تنفس دهانی و درمان ارتودنسی

اکثر افراد نمی دانند تنفس دهانی یک مشکل پیچیده برای سلامت است که می تواند منجر به آپنه انسدادی خواب مشکلات گفتاری، و رشد نادرست اجزاء صورت شود.

تنفس دهانی چیست؟

برای اکثر افراد، باز بودن دهان تنها یک عادت ساده است- دهان در یک وضعیت باز باقی می ماند وقتی روی بسته نگه داشتن آن تمرکز ندارند. برای افراد دیگر، دهان باز است و برای تنفس استفاده می شود، در حالی که پزشکان این وضعیت را “دهان باز” یا “باز ماندن دهان” می نامند. حالت طبیعی برای تنفس سالم همیشه با دهان بسته است، در حالی که دم و بازدم از راه بینی انجام می شود.

برخی افراد بزرگسال از عادت باز بودن دهان خود کاملاً آگاه هستند، در حالی که برخی دیگر هرگز به این موضوع توجه نکرده اند تا زمانی که پزشک به صورت اتفاقی به آن پی ببرد. اکثر اوقات، بیماران بزرگسال، از از عادت باز بودن دهان خود آگاه هستند اما نمی دانند چرا وقتی حرف نمی زنند یا غذا نمی خورند، این عادت می تواند برای آنها چالش برانگیز باشد.

آیا تنفس دهانی واقعاً مشکل برانگیز است؟

شاید نگران شدن از عادت باز ماندن دهان ، و حتی درمان آن نیز احمقانه به نظر برسند. اما این مشکل واقعاً به این صورت نیست. این عادت می تواند منجر به بروز مشکلات زیر شود:

  • دندان ها و بریس ها: اگر دهان شما باز است، مدت زمان بیشتری طول می کشد تا بریس های شما عمل کنند و درمان شما برای ارتودنتیست شما بسیار چالش برانگیز خواهد بود. بستن فاصله بین دندان ها دشوارتر خواهد بود و وقتی بریس ها برداشته شوند، ثبات دندان ها با مشکل مواجه خواهد شد. به این معنا که با بازگشت مشکل ارتودنتیک به حالت اول همراه خواهد بود و در آینده باز هم بریس های ارتودنسی نیاز خواهند بود.
  • گفتار: وقتی کودکان با عادت باز بودن دهان مواجه هستند، احتمال دارد که در ادای برخی حروف و اصوات مشکل داشته باشند. شایع ترین مشکلات گفتاری نوک زبانی حرف زدن و ناتوانی در ادای درست حرف “س” است. گفتار تحت تأثیر قرار می گیرد زیرا وقتی دهان باز است فرد با مشکلی مواجه است که پزشک ها آن را تحت عنوان “الگوی بلع فشردن زبان پشت دندان ها” می نامند.

 

تنفس دهانی و درمان ارتودنسی

تنفس دهانی و درمان ارتودنسی

 

 

  • رشد اجزاء صورت: مهم است به خاطر داشته باشید که رشد یک نیروی بسیار قوی است. کودکی که با عادت باز بودن دهان مواجه است به احتمال زیاد در بزرگسالی اجزاء چهره او با مشکلات ظاهری مواجه خواهند بود، از جمله، استخوان چانه آنها چندان برجسته نخواهد بود، اجزاء صورت آنها صاف به نظر خواهد رسید، ارتفاع صورت آنها بیشتر خواهد بود، چشمان فرو رفته تری خواهند داشت، و کام آنها باریک تر خواهد بود، و حتی در اکثر موارد فک پایین آنها کوچکتر خواهد بود. با بستن دهان و تنفس از راه بینی، می توان از بروز این مشکلات در الگوی رشد صورت پیشگیری کرد.

 

تنفس دهانی و درمان ارتودنسی

تنفس دهانی و درمان ارتودنسی

 

  • خواب و اکسیژن: وقتی افراد بزرگسال و کودکان در طول روز از راه دهان نفس می کشند، احتمال تنفس از راه دهان در تمام طول شب نیز بیشتر خواهد بود. تنفس دهانی در طول شب، همراه با انسداد مجرای تنفسی، دو علامت و نشانه ای هستند که با آپنه خواب و تغییر سطوح دی اکسید کربن و اکسیژن موجود در جریان خون ارتباط مستقیم دارند. وقتی اکسیژن کمتری می تواند به مغز برسد، یادگیری و تمرکز در مدرسه نیز برای بسیاری از کودکان دشوار می شود. در افراد بزرگسال، خستگی مزمن و اختلالات فکری از جمله علائم مربوط به این مشکل هستند.

علل بروز مشکل تنفس دهانی کدامند؟

به سختی می توان مشخص نمود چه عاملی موجب بروز عادت تنفس دهانی می شود. با این حال، اکثر افراد با یکی از این سه عامل مواجه هستند:

  • آنها مشکلات تنفسی یا مجرای تنفسی دارند. عادت تنفس دهانی یا دهان باز در بسیاری از افراد می تواند به مشکلات تنفسی آنها بازگردد، از جمله آلرژی، سرماخوردگی های مزمن، گرفتگی بینی، بزرگ شدن لوزه سوم یا لوزه ها، آسم، انحراف سپتوم بینی و بسیاری مشکلات دیگر. نکته جالبی که باید به آن دقت کرد این است که به محضی که مشکل مجرای تنفسی حل شود، عادت هنوز هم باقی می ماند. هنوز هم کودکانی به ارتودنتیست ها مراجعه می کنند که لوزه های آنها برداشته شده اند اما هنوز هم از راه دهان نفس می کشند. اینجاست که درمان مایوفانکشنال (یکی از درمان های ارتودنسی) به میان می آید- پس از برداشته شدن انسداد مجرای تنفسی، ماهیچه ها، بلع، و الگوی تنفس باید مجدداً آموزش داده شوند.

 

تنفس دهانی و درمان ارتودنسی

تنفس دهانی و درمان ارتودنسی

 

 

  • عاداتی مانند مکیدن انگشت یا شست دارند (داشته اند). وقتی انگشت داخل دهان قرار دارد، مخصوصاً برای مدت زمانی طولانی، ماهیچه های دهان و صورت به شکل این عادت در می آیند. اگر انگشت داخل دهان است، لب ها نمی توانند یک سیل (مهر و موم) تشکیل دهند و الگوی بلع فشردن زبان پشت دندان ها نیز شکل می گیرد. تنها با توقف عادت مکیدن انگشت، علائم و نشانه های تنفس دهانی از بین نخواهند رفت. همین موضوع برای مشکلات مجرای تنفسی که در پی مکیدن انگشت بوجود می آیند نیز صدق می کند- عادت متوقف می شود اما تنفس دهانی باقی می ماند. اغلب پس از ترک عادت مکیدن انگشت یا شست، درمان مایوفانکشنال، همراه با درمان ارتودنسی لازم هستند.
  • گره زبانی دارند (داشته اند). گره یا گرفتگی زبانی در واقع یک شرایط پزشکی واقعی است- نه فقط اصطلاحی که به عدم توانایی تلفظ درست حروف اطلاق می شود. این شرایط تحت عنوان فرنوم زبانی محدود نیز نامیده می شود. اگر فردی این مشکل را دارد، اغلب لازم است زبان آنها با یک جراحی ساده آزاد شود تا دهان آنها در وضعیت بسته باقی بماند. موقعیت قرار گیری زبان نقش مهمی در تنفس از راه بینی ایفا می کند، بنابراین اگر زبان با یک مانع فیزیکی محدود شده باشد، ممکن است توقف تنفس دهانی بسیار دشوار باشد. اکثر بیمارانی که گره زبانی دارند، لازم است پس از جراحی آموزش های لازم را ببینند تا بتوانند دهان خود را ببندند و به طور طبیعی از راه بینی نفس بکشند.

 

 

تنفس دهانی و درمان ارتودنسی

تنفس دهانی و درمان ارتودنسی

 

برای جلوگیری از بروز عادت تنفس دهانی والدین چه کاری می توانند انجام دهند؟

اکنون که از این علائم و نشانه ها آگاه هستید، می توانید به خود و کودکتان نگاه کنید و با انجام کارهای زیر به استاندارد برسید:

  • مراقب تنفس از راه دهان یا باز ماندن دهان باشید. این اتفاق در طول روز چه مدت اتفاق می افتد؟
  • دقت کنید کدامیک از مشکلات تنفسی که در بالا ذکر شدند دارید، یا در گذشته داشته اید.
  • به فکر مراجعه به دندانپزشک یا پزشک متخصص تنفس و خواب باشید. شاید زمان آن رسیده است که خواب خود را بررسی کنید.
  • به یک ارتودنتیست مجرب مراجعه کنید تا برای شناسایی و درمان مشکل شما اقدام نماید.

آیا ارتودنسی با سایر درمانهای دندانپزشکی تداخل دارد؟

آیا با وجود روکش روی دندان ها می توان از براکت های ارتودنسی استفاده کرد؟

ارتودنتیست ها بیش از پیش خوشحال هستند که تعداد افراد بزرگسالی که برای بهبود ظاهر لبخند خود اقدام می کنند رو به افزایش است. این افراد جرأت دریافت براکت ها را به خود می دهند. ارتودنتیست ها معتقدند هرگز برای دریافت براکت ها و اصلاح لبخند دیر نیست.

گرچه افراد کم سن و سال تر با این پرسش به دندانپزشک مراجعه می کنند که “مدت زمان لازم برای استفاده از براکت ها چقدر است؟” و “آیا هنوز هم می توانم آدامس بجوم؟”، اما پرسش ها و نگرانی های افراد بزرگسال متفاوت است. بسیاری از افراد بزرگسال در حالی به ارتودنتیست مراجعه می کنند که قبلاً تحت درمان هایی مانند روکش دندان، ونیرها، یا کاشت ایمپلنت های دندانی قرار گرفته اند. اغلب آنها این نگرانی دارند که با وجود کارهای دندانپزشکی قبلی می توان از براکت ها استفاده کرد یا خیر؟

اصلاً نترسید! گرچه واقعیت دارد که روکش ها و دیگر ابزارها مانند بریج ها و ونیرها نیاز به مراقبت و برنامه ریزی بیشتر دارند، اما هنوز هم دریافت براکت های ارتودنسی با وجود اقدامات قبلی دندانپزشکی امکان پذیر است.

