابی قرار بگیرند. مطالعات حاکی از این هستند که اکثر افراد، شامل متخصصان دندانپزشکی، قادر به تشخیص انحراف میدلاین یا خط وسط از میدلاین صورت تا ۴ میلی متر نیستند. با این حال، وقتی تغییرات جزئی در زاویه تاج و خط وسط ایجاد می شوند، در اکثر افراد به سرعت مشهود می گردد. بنابراین زاویه کلی خط وسط برای خلق لبخندی که از نظر زیبایی خوشایند باشد، حیاتی تر از موقعیت کلی خط وسط است.

موقعیت کنونی دندان درون جایگاه دنتو آلوئولار

موقعیت کلی کنونی دندان در جایگاه دنتو آلوئولار یکی دیگر از موارد مهم است که وقتی نوبت به ایجاد یک لبخند جدید ایده آل می رسد باید مد نظر قرار بگیرد. بدون ارزیابی صحیح، این امر می تواند منجر به این شود که وقتی موقعیت دندان ها و/ یا ریشه ها و زاویه سازی آنها در وضعیت نادرستی قرار دارد، پزشک با عدم موفقیت برای حصول نتایج ایده آل تلاش کند. به صورت ایده آل، موقعیت دندان ها باید در سه بُعد مورد بررسی قرار بگیرد به گونه ای که بتوان موارد زیر را به درستی مورد ارزیابی قرار داد:

  • موقعیت جلویی زبانی دندان ها
  • موقعیت مزیال دیستال دندان ها
  • موقعیت آپیکال کرونال دندان ها

هر یک از این اجزاء باید مورد ارزیابی قرار بگیرند و پرسش های زیر باید مد نظر قرار بگیرند:

  • آیا دندان نسبت به دندان یا دندان های مجاور، ریشه ها، فرم قوس دندانی، و تعامل با قوس دندانی مخالف، لب ها، و بافت های پیرامون خود، نوک آن یا بدنه آن رو به آنها قرار گرفته است؟
  • آیا وضعیت فعلی دندان ها و تعادل بین زیبایی های “سفید” (دندان ها) و “صورتی” (ساختار لثه ها) از نظر بصری چشم نواز است؟
  • آیا موقعیت کنونی نتیجه نهایی مطلوب را به خطر می اندازد؟ در این صورت، آیا می توان آن را تنها به صورت ترمیمی مدیریت کرد یا آیا نیاز به جابجایی دندان ها، ریشه ها، یا بافت های اطراف با کمک درمان ارتودنسی، جراحی ارتوگناتیک، جراحی پریودنتال، یا ترکیبی خواهد داشت؟
  • اگر این مشکلات تنها با گزینه های ترمیمی مدیریت می شوند، آیا این منجر به کاهش تهاجمی ساختار دندان خواهد شد که ممکن است سلامت دندان های بیمار را در دراز مدت به خطر بیندازد یا نتیجه درمان ترمیمی خواهد بود که به اندازه کافی ایده آل نخواهد بود؟ (یعنی، دندان هایی که به صورت زبانی کج هستند و ترمیم نهایی از روبرو خیلی نازک است)
  • اگر موقعیت کنونی دندان ها نتیجه و/ یا سلامت دندان ها را در دراز مدت با مشکل مواجه می سازد، وقتی بیمار قادر یا مایل به به انجام یک طرح درمان ایده آل تر نیست، آیا این موضوع به بیمار اطلاع داده شده است؟

موقعیت جلو- لبی

ترجیحاً، وضعیت لینگوال (زبانی)- جلویی باید اجازه دهند تا دندان ها در موقعیتی قرار بگیرند که اجازه دهند نتیجه نهایی مطلوب با روشی کم تهاجمی حاصل شود. دندان هایی که انحراف و شیب رو به جلو یا رو به عقب دارند، می توانند تأثیر مستقیم روی ترمیم و/ یا نتایج نهایی مطلوب داشته باشند، و بنابراین دندانپزشک باید این را نیز ارزیابی نماید.

درمان طراحی لبخند

درمان طراحی لبخند

موقعیت مزیال- دیستال

هنگام ارزیابی موقعیت کنونی دندان ها در محور طولی، و به منظور خلق لبخندی ایده آل، ما می خواهیم ببینیم محور طولی دندان ها بین دو مرکز هر یک از آنها موازی باشد و یک انحراف مزیال جزئی در طرفین و حتی انحراف مزیال بیشتر دندان های نیش رو به خط وسط وجود داشته باشد. تفاوت در شیب دندان ها از نظر جنبه های مزیال و دیستال نشان داده شده است که عاملی است که می تواند به سرعت به صورت چشمی توسط اکثر افراد تشخیص داده شود و می تواند نا زیبا تعبیر شود.

درمان طراحی لبخند

درمان طراحی لبخند

موقعیت آپیکال- کورونال

موقعیت آپیکال- کورونال دندان ها نسبت به دندان های مجاور، و نیز لبخند کامل، لبخند در حالت آرامش، برای خلق لبخندی که از نظر زیبایی خوشایند باشد حیاتی است. در صورتی که خط لب های بیمار باعث شوند ساختار لثه ها در معرض دید قرار بگیرند، بنابراین لازم است ارتفاع و اوج لثه ها و نیز تقارن کلی و تناسب با طرف مقابل مورد ارزیابی قرار بگیرند. در غیر اینصورت موجب بروز عدم تقارن و ناهماهنگی خواهد شد. موقعیت آپیکال- کورونال دندان ها یکی از جنبه هایی است که موقعیت کلی پاپیلا و ارتفاع کلی تماس را که تقریباً باید ۵۰ (پاپیلا): ۵۰ (طول تماس) باشد تحت تأثیر قرار می دهد. کاملاً مشهود است که سلامت کلی پریودنتال بیماران و اینکه چگونه بر ارتباط ساختار لثه نسبت به موقعیت کونی دندان ها و نیز موقعیت کنونی پاپیلا تأثیر می گذارد باید مورد ارزیابی قرار بگیرد.

درمان طراحی لبخند

درمان طراحی لبخند

نسبت دندان ها و طول درست نسبت به عرض

نسبت های کلی دندان یکی دیگر از ارزیابی های کلیدی و بسیار مهم است که باید در طول ارزیابی های اولیه توسط دندانپزشک انجام شود. طول متوسط دندان های پیشین مرکزی فک بالا ۵/۱۰- ۱۱ میلی متر و عرض متوسط ۸- ۹ میلی متر است، که باعث می شود نسبت متوسط ارتفاع به عرض تقریباً ۷۶% باشد. این موضوع مورد بحث قرار گرفته است، و پیشنهاد داده شده است که ارزیابی های کلی نسبت ارتفاع دندان ها به عرض آنها می تواند به “نسبت های طلایی” مربوط باشد، اصطلاحی که مربوط به یونان باستان است، که از اصطلاح مربوط به نسبت های بین بزرگ و کوچک در زیبایی طبیعت استفاده می کنند. با این حال، این در مطالعات رد شده است و نشان داده شده است که ارتباط معنا داری بین عرض دندان های پیشین مرکزی، دندان های لترال دندان های پیشین مرکزی، و دندان های نیش وجود دارد. دندانپزشکان به راحتی می توانند عرض کلی دندان های فک بالا را مشخص نمایند، این کار با این محاسبه انجام می شود، اگر عرض دندان های پیشین مرکزی فک بالا “Y” باشد، عرض دندان های لترال “Y-2 میلی متر” باشد، و عرض دندان های نیش “Y-1 میلی متر” باشد. برای ارزیابی نسبت طول به عرض، می توان به راحتی و به سرعت قرار گیری ساده نسبت ایده آل دندان ها را تکمیل نمود.

درمان طراحی لبخند

درمان طراحی لبخند

هدایت و جفت کردن قدامی

یک اصل که به همین اندازه حائز اهمیت است، و وقتی نوبت به طراحی لبخند می رسد گاهی اوقات نادیده گرفته می شود، اهمیت عملکرد پس از فرم است و چگونگی جفت شدن دندان های قدامی با یکدیگر و کمک به هدایت دندان های خلفی به صورت جدا است. به صورت ایده آل، هدایت دندان های نیش با افشای سریع دندان های خلفی مطلوب است، زیرا که نشان داده شده است که این باعث کاهش فعالیت کلی عضله بالابرنده می شود.