اجازه دهید ابتدا راجع به روکش های دندانی صحبت کنیم- روکش دقیقاً چیست و چه کاری انجام می دهد؟ روکش نوعی پوشش یا کلاهک است که روی دندان قرار می گیرد تا شکل، اندازه، و عملکرد طبیعی آن را احیاء کند. آنها محکم تر شدن دندان ها کمک می کنند و ظاهر آنها را بهبود می دهند. روکش های دندان توسط دندانپزشک کار گذاشته می شوند تا مشکلاتی مانند پوسیدگی، لب پر شدگی، یا ترک خوردگی دندان ها را پوشش دهند.

 

 

آسیب ارتودنسی به درمان دندانپزشکی

آسیب ارتودنسی به درمان دندانپزشکی

 

در صورتی که روکش پس از درمان ریشه (عصب کشی) کار گذاشته شده باشد، ارتودنتیست باید اقدامات لازم را انجام دهد تا اطمینان حاصل نماید که انسجام دندان/ دندان ها پس از قرار گرفتن براکت ها روی دندان ها حفظ خواهد شد. درمان ریشه (عصب کشی) فرایندی است که طی آن مینای دندان با دریل سوراخ می شود، سپس با مواد با دوام پر می شود، که اغلب پس از آن روی دندان روکش قرار می گیرد. در این صورت، باید با دقت مراقب دندان بود تا طی جابجایی داخل دهان، محکم باقی بماند.

بنابراین، اگر به این فکر می کنید که: آیا اگر قبلاً روی دندان هایم روکش قرار گرفته باشد هنوز هم می توانم از براکت ها استفاده کنم؟ پاسخ “آری” است!

درست مانند دندان هایی که پر شده اند، هنوز هم می توان به دندان های که روکش شده اند براکت ارتودنسی چسباند و آنها را به مکان جدیدی جابجا کرد. یک ارتودنتیست مجرب در انجام این کار با هیچ مشکلی مواجه نخواهد شد.

برعکس، می توان روکش ها را پس از پایان دوره درمان ارتودنسی روی دندان ها چسباند. این شناخته ترین گزینه برای ترمیم دندان های آسیب دیده یا بد ظاهر است که می توانند از مزایای روکش دندان بهره مند شوند. افراد بزرگسال بویژه ترجیح می دهند روکش ها را پس از اتمام درمان ارتودنسی روی دندان های خود قرار دهند.

با بالا رفتن سن افراد، سن دندان های آنها نیز بالا می رود. و هرچه افراد بیشتر عمر می کنند، دندان های آنها بیشتر تحت تأثیر ساییدگی قرار می گیرد. افراد به صورت طبیعی به درمان های ترمیمی مانند روکش روی دندان های خود نیاز دارند. به طور همزمان، افراد بزرگسال بیشتری برای صاف و یکدست کردن دندان های خود بیشتر ترغیب می شوند. این باعث می شود ارتودنتیست ها و دندانپزشک ها بیشتر به فکر راهکارهایی برای محقق ساختن این خواسته آنها هستند.

 

آسیب ارتودنسی به درمان دندانپزشکی

آسیب ارتودنسی به درمان دندانپزشکی

 

ایمپلنت دندانی چیست؟

از دست رفتن دندان یکی از عادی ترین اتفاقاتی است که، خواه طی یک اتفاق، خواه با یک بیماری می تواند رخ دهد، و دندانپزشک ها روز به روز بیشتر با بیمارانی مواجه می شوند که به فکر جایگزینی برای دندان های از دست رفته خود هستند. ایمپلنت های دندانی یکی از این گزینه ها هستند. آنها پست های تیتانیومی را شامل می شوند که داخل استخوان فک قرار می گیرند تا جایگزین ریشه از دست رفته دندان ها شوند. در نهایت یک روکش به این پست متصل می شود که کاملاً شبیه دندان های طبیعی خواهد بود و عملکردی مانند آنها خواهد داشت.

با قرار گرفتن ایمپلنت های دندانی در جای خود، آنها نباید حرکت داده شوند، اما متأسفانه دندان های واقعی اینقدر فرمانبردار نیستند. دندان ها به دلایل مختلفی ممکن است به اطراف حرکت کنند، از جمله با افزایش سن، این قابلیت طبیعی وجود دارد که دندان ها به سمت جلوی دهان حرکت کنند و فشرده و نامرتب شوند. برای بسیاری افراد، براکت ها راهکاری عملی برای این مشکل هستند، اما اگر یک یا چند ایمپلنت کاشته شده باشد چه؟- آیا هنوز هم می توان از براکت ها استفاده کرد؟ اگر بخواهیم کوتاه پاسخ دهیم: آری، قطعاً براکت ها گزینه ای قابل استفاده هستند. به دو صورت می توان از این دو درمان بهره مند شد:

 

آسیب ارتودنسی به درمان دندانپزشکی

آسیب ارتودنسی به درمان دندانپزشکی

 

ارتودنسی پس از کاشت ایمپلنت های دندانی

نمی توان ایمپلنت های دندانی را جابجا کرد، اما در صورتی که ایمپلنت در جای درست قرار داشته باشد می توان دندان های اطراف را با استفاده از بریس های ثابت یا متحرک جابجا کرد. حتی در صورت کاشت چند ایمپلنت، باز هم درمان ارتودنسی امکان پذیر است.

اگر ایمپلنت در جای درست قرار نگرفته باشد، می توان به فکر جابجا کردن آن پس از اتمام درمان ارتودنسی بود. این کار می تواند شامل جابجا کردن تنها روکش ایمپلنت، یا کل ایمپلنت شود. یا اینکه، می توان ایمپلنت را همان جایی که هست باقی گذاشت و با جای آن کنار آمد.

ارتودنسی قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی

گرچه می توان دندان های اطراف ایمپلنت را جابجا کرد، اما معمولاً بهتر این است که ابتدا درمان ارتودنسی را انجام داد تا بتوان اطمینان حاصل نمود که دندان ها در بهترین مکان ممکن قرار دارند. و اگر دندانی از دست رفته هم نیاز نیست نگران شوید. می توان از یک دندان مصنوعی موقت استفاده کرد تا مطمئن شد هیچ فضای خالی بین دندان ها وجود ندارد. برای برخی بیماران حتی لازم است درمان ارتودنسی قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی انجام شود- ایجاد فضای کافی برای دندان جدید و حتی جابجایی ریشه دندان های مجاور به محل درست.

خواه تمایل به دریافت براکت ها قبل از کاشت ایمپلنت ها داشته باشید یا پس از آنها، دندانپزشکی که کاشت ایمپلنت را انجام می دهد باید در کنار ارتودنتیست عمل کند تا بهترین روند درمان برای شما طراحی شود.

تغذیه و رژیم غذایی در ارتودنسی

در طول درمان ارتودنسی وقتی براکت های ارتودنسی یا اینویزیلاین روی دندان های شما قرار می گیرند اشتهای شما هیچ تغییری نمی کند، اما رژیم غذایی شما نیاز به تغییر دارد. اکثر غذاهای چسبناک، جویدنی، و ترد و خشک باید در طول درمان پرهیز شوند. ما می دانیم تغییر انتخاب های غذایی متناسب با نیازهای درمان می تواند چالش برانگیز باشد.

شاید فکر کنید تغییراتی که در رژیم غذایی برای استفاده از بریس ها اتفاق می افتند یکی از نقاط ضعف درمان ارتودنسی باشد، اما قرار نیست این تغییرات خیلی شدید باشند، با چند تغییر ساده بیمار می تواند هنوز هم از غذاهایی که دوست دارد لذت ببرد و در واقع به تسهیل روند درمان کمک کند.

برای کمک به انجام این تغییرات لازم در رژیم عذایی، در اینجا به بیان دستورالعمل هایی خواهیم پرداخت که در طول درمان ارتودنسی باید آنها را رعایت کنید.

 

 

تعذیه در ارتودنسی

تعذیه در ارتودنسی

رژیم غذایی متعادلی داشته باشید.

مواد مغذی نقش مهمی در طول درمان ارتودنسی ایفا می کنند. هر چه دندان ها و بافت های دهانی سالم تری داشته باشید، واکنش بهتری به ابزارهای ارتودنسی نشان می دهند. وقتی تغذیه صحیح و مناسب با بهداشت خوب دهانی و مراقبت های تخصصی دندانی ترکیب می شود، خوردن غذای درست لبخند شما را برای درمان به اندازه کافی سالم و محکم نگه خواهد داشت.

ارتودنتیست ها به شدت توصیه می کنند بدن خود را با ویتامین ها و مواد معدنی ضروری تغذیه کنید و از حجم بالای قند و شکر بپرهیزید. کمبود ویتامین ها می تواند در دندان ها، لثه ها، لب ها، گونه ها، و زبان ظاهر شود، بنابراین داشتن یک رژیم غذایی متعادل راهی فوق العاده برای کسب انرژی و سوخت مورد نیاز بدن و درخشان نگه داشتن لبخند است.

اطمینان حاصل کنید که مصرف آبنبات و نوشیدنی های حاوی شکر شما پایین است. اسید و قند موجود در نوشیدنی هایی مانند نوشابه می تواند موجب بالا رفتن میزان پوسیدگی های دندانی و بیماری های لثه ها باشد- که هر دوی آنها روند درمان را با مشکل مواجه می سازند.

چالشی که در طول درمان با آن مواجه هستید، پرهیز از غذاهای خیلی ترد و خشک یا چسبناک است. متأسفانه، برخی بیماران به خوردن تعداد محدودی غذای نرم با ارزش غذایی پایین اکتفا می کنند، که منجر به کمبود مواد غذایی مهم بدن می شود. با یک دسته تغییرات به راحتی می توانید مواد غذایی مورد نیاز بدن خود را دریافت کنید بدون آنکه به ابزار ارتودنسی شما آسیبی وارد شود. اگر برای شما راحت تر است، مکمل های ویتامین را به صورت روزانه مصرف کنید.

 

 

تعذیه در ارتودنسی

تعذیه در ارتودنسی

از خوردن گوشت های سفت و رشته رشته بپرهیزید.

خوردن مقدار کافی پروتئین و آهن حائز اهمیت است، اما بسیاری از برش های گوشت ها برای بریس ها ایده آل نیستند. گوشت های فیبروز که به خوبی پخته شده اند، سفت و رشته رشته هستند برای ابزارهای ارتودنسی خطرناک هستند و می توانند منجر به بروز درد شوند. بعلاوه، گاز زدن یک دنده یا بال مرغ خوشمزه راهی ساده برای کنده شدن براکت ها است و نیاز به مراجعه اورژانسی به ارتودنتیست دارد.