دیگر عواملی که باید مد نظر قرار بگیرند- میکرواستاتیک

وقتی نوبت به طراحی لبخند ایده آل برای بیماران می رسد، بویژه با استفاده از ترمیم های غیر مستقیم، دندانپزشک لازم است در مورد رنگ نهایی یا سایه رنگ مطلوب را بررسی نماید و با بیمار بحث و گفتگو کند. در صورت امکان، سایه رنگی که به صورت طبیعی خوشایند است اما از نظر زیبایی برای بیمار به نتیجه مطلوب نهایی برسد، بهترین گزینه ممکن است. علاوه بر این، دندانپزشک ترمیمی همچنین باید اطلاعات مربوط به بافت سطح مورد نظر مطلوب ظاهری، شفافیت کلی دندان، و ویژگی های اضافی دندان ها از جمله تأثیرات اینسیزال، امبراژور (شکاف یا فضای بین سطوح محدب دندان ها)، شکل دندان، و تغییر در مقدار، رنگ، و شدت رنگ از دندان های مرکزی به دندان های نیش را به تکنیسین لابراتوار دندانپزشکی منتقل نماید.

درمان طراحی لبخند

درمان طراحی لبخند

خلاصه

در این مقاله خلاصه ای از طراحی لبخند همراه با انبوهی از ارزیابی ها و بررسی ها به منظور دستیابی لبخند ایده آل برای بیماران ارائه دادیم، که ممکن است مراقبت های بین چند شاخه دندانپزشکی را شامل شود

ارتباط بین ارتودنسی، سلامت دهان و کاهش بیماری های قلبی

به گفته محققان شواهد جدیدی به دست آمده است مبنی بر وجود دو ارتباط خاص بین سلامت دهان و بیماری های قلبی. نخست اینکه، مطالعات اخیر نشان می دهند اگر شما بیماری لثه در مراحل متوسط یا پیشرفته داشته باشید شما بیشتر از کسی که لثه های سالمی دارد در معرض خطر بیماری های قلبی قرار دارید. دوم اینکه، سلامت دهان شما می تواند به پزشکان علائم هشدار دهنده ای برای یک دسته بیماری ها و شرایط خاص، شامل علائم مربوط به بیماری قلبی را بدهد.

آیا دندان های خراب و پوسیده می توانند موجب بروز مشکلات قلبی شوند؟

سلامت دهان و بیماری قلبی با انتشار باکتری- و دیگر میکروب ها- از دهان به دیگر اعضای بدن از طریق جریان خون با یکدیگر ارتباط دارند. وقتی این باکتری ها به قلب می رسند، آنها می توانند خود را به هر منطقه آسیب دیده ای بچسبانند و منجر به بروز التهاب شوند. این اتفاق می تواند منجر به بروز بیماری هایی مانند اندوکاردیت، عفونت مخاط داخلی قلب، شود. بر اساس انجمن قلب آمریکا، دیگر بیماری های قلبی عروقی مانند تصلب شرایین (گرفتگی عروق) و سکته مغزی نیز با التهاب ناشی از باکتری های دهانی ارتباط دارند.

سلامت دندان و سلامت قلب

سلامت دندان و سلامت قلب

چه افرادی در معرض خطر هستند؟

بیمارانی که بیماری های مزمن لثه مانند ژنژیویت یا بیماری پریودنتال پیشرفته دارند، بیشتر در معرض خطر بیماری های قلبی در نتیجه ضعیف بودن بهداشت بد دهان هستند، بویژه اگر تشخیص داده نشده و بدون درمان باقی بماند. باکتری های همراه با عفونت لثه درون دهان هستند و می توانند وارد جریان خون شوند، در آنجا آنها به عروق خونی متصل می شوند و خطر بیماری های قلبی عروقی را افزایش می دهند. حتی اگر التهاب لثه قابل توجه ندارید، بهداشت دهانی ناکافی و انباشته شدن پلاک های دندانی که تحت عنوان بیوفیلم نیز شناخته می شود، شما را در معرض خطر بیماری لثه قرار می دهد. باکتری ها می توانند درون جریان خون حرکت کنند، و باعث افزایش پروتئین واکنش پذیر C شوند، که نشانگر التهاب در عروق خونی است. این می تواند موجب افزایش خطر بیماری قلبی و سکته مغزی شود.