بریس ها محکم هستند اما محدودیت های خود را دارند. برای حفظ سلامت دندان ها توصیه می شود برش های کوچک گوشت ها را انتخاب کنید.گوشت های گوساله، ماهی، یا مرغ را انتخاب کنید. گوشت هایی که در آرام پز پخته شده اند یا گوشت از استخوان جدا شده است، تا زمانی که به قطعات کوچک بریده شوند و به آرامی جویده شوند، هیچ خطری ندارند. اگر گیاه خوار هستید، توفو (خمیر سویا که سفید و پنیر مانند است)، کره بادام زمینی، یا کره بادام بخورید.

افرادی که از اینویزیلاین استفاده می کنند نیز محدودیت غذایی دارند.

بی شک، اینویزیلاین مزایای خود را دارد. الاینرهای اینویزیلاین غیر قابل مشاهده هشتند، به راحتی بیرون می آیند، و محدودیت های غذایی کمتری دارند.

از آنجا که حین خوردن غذا الاینرها از دهان خارج می شوند، هیچ ابزار ارتودنسی وجود ندارد که حین خوردن غذاهای خشک و ترد یا جویدنی نگران آن باشید. اگر پس از وعده های غذایی دندان ها به ردستی مسواک زده نشوند یا نخ دندان کشیده نشود، الاینر باعث می شود ذرات غذا لای دندان ها و لثه ها فشار داده شود و منجر به بروز شرایط ناخوشایندی مانند پوسیدگی دندان ها، بوی بد دهان، و زرد شدن رنگ آنها شود.

بیمارانی که از اینویزیلاین استفاده می کنند، اگر زمان کافی برای تمیز کردن کامل دندان ها ندارند، باید غذاهایی را انتخاب کنند که احتمال گیر کردن آنها لای دندان ها کمتر است. بعلاوه، سعی کنید آب زیادی بنوشید تا ذرات غذای بین دندان ها شسته شود. بویژه از خوردن غذاها و نوشیدنی های حاوی قند باید پرهیز شود.

 

 

تعذیه در ارتودنسی

تعذیه در ارتودنسی

میلک شیک بخورید.

گاهی اوقات، پس از دریافت بریس ها برای نخستین مرتبه، یا پس از هر بار تنظیم مجدد، ممکن است در دهان خود درد شدیدی احساس کنید. یک راه حل شیرین برای این ناراحتی لذت بردن از یک درمان سرد است. نه تنها خوراکی های یخ زده ای مانند میلک شیک، بلکه خوراکی های نرمی مانند بستنی هیچ خطری برای بریس ها ندارند و به طور موقت می توانند احساس تنگی دندان ها را کاهش دهند. با این حال، از گاز زدن پاستیل های خشک اجتناب کنید و مطمئن شوید آنچه می خورید یخ زده نیست. غذاهای خیلی سرد نیز می توانند به درد شما بیفزایند.

البته این دستورالعمل محدودیت هایی نیز دارد. میلک شیک اگر گاهگاهی و تنها پس از هر بار مراجعه به ارتودنتیست خورده شود ایرادی ندارد، اما مقدار زیاد آن می تواند باعث پوسیدگی دندان ها شود. پس از لذت بردن از خوراکی خود مسواک بزنید.

 

 

تعذیه در ارتودنسی

تعذیه در ارتودنسی

مقدار زیادی از میوه هایی بخورید که برای براکت شما ضرری ندارند.

میوه بخشی ضروری و خوشمزه از رژیم غذایی هر فردی است. از آنجا که میوه ها سرشار از ویتامین ها و مواد معدنی هستند، می توانند بدن و لبخند شما را تغذیه کنند. در یک مطالعه مشخص شده که اسید اسکوربیک موجود در میوه هایی مانند پرتقال، کیوی، و توت فرنگی می توانند به بهبود بافت های داخل دهان در طول درمان ارتودنسی کمک کنند، که کمک می کند روند صاف شدن دندان ها تسعیل شود.

اکثر میوه ها نرم هستند و با وجود براکت ها روی دندان ها به راحتی قابل خوردن هستند. توت فرنگی، زغال آخته و تمشک میان وعده هایی فوق العاده و بی خطر برای بریس ها هستند. با این حال، از برخی میوه ها باید با احتیاط لذت برد. میوه های تردی مانند سیب و گلابی نارس را مستقیماً گاز نزنید، این کار باعث می شود ابزارهای ارتودنسی شل شوند. در عوض سعی کنید آنها را به قطعات ریزتری خرد کنید و آنها را با دندان های مولر عقب دهان بجوید.

لبنیات کافی مصرف کنید.

همه ما می دانیم که شیر موجب بالا رفتن استحکام دندان ها و استخوان ها می شود، اما این فواید در تمام محصولات لبنی وجود دارند. و از آنجا که دندان های محکم و سالم به روند درمان ارتودنسی کمک می کنند، به همه بیماران خود توصیه می کنیم هر روز سه لیوان لبنیات استفاده کنند.

کلسیم، ویتامین D و پتاسیم موجود در غذاهایی مانند ماست، شیر، و پنیر فراتر از مزایایی هستند که لبنیات برای سلامت دندان ها دارند. این ویتامین های ضروری و مواد معدنی دندان ها را تقویت می کنند، و اسیدهایی که داخل دهان به دندان ها آسیب می رسانند و موجب پوسیدگی آنها می شوند را خنثی می کنند. خوشبختانه، اکثر لبنیات نرم و برای بریس ها بی خطر هستند.

براکت ها به غیر از صاف کردن دندان چه کاری میکنند؟

ما به عنوان ارتودنتیست مفتخریم برای بیماران در تمام سنین لبخندی زیبا خلق می کنیم و راهی که ما را قادر به انجام این کار می کند درمان ارتودنسی و بریس ها هستند. یک لبخند جذاب و سالم به طرق مختلفی می تواند روی زندگی فرد تأثیر مثبت داشته باشد، از بهبود ظاهر و سلامت دهان گرفته تا بهبود خلق و خو و قابل اعتماد به نظر رسیدن. گرچه زیبایی مهم است، بریس ها مزایای دیگری نیز دارند که فراتر از مزایای ظاهری و قابل مشاهده آنها هستند. اگر می خواهید بیشتر راجع به مزایای بریس ها بدانید چند دقیقه زمان صرف مطالعه این مطلب کنید.

اصول اولیه براکت های ارتودنسی

برای درک بهتر مزایای بریس ها کنید، بهتر است ابتدا راجع به سیستم آنها برای شما توضیحاتی ارائه دهیم تا ابتدا بدانید چگونه عمل می کنند. بریس های سنتی از براکت های فلزی و سرامیکی، سیم ارتودنسی، و بندهای کشی کوچکی تشکیل شده اند. براکت ها با چسب به سطح دندان ها متصل می شوند، سپس سیم ها و الاستیک برای متصل کردن آنها به یکدیگر استفاده می شوند. همه این اجزاء با یکدیگر کار می کنند تا فشار ملایم و مداوم کافی به دندان ها وارد کنند تا به مرور زمان آنها را به محل مطلوب خود جابجا کند.

علاوه بر این، بریس ها به تغییر شکل خط فک نیز کمک کنند و این کار را با حل کردن استخوانی انجام می دهند که در طول دوره درمان با استخوان جدیدی جایگزین می شود که دندان ها را در وضعیت مستقیم خود بهتر حمایت می کند. آنها سابقه خوبی در اصلاح بسیاری از مشکلات معمول دندانی دارند، از جمله:

  • دشواری در جویدن یا گاز زدن
  • ناصاف بودن دندان ها یا فک ها
  • ساییدگی شدید دندان ها
  • فاصله زیاد بین دندان ها
  • روی هم رفتگی و فشردگی و نامرتبی دندان ها

وقتی برای اولین مرتبه به ارتودنتیست مراجعه می کنید، وی ابتدا به همه نارضایتی های شما از سلامت دهان گوش خواهد داد، سپس معاینه دقیق دندان ها و فک را انجام خواهد داد. این کار در کنار تصاویر و رادیوگرافی ها با اشعه ایکس از صورت و دندان ها به وی کمک می کند مشخص نماید آیا درمان ارتودنسی لازم است یا خیر، و اینکه آیا بریس ها می توانند گزینه مناسبی برای اصلاح لبخند شما باشند.

 

 

مزایای بریس ها غیر از صاف شدن دندان ها

مزایای بریس ها غیر از صاف شدن دندان ها

مزایای بریس ها فراتر از صاف شدن دندان ها

وقتی دندان ها و فک ها صاف نیستند، می تواند روی هر چیزی، از ظاهر و سلامت دهان گرفته تا فعالیت های روزانه شما از قبیل غذا خوردن و حرف زدن تأثیر بگذارد. ممکن است متوجه شوید که به مرور زمان حفظ بهداشت روزانه رو به دشوار شدن می رود و از تأثیر گذاری آن کاسته می شود. بریس ها می توانند مشکلاتی که کمتر شناخته شده اند را نیز اصلاح نمایند، از جمله:

بهبود جویدن

دندان ها و فک هایی که صاف نیستند، می توانند باعث شوند گاز زدن درست غذاها دشوار باشد. وقتی این مشکل درمان نشده باقی می ماند، می تواند منجر به ساییدگی شدید دندان ها شود، علاوه بر این می تواند منجر به تضعیف فک شود. هر دوی این مشکلات می توانند باعث شوند جویدن دردناک شود، که موجب وخیم شدن مشکلاتی می شود که ممکن است اکنون داشته باشید.

کمک به دستگاه گوارش و هضم غذا

ممکن است به ذهنتان نرسد که دندان ها و دستگاه گوارش به یکدیگر مربوط باشند، اما در واقع جویدن غذا اولین و مهمترین بخش فرایند هضم غذا است. دندان های ناصاف می توانند مانع درست جویدن غذا شوند، که می تواند تأثیر مخرب روی دستگاه گوارش داشته باشد و غذا با سرعت و تأثیر گذاری کمتر از دستگاه گوارش عبور خواهد کرد.

بهبود در گفتار و تلفظ کلمات

شاید تعجب آور باشد اگر بفهمید که کج بودن دندان ها به طرق مختلفی می توانند روی کل بدن تأثیر منفی داشته باشد. به عنوان مثال، دندان های کج می توانند روی قرار گیری نوک زبان تأثیر بگذارند. قرار گیری درست نوک زبان برای ادای درست حروفی مانند “ت”، “د”، “ن”، “س” و “ز” ضروری است. یک ارتودنتیست مجرب می تواند هر گونه مشکلات گفتاری مربوط به ناصاف بودن دندان ها را شناسایی کند. اغلب بریس ها قادرند این مشکلات را با صاف کردن دندان ها و ایجاد راهی برای قرار گیری درست زبان اصلاح نمایند.

سلامت دهان و دندان

در صورت کج، فشرده، یا روی هم بودن دندان ها، تمیز و سالم نگه داشتن دندان ها و لثه چالش برانگیز خواهد بود. مسواک زدن و کشیدن نخ دندان به طور منظم و مؤثر می تواند دشوار باشد، و زمانی که نمی توانید بهداشت دهان را به خوبی حفظ کنید، باعث می شود شرایطی مطلوب برای تشکیل پلاک و تجمع باکتری ها بوجود بیاید. این باعث بالا رفتن خطر مشکلاتی مانند پوسیدگی و کرم خوردگی دندان ها، ژنژیویت، و بیماری لثه می شود. گرچه این بیماری ها عادی هستند، اما تا حدودی می توان از برزو آنها پیشگیری نمود. بریس ها دندان ها را به بهترین جای ممکن هدایت می کنند، و باعث می شوند عاری نگه داشتن دندان ها و لثه ها از باکتری، پلاک، و جرم که می توانند مشکل باشند، راحت تر باشد.

اصلاح حالت فک

دندان های ناصاف و مشکلات فک اغلب ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند. زیرا، دندان هایی که صاف نیستند روی ماهیچه های فک و مفاصل نیز تأثیر می گذارند. گرچه مفاصل در نهایت با شرایط بد تطبیق پیدا می کنند، اما اغلب به شکلی آن را جبران می کنند که باعث بروز آسیب می شوند. در صورت ناصاف بودن فک خود علائمی مانند سر درد، صدا دادن فک، درد در ناحیه فک و گردن یا شانه ها و حتی اختلالات خواب را تجربه خواهید کرد.

بریس ها با صاف کردن فک ها و دندان ها می توانند مشکلاتی از این دست را به حداقل میزان ممکن برسانند. این می تواند برای شما لبخندی خلق نماید که ظاهر و احساسی فوق العاده به شما خواهد داد.

کاربرد لیزر در ارتودنسی – بخش سوم

در دو مقاله قبل راجع به مهم ترین ویژگی های لیزر، تأثیرات بیولوژیک لیزر، و کاربرد لیزر در ارتودنسی مانند کنترل بافت نرم، درمان فرنوم، و درمان دندان نهفته برای ما توضیح دادیم.

مزایا و معایب لیزر بافت نرم

مهمترین مزایای استفاده از لیزر در فرایندهای بافت نرم عبارتند از:

  • خونریزی کمتر در طول جراحی و توقف خیلی خوب خونریزی پس از جراحی، که یکی از مهمترین مزایای لیزر تلقی می شود.
  • کنترل دقیق برش، بواسطه خونریزی کمتر و خشک بودن محل جراحی در طول این فرایند، زیرا خونریزی معمولاً درستی ایجاد برش با تیغ را با مشکل مواجه می سازد.
  • در طول جراحی و پس از آن، درد و تورم را کاهش می دهد. در برخی مطالعات آمده است که لیزرهای دایود و اربیوم را می توان بدون بی حسی موضعی انجام داد.
  • ایجاد زخم، جمع شدگی و اسکار کمتر، و کاهش طول دوره بهبود. زخمی که در جراحی با لیزر ایجاد می شود، جمع شدگی، کلاژن سازی کمتر، و مایوفیبروبلاست های کمتری دارد.

دیگر استفاده های لیزر در درمان ارتودنسی

اِچ کردن مینای دندان و باندینگ براکت ها

باندینگ براکت ها به مینای دندان مستلزم آماده سازی مواد باندینگ روی مینای دندان اِچ (متخلخل) شده است. مینای دندان با اسید فسفوریک ۳۷% اچ می شود و به بیشترین استحکام در باندینگ می رسد. با این حال، دمینرالیزیشن (از بین رفتن مواد معدنی) بوجود آمده در نتیجه اسید اچ کردن باعث می شود سطح مینای دندان مستعد حملات اسیدی در فضای دهان شود، و دندان ها مستعد پوسیدگی شوند.

بعلاوه، فرایند لازم برای اسید اچ کردن پیچیده و زمان بر هستند. اچ کردن با لیزر یکی از جایگزین های ممکن برای اسید اچ کردن در سال های اخیر است. اچ کردن با لیزر می تواند بی نظمی های بسیار ریزی بوجود بیاورد که برای نفوذ رزین مناسب هستند. استحکام برشی باند دندان های لیزر شده شبیه دندان هایی است که با اسید اچ شده اند. اچ کردن با لیزر فرایندهای کمتری دارد، در نتیجه انجام آن ساده تر خواهد بود. تأثیر مقاومت در برابر اسید لیزر بیشتر از اچ کردن معمول با اسید است.

 

 

کاربرد لیزر در ارتودنسی – بخش سوم

کاربرد لیزر در ارتودنسی – بخش سوم

دیباندینگ براکت ها

نگرانی اصلی در دیباندینگ (جدا کردن) براکت های ارتودنسی از دندان ها، خطر آسیب به مینای دندان ها است. احتمال ترک خوردن مینای دندان با براکت های سرامیکی نسبتاً بالاتر است که آن هم به دلیل قدرت چسبندگی بالاتر است. به منظور کاهش خطر ترک و شکستگی مینای دندان، لازم است از یک تکنیک دیباندینگ (جدا کردن) استفاده شود که فشار کمتری لازم داشته باشد.

پرتوهای لیزر با گرم کردن براکت ها می توانند رزین کامپوزیت را نرم کنند، در نتیجه فشار لازم برای دیباندینگ را کاهش دهند. مکانیزم دیباندینگ با لیزر عبارت است از: نرم کردن حرارتی، فرسایش حرارتی، و از بین بردن یک لایه بافت با استفاده از تاباندن نور لیزر. نرم کردن حرارتی سطح دندان زمانی اتفاق می افتد که لیزر با تراکم قدرت پایین تر به سطح براکت تابانده می شود تا زمانی که رزین نرم شود. براکت ها با جاذبه زمین از سطح دندان کنده می شوند. در فرسایش حرارتی و از بین بردن سطح بافت با تاباندن نور لیزر، وقتی دمای آن با لیزرهای تراکم قدرت بالا به سرعت افزایش می یابد، رزین تبخیر می شود. در نتیجه براکت از سطح دندان کنده می شود.

کنترل درد

جابجایی دندان ها همواره با درد همراه است، مخصوصاً طی ۷ روز اول بعد از اعمال فشار. نشان داده شده است که لیزر درمانی با سطح پایین (LLLT) در فرایندهای درمانی مختلف اثر ضد درد دارد. لیزر درمانی با سطح پایین نوعی تکنیک جدید است و به عنوان درمان لیزری تعریف می شود که در آن خروجی انرژی به اندازه کافی کم است به گونه ای که دمای منطقه ای که لیزر روی آن تابانده شده است بالاتر از دمای بدن نخواهد رفت. تصور می شود که تأثیر ضد درد آن به تأثیر روانی و تأثیر ضد التهابی آن مربوط باشد.

 

 

کاربرد لیزر در ارتودنسی – بخش سوم

کاربرد لیزر در ارتودنسی – بخش سوم

 

جابجا کردن دندان ها

“تأثیر تحریک زیستی” LLLT از سال ۱۹۷۱ تاکنون مورد مطالعه قرار گرفته است. بر اساس گزارشات، LLLT قادر است تکثیر فیبروبلاست و کندروسیت، سنتز کلاژن، بازسازی اعصاب، بهبود زخم، و بازسازی استخوان را تحریک کند. تصور می شود LLLT می تواند تغییر شکل استخوان را نیز تسریع کند و منجر به بروز تغییراتی در استخوان آلوئولار در طول جابجایی دندان ها شود. این تغییرات در نتیجه تکثیر استئوبلاست ها و استئوکلاست ها و رسوب کلاژن هم در محل کشش و هم در محل فشار مشاهده شدند. بر اساس مطالعات علمی که در این زمینه انجام شده اند، مشخص شده است که LLLT نرخ جابجا شدن دندان ها در طول دوره درمان ارتودنسی را افزایش می دهد.

 

 

کاربرد لیزر در ارتودنسی – بخش سوم

کاربرد لیزر در ارتودنسی – بخش سوم

 

بازسازی استخوان پس از عریض کردن کام

عریض کردن فوری عرض ماگزیلا (فک بالا) عموماً در طول درمان ارتودنسی انجام می شود. جداسازی شکاف میانی کام با افزودن توده استخوانی در مرکز می تواند به طرز باور نکردنی شکل قوس ماگزیلا را تغییر دهد. معمولاً پس از افزایش عرض کام، یک دوره حفظ ۳ تا ۴ ماهه لازم است تا بازسازی و تغییر شکل استخوان صورت گیرد. بر اساس مطالعات متعدد، لیزر با سطح پایین می تواند در طول، و پس از افزایش عرض سریع ماگزیلا، باز کردن شکاف میانی کام را تسریع بخشد و بازسازی استخوان را بهبود دهد. علاوه بر این، می تواند به کاهش زمان حفظ و پیشگیری از بازگشت نتایج درمان کمک کند.

 

 

 

کاربرد لیزر در ارتودنسی – بخش سوم

کاربرد لیزر در ارتودنسی – بخش سوم

امنیت لیزر دندانپزشکی

مسئله امنیت و بی خطر بودن یکی از اصلی ترین نگرانی های کاربرد لیزر در دندانپزشکی است. هر ساله در سراسر دنیا، حوادث ناشی از لیزر گزارش می شوند. بسته به نوع و استفاده، لیزر می تواند خطرناک باشد. بر اساس راهنمای ارائه شده توسط مؤسسه استاندارد ملی آمریکا، لیزرها بر اساس آسیب بیولوژیک احتمالی که با پرتوهای اصلی یا منعکس شده به چشم ها و پوست وارد می کنند، به چهار دسته (از ۱ تا ۴) تقسیم می شوند. لیزرهایی که در دندانپزشکی استفاده می شوند اساساً در کلاس های ۳b و ۴ قرار می گیرند.

کلاس ۳b از w 5/0حداکثر نتیجه را ارائه می دهد که می تواند موجب آسیب به چشم شود. کلاس ۴ همه لیزرهای پر قدرت را شامل می شود که در دندانپزشکی و جراحی فک و صورت و دهان استفاده می شوند. هیچ محدودیتی در بالاترین نتایج وجود ندارد، در نتیجه لیزرهای این کلاس منجر به بروز آسیب های متفاوتی می شوند. همه کارکنان مطب باید آموزش صحیح دیده باشند.