علائم و نشانه های هشدار دهنده

بر اساس آکادمی پریودنتیست های آمریکا (AAP)، شما ممکن است بیماری لثه داشته باشید، حتی اگر مراحل اولیه آن باشد:

  • لثه های شما قرمز، متورم، و حساس هستند.
  • وقتی غذا می خورید، مسواک می زنید، یا نخ دندان می کشید، لثه های شما خونریزی می کنند.
  • چرک یا دیگر علائم عفونت اطراف لثه ها و دندان های خود مشاهده می کنید.
  • به نظر می رسد لثه ها در حال کنار رفتن از روی دندان ها هستند.
  • دائماً دهانتان بوی بد می دهد یا متوجه وجدو مزه بد داخل دهان خود می شوید.
  • یا برخی از دندان های شما لق شده اند یا احساس می کنید در حال دور شدن از دندان های دیگر هستند.
سلامت دندان و سلامت قلب

سلامت دندان و سلامت قلب

ارتباط درمان ارتودنسی و بیماری های قلبی

مطالعات اخیر نشان می دهند درمان ارتودنسی خطر بیماری های دهانی که منجر به بیماری های قلبی می شوند را کاهش می دهد.

هر ساله، بیماری های قلبی و عروقی بیشتر از سرطان موجب مرگ و میر تعداد زیادی از افراد در سراسر دنیا می شود. و گرچه اکثر افراد آگاه هستند که انتخاب هایی در سبک زندگی مانند درست غذا خوردن، ورزش کردن به اندازه کافی، و ترک سیگار می توانند به پیشگیری از بروز بیماری های قلبی و عروقی کمک کنند، اما ممکن است آنها ندانند که ارتباطی قوی وجود دارد بین بیماری های دندانی و بیماری های کرونر قلب.

ارتودنسی به طور کلی خطر انواع بیماری های دهانی را کاهش می دهد که مطالعات نشان داده اند از جمله عوامل خطرزا برای بیماری قلبی و سکته مغزی هستند. زنجیره نظری ساده ای که بین آنها وجود دارد به قرار زیر است. تصور می شود همان باکتری هایی که موجب التهاب لثه ها می شوند موجب التهاب و غشاء عروقی آن نیز می شوند. و ادامه زنجیره که در بالا به آن اشاره کردیم.

این همان جایی است که ارتودنسی به میان می آید. تمیز کردن و بدون التهاب نگه داشتن لثه ها با دندان های صاف و یکدست در مقایسه با دندان هایی که به شکلی بد قرار گرفته اند، راحت تر است. التهاب کمتر به معنای بیماری قلبی کمتر است. اگر شما در دوران کودکی خود درمان ارتودنسی انجام داده اید، تصور می شود در طول عمر خود کمتر با بیماری های دهانی مواجه شوید که مطالعات نشان داده اند ریسک فاکتور بیماری های قلبی هستند.

اقدامات پیشگیرانه

بهداشت خوب دهانی، و معاینات منظم دندانپزشکی، و در صورت نیاز، انجام درمان ارتودنسی بهترین راه ها برای محافظت از شما در برابر گسترش بیماری های قلبی است. انجمن دندانپزشکان آمریکا (ADA) توصیه می کند دو مرتبه در طول روز با یک مسواک دارای فرچه نرم که کاملاً درون دهان جای بگیرد- تا بتواند به اندازه کافی به همه سطوح دندان ها برسد- مسواک بزنید. علاوه بر این، این انجمن توصیه می کند از یکی از خمیر دندان های مورد تأیید وزارت غذا و دارو استفاده کنید که ثابت شده است ظرف ۴ هفته سلامت لثه ها را افزایش می دهد. علاوه بر این، باید روزی یک مرتبه نخ دندان بکشید و به طور منظم برای پاکسازی های تخصصی دندانی به دندانپزشک مراجعه کنید.

برای تضمین سلامت خود، مهم است اجازه دهید دندانپزشک شما قبل از انجام درمان های دندانپزشکی بداند آیا شما بیماری قلبی دارید یا اخیراً جراحی قلب داشته اید.

هر بار که درون دهان خونریزی وجود داشته باشد، باکتری های دهانی می توانند وارد جریان خون شوند و به قلب سفر کنند. این می تواند برای برخی افراد که ناهنجاری های قلبی یا دیگر بیماری های قلبی را دارند خطرناک باشد. باکتری ممکن است منجر به بروز اندوکاردیت، یک التهاب جدی دریچه ها یا بافت های قلب.