کاربرد لیزر در ارتودنسی – بخش دوم

در مقاله قبل راجع به مهم ترین ویژگی های لیزر و نیز تأثیرات بیولوژیک آن برای شما صحبت کردیم و در ادامه از کاربردهای لیزر در درمان ارتودنسی گفتیم که مهم ترین آنها کارهایی است که می توان روی بافت نرم انجام داد. در این مقاله به دیگر کاربردهای لیزر روی بافت نرم می پردازیم.

کاربرد لیزر CO2 در ارتودنسی

لیزر CO2 وقتی در درمان ارتودنسی استفاده می شود می تواند مزایای زیادی داشته باشد. این مزایا عبارتند از خونریزی و درد کمتر، انقباض زخم و ایجاد اسکار کمتر، حداقل ناراحتی ممکن پس از جراحی، زمان درمان کمتر، و ابزارهای ثابت را می توان بلافاصله پس از فرایند جراحی کار گذاشت. با این حال، از آنجا که انرژی لیزر CO2 به خوبی توسط هیدروکسی آپاتیت (مینای دندان) جذب می شود؛ این خطر وجود دارد که تغییرات دمایی که در نتیجه انتقال انرژی لیزر بوجود می آیند موجب تخریب پالپ دندان شود یا منجر به ایجاد خطوط یا حفره روی دندان ها شوند.

کاربرد لیزرهای Nd:YAG و دایود در دندانپزشکی

لیزرهای Nd:YAG و دایود در بین دندانپزشک ها و ارتودنتیست ها از شهرت زیادی برخوردار است. آنها مزایایی مانند مزایای لیزر CO2 دارند. آنها بیشتر برای ژنژیوپلاستی مناسب هستند زیرا در تماس مستقیم استفاده می شوند که بیشترین کنترل را برای جراحی زیبایی فراهم می آورند. علاوه بر این، آنها این قابلیت را دارند که خونریزی را متوقف کنند. طول موج آنها به خوبی توسط بافت های سخت دندانی جذب نمی شود، بنابراین، این نوع لیزرها برای کاربرد روی بافت های اطراف دندان ها بی خطر هستند.

 

 

کاربرد لیزر در ارتودنسی

کاربرد لیزر در ارتودنسی

کاربرد های لیزرهای Er:YAG و Er,Cr:YAGG در دندانپزشکی

لیزرهای Er:YAG و Er,Cr:YAGG می توانند هم روی بافت های نرم و هم بافت های سخت کار کنند زیرا هر دو طول موج آنها توسط آب و هیدروکسی آپاتیت جذب می شود. با این حال، آنها اساساً برای برداشتن پوسیدگی دندان ها و آماده سازی دندان ها استفاده می شوند تا جراحی های بافت نرم، علت هم این است که کشش زیادی به سمت مینای دندان دارد و قابلیت انعقاد خون کمتری دارد.

 

 

کاربرد لیزر در ارتودنسی

کاربرد لیزر در ارتودنسی

درمان فرنوم با کمک لیزر بافت نرم

فرنوم لبی هیپرتروفی شده (بیش از حد رشد کرده) که در حاشیه لثه های بین دو دندان جلو یا پاپیلای کام باقی مانده است می تواند موجب دیاستم خط وسط دندان های جلو شود. پایین بودن این نوع فرنوم می تواند مانع قرار گیری ابزارهای انکوریج (تکیه گاه یا لنگر) موقت شود که در مورد لبخند لثه ای، برای فرو بردن دندان های جلوی دهان در حفره استفاده می شوند. فرنوم زبانی کوتاه نیز می تواند موجب انکیلوز و منجر به بروز مشکلاتی مانند بلع غیر عادی، رشد نامتقارن فک پایین و دیاستم خط وسط فک پایین شود. جراحی که برای برداشتن این فرنوم انجام می شود فِرِنِکتومی نامیده می شود.

فرنکتومی با لیزرهای دارای طول موج های مختلف مورد مطالعه قرار گرفته است. نتایج حاکی از این است که لیزر CO2 ابزاری ایده آل برای جراحی های داخل دهانی است، از جمله مقادیر زیادی بافت نرم یا بافت های فیبروز متراکم. این گزینه برای فرنکتومی شناخته شده است زیرا جذب آن توسط بافت های مخاطی داخل دهان، که حاوی ۹۰% آب هستند، بالا است.این نوع لیزر هم روی بافت نرم و هم روی بافت سخت خوب کحار می کند.

در مقایسه با تیغ های مرسوم، این لیزر درد و تورم کمتری ایجاد می کند و مشکلات پس از جراحی آن کمتر است، خونریزی پس از جراحی را کاهش می دهد و بهبود را ارتقاء می بخشد.

برخی دندانپزشک ها برای انجام فرنکتومی از لیزرهای Nd:YAG و دایود نیز استفاده می کنند که مزایایی مشابه لیزر CO2 دارند. با این حال، کاربرد لیزرهای Nd:YAG و دایود روی فرنکتومی لبی محدود است. طول موج های آنها خیلی خوب توسط بافت های دندانی سخت جذب نمی شود. آنها در قالب طول موج های پیوسته و مدوام کار می کنند که منجر به بروز عوارض جانبی دمای بالا می شوند. بنابراین، لیزرهای Nd:YAG و دایود را نمی توان در تماس مستقیم با استخوان جایی استفاده کرد که یک سر فیبر فرنوم لبی متصل شده است. اما در فرنکتومی زبانی، لیزر دایود بواسطه اندازه کوچک و قیمت پایین آن مفید است.

لیزر Er:YAG خیلی خوب توسط بافت سخت و آب جذب می شود و به شکل موج پالس عمل می کند و باعث بالا رفتن کیفیت برش بافت سخت با کمترین تأثیر حرارتی می شود. از آنجا که لیزر Er:YAG این ویژگی ها را دارد، برای فرنکتومی لبی باید در کنار لیزر Nd:YAG یا دایود استفاده شود. بر اساس گزارشات، لیزر Er:YAG دارای خاصیت آرام بخش بودن است و نیاز به بی حس کننده موضعی کمتری دارد یا هیچ بی حس کننده ای نیاز ندارد.

کاربرد لیزر در ارتودنسی

کاربرد لیزر در ارتودنسی

 

کمک لیزر به درمان دندان نهفته

دندان های نهفته را پس از جراحی اکسپوز (برداشتن بافت نرم روی دندان) می توان با فشار درمان ارتودنسی به جای درست خود هدایت کرد. جراحی اکسپوز دندان های نهفته در درمان های روزمره ارتودنسی چندان معمول نیست. تکنیک های لیزر بویژه زمانی مفید هستند که برای برداشتن بافت روی دندان های نهفته ای استفاده می شوند که یا زیر مخاط لثه یا در سطح استخوان ها نهفته هستند. محیط خشک جراحی و عاری از هر گونه آلودگی خون باعث می شود اتصال مستقیم براکت به دندانی که اکسپوز شده است (از زیر بافت بیرون آورده شده است) راحت تر انجام شود. با این حال، اخیراً شاهد گزارشاتی مبنی بر وقوع امفیزم (پیدایش غیر عادی هوا یا گاز به طور غیر عادی در بافت های بدن) زیر جلدی پس از جراحی اکسپوز دندان با لیزر بوده ایم.

در مطالعات مختلف، از طول موج های لیزرهای مختلفی، از جمله اربیوم، دایود، Nd:YAG، و CO2 برای انجام این فرایند استفاده شد. اربیوم با استقبال بیشتر دندانپزشک ها مواجه شد زیرا می تواند هم بافت های نرم و هم بافت های سخت را برش دهد، در نتیجه قادر است دندان نهفته در سطح استخوان را نیز اکسپوز کند. علاوه بر آن، دارای تأثیر اِچ کنندگی مینای دندان است که باندینگ ابزارهای ارتودنسی بلافاصله پس از جراحی را تسهیل می سازد. تأثیر اِچ کنندگی مینای دندان توسط لیزر در مقاله بعد نیز مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

 

در مقاله بعد به بیان مزایا و معایب لیزر بافت نرم نیز خواهیم پرداخت.

کاربرد لیزر در ارتودنسی – بخش اول

“لیزر” LASER مخفف عبارت “تقویت نور بوسیله امواج تحریک شده” است. لیزر دستگاهی است که می تواند با تغییر انرژی الکتریکی به انرژی اپتیکال نور تولید کند. برای تولید نور لیزر، بایستی اتم ها به سطح انرژی بالاتری برسند و انرژی خود را در آزاد کنند. این اشعه تقریباً موازی، تک رنگ، و متمرکز نور است، که با نورهای معمولی تضاد دارد.

مهم ترین ویژگی های لیزر

لیزر دارای سه ویژگی منحصر به فرد است که آن را از نورهای معمولی متمایز می کند. مونوکروماتیک بودن Monochromaticity: در مقایسه با منابع معمولی نور که طول موج های گسترده ای از خود ساتع می کنند، طول موج نوری که توسط لیزر ساتع می شود بسیار باریک است، به همین نور لیزر دلیل به جای آنکه چند رنگ باشد، یک رنگ خاص دارد. موازی سازی Collimation: پرتو لیزر مسیر، اندازه، و شکل ثابتی دارد در حالی که نورهای معمولی در تمام جهات ساتع می شوند. ارتباط و پیوستگی Coherency: همه امواج نوری در نور لیزر شبیه یکدیگر هستند.

تأثیرات بیولوژیک لیزر

وقتی نور لیزر به بافت هدف برخورد می کند، چهار نوع تعامل صورت می گیرد: انعکاس، انتقال، پراکنده شدن، و جذب شدن. انعکاس زمانی اتفاق می افتد که پرتو تابیده شده مسیر خود را از روی سطح بافتی که روی آن تابیده شده است تغییر می دهد که باعث می شود هیچ تأثیری روی هدف نداشته باشد. وقتی انرژی لیزر از داخل بافت عبور می کند، هیچ تأثیری روی بافت هدف ندارد و انتقال اتفاق می افتد. پراکنده شدن نور باعث می شود گرمای تولید شده توسط پرتوهای لیزر به اطراف محل تابش منتقل شود که موجب تضعیف انرژی لیزر می شود. جذب انرژی لیزر توسط بافت های هدف از جمله تأثیرات اولیه و مطلوب لیزر است. مقدار انرژی جذب شده توسط بافت هدف به طول موج لیزر، حالتی که نور ساتع می شود، و نیز ویژگی های بافت بستگی دارد.

لیزرهای دندانی چندین تأثیر فوتوبیولوژیکال دارند: تأثیرات فوتوترمال Photothermal لیزر به تبدیل نور به گرما گفته می شود. برش ها، شکاف ها و قطع کردن های با دقت و بدون خونریزی در جراحی نتیجه تأثیر فوتوترمال لیزر هستند. واکنش های شیمایی لیزر از قبیل کیور (خشک) کردن رزین کامپوزیت و شکستن پیوندهای شیمیایی می توانند با کمک لیزر انجام شوند که نتیجه تأثیر فوتوشیمیایی  photochemical آن است. تأثیر فوتوآکوستیک photoacoustic لیزر می تواند با یک موج شوک تولید شود که می تواند بافت را از هم باز کند و یک دهانه ساییده بوجود بیاورد. این ویژگی برای فرایندهای بافت سخت دندانی مفید هستند. لیزر دارای تأثیر بیواستیمولیتینگ biostimulating نیز هست که باعث می شود زخم به سرعت بهبود پیدا کند و درد تسکین یابد، رشد کلاژن و تولید تأثیر ضد التهاب افزایش پیدا کند.

 

 

کاربرد لیزر در ارتودنسی

کاربرد لیزر در ارتودنسی

کاربرد لیزر در ارتودنسی

بیش از سه دهه از استفاده از لیزر در جراحی های فک و صورت می گذرد. این تکنیک نسبتاً جدیدی است که طی ۲۰ سال اخیر به ارتودنسی معرفی شده است. این درمان خیلی زود جای خود را در حل مشکلات متعدد مربوط به درمان ارتودنسی، از باندینگ براکت های سرامیکی، دیباندینگ براکت ها، اِچ کردن سطح مینای دندان ها گرفته تا جراحی مخاط و بافت لثه، پیدا کرد. لیزرها با طول موج های مختلف می توانند مشکلات بافت های سخت را برطرف کنند. علاوه بر این، گزارش شده است که لیزر با سطح پایین در کنترل درد ناشی از قرار گیری سیم ارتودنسی نیز مفید است.

 

 

کاربرد لیزر در ارتودنسی

کاربرد لیزر در ارتودنسی

 

کنترل بافت نرم

اغلب قبل از درمان ارتودنسی، در طول و پس از آن، ناهنجاری هایی در بافت های نرم اتفاق می افتد. سه وضعیت بالینی اصلی که ممکن است با درمان ارتودنسی همراه باشند عبارتند از رشد بیش از حد بافت لثه، فرنوم غیر عادی، و نهفتگی دندان. بنابراین، فرایندهای جراحی مانند ژنژیوکتومی gingivectomy، ژنژیوپلاستی gingivoplasty ، و فرِنِکتومی frenectomy و نیز برداشتن بافت از روی دندان نهفته با کمک جراحی، اغلب برای حل مشکلات بالا لازم هستند. بر اساس مطالعات قبلی، لیزرهای بافت نرم (با دقت زیاد، قابلیت بیشتر در جلوگیری از خونریزی، بهبود سریع تر زخم، و درد کمتر) می توانند جایگزین تیغ های مرسوم جراحی برای انجام جراحی ها شوند. لیزرهای بافت نرم مختلفی هستند که برای فرایندهای بافت نرم داخل دهان استفاده می شوند که از بین آنها دایود، CO2 و ND:YAG به دیگر انواع آن ارجحیت دارند. اخیراً Er:YAG و Er,Cr:YAG توجه بسیاری به خود جلب نمودند.

بزرگ شدن بافت لثه می تواند درمان ارتودنسی را از ابتدا و از زمانی که براکت ها به دندان ها متصل می شوند، تا مرحله پایانی درمان تحت تأثیر قرار دهد. علل بزرگ بزرگ شدن بافت لثه را می توان به دو دسته تقسیم کرد: علل دارویی (فنی توئین  phenytoin، سیکلوسپورین  ciclosporinو مسدود کننده های کانال کلسیم) و تجمع پلاک با تحریک مکانیکی. حاشیه های بزرگ شده لثه ها یا کانتور غیر عادی آنها به نظر می رسد می تواند ارتفاع و شکل تاج دندان ها را تغییر دهد که در عوض تناسب دندان ها را تغییر می دهد.

بنابراین، به نظر بسیاری از ارتودنتیست ها قرار گیری صحیح براکت ها روی مرکز بالینی تاج دندان ها دشوار است. گاهی اوقات، باندینگ براکت امکان پذیر نیست. در طول درمان ارتودنسی، عدم تناسب دندان در نتیجه رشد بیش از حد لثه ها باعث می شود ارزیابی صحیح و قضاوت انحراف محوری دندان دشوار باشد، بنابراین، نتایج درمان ارتودنسی چندان رضایت بخش نخواهند بود و از نظر زیبایی مشکل آفرین خواهند بود.

برای حل مشکلات بوجود آمده در نتیجه بزرگ شدن لثه ها لازم است ژنژیوکتومی و ژنژیوپلاستی انجام شوند. لیزر CO2 یکی از بهترین ابزارها برای جراحی های دهانی تلقی می شود زیرا طول موج های آن به خوبی توسط بافت نرم جذب می شوند، زیرا اساساً از آب تشکیل شده است. در دهه ۱۹۸۰ استفاده از لیزر CO2 توسط پریودنتیست ها برای انجام ژنژیوکتومی روی بیمارانی آغاز شد که دچار هیپرپلازی (افزایش رشد) بافت لثه ناشی از مصرف برخی داروها بودند. لیزر CO2 به صورت گسترده توسط دندانپزشک ها برای زدودن بافت اضافی لثه، هم برای دلایل عملکردی و هم دلایل زیبایی مورد استفاده قرار گرفت.

در مقاله بعد به ادامه این مبحث خواهیم پرداخت…

درمان آپنه خواب با ارتودنسی

درمان آپنه خواب با ارتودنسی

درمان آپنه خواب با ارتودنسی

آپنه خواب چیست؟

آپنه خواب یکی از مشکلات پزشکی شایع است که می تواند منجر به قطع تنفس در طول شب شود. گرچه اغلب مشخصه ویژه این شرایط صدای بلند خر و پف است، مخصوصاً وقتی تنفس مجدداً آغاز می شود، اما برخی افراد ممکن است کاملاً بدون علامت و نشانه باشند. آپنه خواب، خواه بی صدا باشد یا نه، این قابلیت را دارد که به یک مشکل مربوط به سلامتی، مانند فشار خون یا خستگی مزمن تبدیل شود. ارتودنسی می تواند راهکاری عملی برای کمک به درمان آپنه خواب باشد. در این مقاله به پاسخ برخی از پرسش هایی می پردازیم که بیشتر مطرح می شوند.

درمان آپنه خواب با ارتودنسی

درمان آپنه خواب با ارتودنسی

 

تنفس افرادی که آپنه خواب دارند چه مدت متوقف می شود؟

متوقف شدن تنفس در طول خواب می تواند بین چند ثانیه تا چند دقیقه متفاوت باشد. حتی اگر آپنه خواب دو دقیقه طول بکشد، عموماً آنقدر زیاد نیست که بدن بدون اکسیژن بماند تا جایی که آسیب دائمی به بدن وارد شود. برخی افرادی که از این شرایط رنج می برند، ممکن است در طول یک ساعت پنج مرتبه یا بیشتر آن را تجربه کنند، در حالی که افراد دیگر ممکن است حتی تا ۳۰ مرتبه نیز آن را تجربه کنند. هر چه تعداد دفعات بروز آن بیشتر باشد و مدت زمان توقف تنفس طولانی تر باشد، خطر آن برای فرد بیشتر خواهد بود.

آیا آپنه خواب انوع مختلفی دارد؟

سه نوع متفاوت آپنه خواب وجود دارد. شایع ترین نوع آن آپنه خواب انسدادی obstructive sleep apnea است که در آن مجرای تنفسی به صورت فیزیکی به نوعی مسدود می شود. آپنه خواب مرکزی Central sleep apnea از طریق مشکلاتی بروز می یابد که در سیستم عصبی بدن خود فرد بوجود می آید و باعث می شود نتواند به درستی تنفس در طول خواب را تنظیم کند. آپنه خواب مختلط Mixed sleep apnea ترکیبی از هر دو آپنه خواب انسدادی و مرکزی است.

علل آپنه خواب کدامند؟

علل مختلفی هستند که می توانند منجر به بروز آپنه خواب شوند، و معمولاً به آپنه خواب انسدادی مربوط می شوند. چاقی یکی از علل اصلی بروز آپنه خواب است. از دست رفتن تون عضلانی داخل گلو، بزرگ شدن لوزه ها، رشد تومورها، سندروم داون و مشکلات ارتودنسی مانند اوربایت بزرگ یا نادرست بودن ارتباط فک ها از جمله علل دیگر هستند.

آپنه خواب چگونه درمان می شود؟

آپنه خواب عموماً با استفاده از دستگاه CPAP درمان می شود. این ابزار مخصوص که شب ها در طول خواب استفاده می شود هوا را به صورت مدوام  از راه حلق فشار می دهد تا مانع انسداد مجرای تنفسی شود.

درمان آپنه خواب با ارتودنسی

درمان آپنه خواب با ارتودنسی

 

آیا ارتودنسی می تواند به درمان آپنه خواب کمک کند؟

ارتودنسی می تواند به مبتلایان به آپنه خواب کمک کند در طول شب استراحت خوبی داشته باشند. آپنه خواب در کودکان می تواند در نتیجه تنگ شدن مجرای تنفسی در اثر بزرگ شدن لوزه ها یا آدنوئیدها یا باریک بودن کام (سقف دهان) اتفاق بیفتد. باریک بودن فک های بالا و پایین می تواند باعث شود کودک با دهان باز نفس بکشد و به احتمال زیاد زبان پایین تر از حد معمول خود قرار می گیرد و مجرای تنفسی را مسدود می کند.

گرچه لوزه های بزرگ با بزرگ شدن کودک و نزدیک شدن او به دوران بلوغ به تدریج کوچک می شوند، اما باید نقش آنها به دقت توسط یک متخصص درست مانند جراح گوش و حلق و بینی مورد ارزیابی قرار بگیرد. با وسیع شدن کام آنها، در مدت زمانی کوتاه تا متوسط، مجرای بالای بینی آنها نیزعریض تر می شود و می تواند به بهبود تنفس و ایجاد تغییرات مطلوب در رشد صورت کمک کند. افزایش عرض (وسیع شدن) کام قبل از بلوغ برای کودکان ایده آل است زیرا سقف دهان هنوز جوش نخورده است و فک محکم نشده است. علاوه بر این، وسیع شدن کام به ارتودنتیست کمک می کند دندان های فک بالا را با دندان های فک پایین هماهنگ سازد و مشکلات بایت ناشی از باریک بودن قوس دندانی بالا را برطرف سازد.

 

درمان آپنه خواب با ارتودنسی

درمان آپنه خواب با ارتودنسی

 

بریس ها به تنهایی نمی توانند مجرای بینی را باز کنند تا تنفس بهبود پیدا کند. مزیت دیگری که درمان هایی دارند که برای گسترده کردن مجرای تنفسی استفاده می شوند این است که احتمال فشرده شدن دندان ها با دندان های دائمی و از نیاز به کشیدن دندان کاسته می شود.

فکی که به درستی صاف نشده باشد، می تواند منجر به بروز آپنه خواب انسدادی شود. درمان آندربایت، اوربایت، یا کراس بایت با کمک روش هایی که هدف آنها تغییر پهنا و/ یا وضعیت فک ها است، می تواند استراتژی باشد که برای بهبود تنفس مفید واقع می شود.

 

درمان آپنه خواب با ارتودنسی

درمان آپنه خواب با ارتودنسی

 

در بیماران جوان یا کم سنی که آپنه خواب متوسط تا شدید دارند، لازم است ابتدا با یک پزشک متخصص اختلالات خواب مشورت کنند تا مورد ارزیابی های دقیق و جامع پزشکی قرار بگیرند، که شامل مطالعه و بررسی خواب در طول شب نیز می باشد. روش های مناسب متعددی هستند که برای درمان آپنه خواب استفاده می شوند، از دستگاه CPAP (نوعی فیس ماسک که در طول شب استفاده می شود و به یک پمپ هوا متصل است که هوا را به داخل مجرای تنفسی فشار می دهد) گرفته، تا ابزارهای متحرکی که در طول شب استفاده می شوند تا فک را جلوتر بیاورند و به باز کردن مجرای تنفسی کمک می کنند، و ترکیب جراحی و ارتودنسی برای تغییر وضعیت فک ها. ارتودنتیست ها تجربیات قابل توجهی در زمینه درمان این مشکلات دارند، بنابراین برای حل مشکل آپنه خواب خود به ارتودنتیست مراجعه کنید.

اثر بیس فسفونات بر درمان ارتودنسی – بخش دوم

در مقاله قبل داروی بیس فسفونات را به شما معرفی کردیم و گفتیم هدف نهایی استفاده از آنها تغییر شکل استخوان ها است و در ادامه راجع به مکانیزم عمب آنها صحبت کردیم. در این مقاله راجع به دیگر ابعاد استفاده از آنها و نیز تأثیرآنها روی درمان ارتودنسی بحث می کنیم.

بیس فسفونات تغییر شکل استخوان ها را متوقف نمی کند، بلکه آن را تعدیل می کنند!

بیس فسفونات تغییر شکل کنترل نشده استخوان ها را کنترل می کند. آنها شبیه برخی فرایندهای پاتولوژیک مانند استئوپنی و پوکی استخوان در نتیجه کمبود استروژن (اغلب همزمان با بروز یائسگی) عمل می کنند. در این بیماران، شکل گیری و فعالیت کنترل شده کلاست ها منجر تعادل را به شکل گیری و جذب استخوان باز خواهد گرداند، که هر دوی آنها برای حفظ استخوان ضروری هستند. به عبارت دیگر، هدف بیس فسفونات ها احیاء استخوان ها و درآوردن آنها به شکلی طبیعی است. از نظر بالینی، بیس فسفونات ها برای بیماران راحتی و کیفیت بیشتر زندگی را فراهم می آورند. آنها در برابر تغییر شکل مقاومت نمی کنند، در عوض روند آن را تعدیل و کنترل می کنند.

اثر بیس فسفونات بر درمان ارتودنسی

اثر بیس فسفونات بر درمان ارتودنسی

 

 

تأثیر بیس فسفونات روی جابجایی ارتودنتیک دندان ها

تحقیقاتی که روی جابجایی دندان های حیوانات و انسان ها با استفاده از بیس فسفونات ها انجام شده بودند، بر اساس نوع بیس فسفونات مصرفی، دوز، شکل مصرفی، دوره آزمایشی، و نحوه جابجایی دندان ها بودند. هیچ یک از این تحقیقات نه تأیید می کند و نه شواهدی ارائه می دهد که این نوع دارو در درمان ارتودنسی اختلال ایجاد می کند. هیچ تأیید علمی، روش شناسی، شواهد، یا نتایجی وجود ندارد که اجازه دهد چنین ادعایی مطرح شود. همین موضوع برای اسئواینتگریشن نیز صحت دارد.

 

 

اثر بیس فسفونات بر درمان ارتودنسی

اثر بیس فسفونات بر درمان ارتودنسی

بیس فسفونات و خطر استئومیلیت ماگزیلا در طول درمان های دندانی

در بیمارانی که با رشد سلول های جدید به صورت غیر طبیعی و بدخیم مواجه هستند، سلول های تومور واسطه هایی را آزاد می کنند که موجب تحریک عمل و تأثیر ایجاد شده توسط پاراتورمون (نام تجاری فراورده ای از عصاره پاراتیروئید) روی بافت های استخوانی می شوند. این اتفاق در نتیجه شباهت های مولکولی در میان واسطه ها رخ می دهد. بنابراین، در بیمارانی که رشد سلول های جدید به صورت غیر طبیعی و بدخیم اتفاق می افتد، جذب استخوان به صورت فوق العاده سریع پیش می رود و سطوح سرم کلسیم در آنها افزایش یافته می یابد، که می تواند زندگی آنها را به خطر بیندازد. به این دلیل، این شرایط تحت عنوان هیپرکلسمی hypercalcemia  بدخیم شناخته می شود.

بیس فسفونات ها می توانند جذب کنترل نشده استخوان در بیمارانی که مشکلات آنکولوژیک دارند را کنترل کنند، و در نتیجه، هیپرکلسمی بدخیم را کاهش دهند یا متوقف کنند. یکی از مهم ترین تأثیرات بیس فسفونات ها از بین بردن علائم دردهای شدید است، که از جمله این شرایط سیستمیک است.

بیمارانی که تحت درمان رشد سلول های جدید به صورت غیر طبیعی و بدخیم هستند، از چند نوع دارو استفاده می کنند، از جمله آنتی بیوتیک ها، ضد دردها، و داروهای ضد التهاب قوی. علاوه بر این، از داروهای سیتوستاتیک و سیتوتوکسیک نیز استفاده می کنند که بر علیه باقی ماندن سلول های مضر در محل ضایعه و نیز در دیگر قسمت های بدن عمل می کنند، در نتیجه آنها را از بین می برند یا مانع تکثیر آنها می شوند.

متأسفانه، این داروها اثر آنتی نئوپلاستیک به جا می گذارند که تولید لوکوسیت ها را کاهش می دهد، سلول های سیستم ایمنی بدن. این اتفاق به این دلیل رخ می دهد که مغز استخوان پیوسته این عناصر دفاعی را با سرعت بالایی تولید می کند؛ با این حال، وقتی با داروهای سیتوستاتیک تماس می یابند، سرعت آن کاهش می یابد و سیستم ایمنی بدن بیمار را به شدت ضعیف می کند. به همین دلیل- ظرفیت پایین تکثیر سلولی- فرایندهای بازسازی و ترمیم با مشکل مواجه می شوند.

استفاده بیس فسفونات به تنهایی هیچ شواهدی مبنی بر احتمال بروز استئومیلیت از خود نشان نداده است. در مقایسه، نقص سیستم ایمنی بدن بیمار و بافت های بدن که قابلیت واکنشی آنها پایین آمده است، و نیز عوارض جانبی سیتوستاتیک و سیتوتوکسیک (سمی) داروها، که برای درمان آنتی نئوپلاستیک ضروری هستند، شواهدی مبنی بر احتمال بروز استئومیلیت از خود نشان داده اند. بیس فسفونات ها مانند واکنش های التهابی و ایمنی، اثر سیستم ایمنی بدن را کاهش نمی دهند. بعلاوه، نه تنها تکثیر سلول ها را کاهش نمی دهند، بلکه برای سلول های استخوانی سمی نیز نیستند.

تراکم استخوان آلوئولار با استفاده ازبیس فسفونات ثابت باقی می ماند.

محققان در بررسی توده استخوانی در ارگانیسم های تحت عمل آلدرونات بیس فسفونات، روی تراکم توده استخوانی آلوئولار فک بالا تحقیق کردند. نتایج حاکی از این بود که هیچ تفاوت چشمگیری در تراکم استخوان آلوئولار حیواناتی که از آلدرونات استفاده می کردند و گروه کنترل وجود نداشت. بر اساس روشی که استفاده شده بود، کاملاً منطقی است که نتیجه گیری کرد که بیس فسفونات آلدرونات هیچ تأثیری روی کیفیت استخوان آلوئولار ندارد، در نتیجه ویژگی های ساختاری و مکانیکی بافت حیوانات سالم را حفظ خواهد کرد.

باید توجه کرد که قسمت های آلوئولاری که در این آزمایشات مورد بررسی قرار گرفته بودند محل هایی بودند که دندان ها در آنجا به صورت آزمایشی جابجا شده بودند. به عبارت دیگر، این امکان وجود دارد که جابجایی ارتودنتیک دندان ها ممکن است به صورت طبیعی در ارگانیزم های تحت عمل بیس فسفونات طراحی شده باشند.

در این تحقیقات، بیماران افرادی بودند که کاشت ایمپلنت های دندانی، درمان ارتودنسی با کشیدن دندان، و نیز جراحی های پارا اندودانتیکس (ریشه دندان) و پریودنتال (لثه ای) داشتند، بدون اینکه هیچ مشکلی برای آنها بروز یابد یا تغییرات بالینی مشهودی در آنها بوجود بیاید که به استفاده از داروها مربوط باشد. در انتهای درمان ها، زیبایی ظاهری و عملکرد آنها احیاء شده بودند.

نکات پایانی

  • بیس فسفونات به گونه ای عمل نمی کند که تغییر شکل استخوان را محدود، متوقف، یا معکوس کند، بلکه آن را تعدیل و کنترل می کندو مجدداً تعادل را به جذب و بازسازی استخوان باز می گرداند. بایستی بر عکس این موضوع را نیز مد نظر قرار داد، در مواردی که در آنها بیمار از بیس فسفونات استفاده نمی کند باید بزرگترین نگرانی باشد، زیرا تغییر شکل استخوان را تحت تأثیر قرار می دهد.
  • دندانپزشکی- مخصوصاً ارتودنسی و ارتوپدی ماگزیلا (فک بالا)- با طراح درمان های جراحی، پیوند استخوان، ایمپلنت های دندانی، و دیگر فرایندهای استخوانی بر اساس بیولوژی، باید اصول درمانی را دنبال کنند که از مزایای دارویی که بیس فسفونات ها برای تغییر شکل و ترمیم استخوان دارند بهره مند شوند. برخی از این مزایا، می توانند واقعاً برای بیمار مفید باشند.
  • بیس فسفونات ها به لحاظ دارویی متفاوت هستند. استفاده های آنها بر اساس علائم و نشانه ها متفاوت است.
  • مزایای بیس فسفونات ها را بر اساس مواردی که به صورت بالینی به شکل عمیق بررسی نشده اند نمی توان به همه موارد دیگر تعمیم داد.
  • موارد خاص و بالینی قادر به مشخص نمودن مشکلات بیس فسفونات ها نیستند. بدون اساس علمی، این ادعاها می توانند منجر به تصمیمات غلط شوند و باعث شوند بیمار تحت درمان های دارویی قرار بگیرد تا از درمان با بیس فسفونات بپرهیزد.

هر مورد باید به صورت تکی مورد مطالعه قرار بگیرد و بدون تعمیم دادن، و با تصمیمات بالینی بر اساس شواهد قطعی علمی طراحی شود.

 

اثر بیس فسفونات بر درمان ارتودنسی – بخش اول

استفاده از بیس فسفونات نه تنها برای درمان بیماری های استخوان، و شرایطی مانند استئوپنی osteopenia (کاهش توده استخوانی) و پوکی استخوان osteoporosis، بلکه برای انکوتراپی نیز استفاده می شود. استفاده از بیس فسفونات ها باعث می شود پزشک همواره هراس داشته باشد و مراقب بیمار خود باشد. این واکنش ها با مباحثاتی همراه هستند که ناشی از فقدان اطلاعات دقیق و عمیق در خصوص مکانیزم عمل و نیز فقدان بررسی های دقیق عوارض جانبی این دارو هستند. پرده برداری از اطلاعات علمی و بالینی تا میزان زیادی به بصیرت و تیز بینی متخصص و نیز تعادل داخلی، مخصوصاً ارتودنتیست، بستگی دارد. ترزس به تنهایی منجر به آگاهی نمی شود. به این دلایل، در این مقاله روی این موضوع متمرکز خواهیم بود.

این مقاله بر اساس مقالاتی نگاشته شده است که از مجلات مختلف در زمینه تخصص های مختلف دندانپزشکی گرفته شده اند. هیچ شواهد علمی وجود ندارد مبنی بر اینکه بیس فسفونات ها با مکانیزم های اتیو پاتوژنیک etiopathogenic استئونکروز osteonecrosis و استئومیلیت osteomyelitis (التهاب موضعی و مخرب استخوان) فک ارتباط مستقیم دارند. در موارد درمان های دندانی از قبیل بافت های استخوانی، استفاده از آنها با مباحثی مواجه است و محدود می باشد.

هدف استفاده از بیس فسفونات ها

همه ۲۰۶ استخوان ما تحت تغییر شکل دائمی قرار دارند و بین یک تا سه میلیون نقطه جذب با BMUهای فعال، مخصوصاً کلاست، دارند. در این نقاط، لحظه های جذب استخوان و شکل گیری جدید تغییر می کنند تا جایی که، بسته به محل خاصی از بدن، سن بیمار، و دیگر عوامل مانند سبک زندگی و جنسیت، منجر به بازسازی اسکلتی ظرف ۲ تا ۱۰ سال می شود.

 

اثرات بیس فسفونات بر درمان ارتودنسی

اثرات بیس فسفونات بر درمان ارتودنسی

 

  آیا در موارد استئوپنی و پوکی استخوانی که متعاقب آن بوجود می آید، BMUهای فعال- مخصوصاً کلاست ها، قرار گرفتن تحت بیش فعالی، مستقیم عمل کردن روی سطح استخوان و زدودن یون های معدنی با آزاد کردن اسید از طریق لبه فعال، امکان بروز شکستگی وجود دارد. در حالی که مواد معدنی کلاست ها از بین می رود، با آزاد کردن آنزیم های پروتئینی proteolytic، مخصوصاً کلاژن ها، از کیفیت ماتریکس استخوان آلی کاسته می شود. محصولات جانبی که از تجزیه استخوان (یون ها، پپتیت ها، ) بوجود می آیند، با کلاست ها و از طریق وزیکولهای سیتوپلاسمی که غشاء سلولی خود را به سوی سمت مخالف رابط استخوانی باز کرده اند، به بافت های محیطی تغییر شکل می دهند. این فرایند تغییر شکل سیتوپلاسمیک عناصر استخوانی در کلاست ها، تحت عنوان ترانس سیتوز شناخته می شود.

تغییر شکل استخوان دندان ها را شامل نمی شود، هر چند این اتفاق تقریباً در ۲۵۰ میکرومتری از سطح سمنتوم رخ می دهد. در سطح ریشه، سمنتوبلاست ها برای مبدل های شیمیایی گیرنده ندارند که تغییر شکل استخوان یا تغییر و تبدیل هایی مانند اعمال سیستمیک، پاراتورمون، کلسی تونین و استروژن؛ فعالیت های موضعی، سیتوکین ها، عوامل رشد، و محصولات اسید آراشیدونیک که در منطقه هایی از استخوان عمل می کنند که با فشار سلولی و التهاب همراه هستند.

وقتی یون های معدنی و دیگر عناصر بافت سخت دندانی به یکدیگر می پیوندند، به شکل طبیعی نمی توانند برداشته شوند. بر خلاف استخوان ها، دندان های انسان ها مانند مواد معدنی یا مخازن پروتئین عمل نمی کنند. کشیدن دندان دائمی تنها در صورت شرایط پاتولوژیک و در نتیجه تحلیل (بازجذب) اتفاق می افتد. استئوپنی و پوکی استخوان و نیز بیماری های سیستم غدد درون ریز، در صورت اختلال در سطح ریشه ها اتفاق نمی افتد، زیرا با لایه سمنتوبلاست ها محافظت شده اند.

 

 

اثرات بیس فسفونات بر درمان ارتودنسی

اثرات بیس فسفونات بر درمان ارتودنسی

بیس فسفونات ها و مکانیزم عمل آنها

از دهه ۱۹۹۰ تاکنون، بیس فسفونات ها به عنوان دارویی برای کنترل استئوپنی و پیشگیری از پوکی استخوان انسان ها استفاده شده است. آنها دسته ای از داروها را تشکیل می دهند که روی متابولیزم استخوان عمل می کنند، بویژه در نتیجه ترکیب/ پیوند ساده و سریع آنها با یون های معدنی، مخصوصاً کلسیم. وقتی یون هایی مانند کلسیم، در نتیجه معدنی سازی مجدد، داخل ماتریکس استخوان گنجانده می شوند، مولکول های بیس فسفونات ها را حمل می کنند که به بخشی از ساختار طبیعی تبدیل می شوند که در طول تغییر شکل طبیعی اسکلتی مجدداً جذب می شوند.

در طول فرایند از بین رفتن مواد معدنی، انتقال کلسیم های متصل به بیس فسفونات از طریق ترانس سیتوزهایی اتفاق می افتد که بوسیله کلاست هایی رو به بیرون حمل می شوند که منجر به بروز فعل و انفعالات شیمیایی می شوند که قادر به شروع فرایند آپوپتوز (مرگ برنامه ریزی شده) هستند. این روند مرگ طبیعی- که در آن سلول ها با از هم پاشیده شدن ساختار و بدون آنکه منجر به جاری شدن آنزیم ها یا ملکول هایی شونهد که باعث بروز التهاب می شوند، جذب استخوان را به کمترین میزان خود می رساند و روند تغییر شکل استخوان را کند می کند. در نتیجه، بیس فسفونات ها می توانند در کنترل تغییر شکل استخوان یا تسریع تغییر و تبدیل استخوان نقش داشته باشند، در نتیجه می توانند از استئوپنی و پوکی استخوان مداوم پیشگیری کنند.

تأثیرات بیس فسفونات ها می تواند در سه سطح اتفاق بیفتد: در سطح بافت، سلول، یا ملکول. بیس فسفونات گستره منطقه های جذب و عمق قسمت های خورده شده را در نتیجه کاهش فعالیت های استئوکلاستیک کاهش می دهد:

  • آنها مانع رفتن سلول ها به سطح استخوان می شوند.
  • آنها مانع فعالیت های سلولی می شوند.
  • آنها با تحریک آپوپتوز، طول عمر سلول ها را کاهش می دهند.
  • آنها روند فرایندهای تغییرات معدنی در طول جذب استخوان را تحت تأثیر قرار می دهند.

برخی از مکانیزم های عمل هستند که اگر با نوع بیس فسفونات یا با غلظت بیس فسفونات ناسازگار باشند، مانع مانع جذب استخوان می شوند، که متناقض تلقی می شوند. تأثیراتی که بیس فسفونات ها دارند عبارتند از: کاهش تولید اسید لاکتیک، مسدود کردن تولید آنزیم های لیزوزومال، کاهش سنتز پروستوگلاندین ها و کاهش تکثیر ماکروفاژها.

شواهدی وجود دارد مبنی بر عمل مستقیم سیتوتوکسیک ها روی کلاست ها. عملی که روی کلاست ها اعمال می شود می تواند نتیجه ممانعت از چسبیدن آنها به سطح استخوان باشد. بیس فسفونات ها علاوه بر عمل مستقیم روی کلاست ها، با عمل غیر مستقیم استئوبلاست ها که در عملکرد کلاست ها اختلال ایجاد می کند، مانع جذب استخوان نیز می شوند، به این شرط که این سلول ها BMUهای فعال و گسیل مجدد کلاست ها به سمت سطح استخوان را کنترل کنند.

مطالعات متعددی هستند که تأیید می کنند که بیس فسفونات ها عمل خاصی روی استئوبلاست ها انجام می دهند، مخصوصاً کلودرونات که- در دوزهای نسبتاً پایین تر در مقایسه با کاهش یا پیشگیری از جذب استخوان- می تواند ایجاد تمایز استئوبلاست ها را تحت تأثیر قرار دهد، بنابراین بازسازی استخوان را تحریک می کند. بیس فسفونات ها نمی توانند ترشح استئوبلاست ها را افزایثش دهند که مانع شکل گیری و فعالیت کلاست ها می شوند.

در مقاله بعد به ادامه این بحث خواهیم پرداخت و برای شما خواهیم گفت بیس فسفونات تأثیر چندانی روی استخوان فک و در نتیجه روی نتایج درمان ارتودنسی ندارد.