رادیوگرافی سفالومتریک چه کاربردی در ارتودنسی دارد؟

در دو دهه اخیر، دنیای فناوری دندانپزشکی به سرعت رشد کرده است و تشخیص تروما و تعیین دقیق نگرانی های رشدی را بسیار دقیق تر از همیشه کرده است. تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس به طور کلی راهی را در اختیار دندانپزشک قرار می دهند تا دندان ها، استخوان فک و بافت های نرم را فراتر از آنچه با چشم غیر مسلح دیده می شود مشاهده کند. یکی از ابزارهایی که می تواند برای کمک به این کارها استفاده شود، آنالیز سفالومتری یا به عبارت ساده تر، Ceph نام دارد.

رادیوگرافی سفالومتریک چیست؟

تصویر رادیوگرافی سفالومتریک با اشعه ایکس ابزاری منحصر به فرد است که دندانپزشک را قادر می سازد یک تصویر رادیوگرافی کامل از کنار صورت بگیرد. این نوع تصاویر رادیوگرافی خارج دهانی هستند، به این معنا که هیچ صفحه یا فیلمی داخل دهان قرار نمی گیرد.

رادیوگرافی سفالومتری یک شکل استاندارد شده و قابل تکرار از رادیوگرافی جمجمه است که به طور گسترده در ارتودنسی برای ارزیابی روابط دندان ها با فک ها و فک ها با بقیه اسکلت صورت استفاده می شود. استاندارد سازی برای توسعه سفالومتری ضروری بود- اندازه گیری و مقایسه نقاط خاص، فواصل و خطوط درون اسکلت صورت، که اکنون بخشی جدایی ناپذیر از ارزیابی ارتودنسی هستند.

رادیوگرافی سفالومتریک

رادیوگرافی سفالومتریک

تفاوت ها و شباهت های تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک و پانورامیک

آنالیز سفالومتریک نوعی تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس شبیه به تصویر پانورامیک با اشعه ایکس است که قابلیت گرفتن تصویر کامل از جمجمه و گردن را دارد. یک تفاوت آنها این است که به جای حرکت بدون توقف کامل ۳۶۰ درجه که در تصاویر رادیوگرافی پانوراما با اشعه ایکس استفاده می شود، با استفاده از یک حرکت رفت و برگشتی از یک سمت به سمت دیگر عکس گرفته می شود. تصویر سفالومتری پس از تکمیل، شبیه تصویری است که در اینجا مشاهده می کنید.

تصاویر رادیوگرافی پانورامیک با اشعه ایکس عمدتاً روی فک تمرکز می کنند و تصاویری از قوس های دندانی بالا و پایین به طور کامل، شامل استخوان های فک و ساختارهای اطراف صورت می گیرند. تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک با اشعه ایکس با استفاده از یک نگهدارنده فیلم مناسب که بر روی یک بازوی مکانیکی نصب شده است، تصاویری از کل ساختار دهان شما، از جمله مجاری بینی و سینوس را به تصویر می کشد تا دید جامعی از فک، دهان و سر شما ارائه دهد.

تصاویر سفالومتریک و پانورامیک مجاری بینی و سینوس را نشان می دهند که تصاویر رادیوگرافی بایت وینگ داخل دهانی با اشعه ایکس قادر به نشان دادن آنها نیست. مزیت تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک با اشعه ایکس و پانورامیک این است که بدن در معرض اشعه کمتری قرار می گیرد.

آیا شما نیز به یک تصویر رادیوگرافی سفالومتریک نیاز دارید؟

خب، شاید. این واقعاً به نوع مشکلی بستگی دارد که دندانپزشک معالج شما سعی در تشخیص آن دارد. انجام حداقل یک مرتبه تصویر برداری سفالومتریک یا پانورامیک با اشعه ایکس قبل و بعد از انجام درمان ارتودنسی، به یک روش نسبتاً استاندارد تبدیل شده است. اسکن های مبهم در میانه چنین تلاش هایی نیز بسته به نیاز ممکن است انجام شوند.

همچنین، اگر ورزش های پربرخورد انجام می دهید و احتمال یک شکستگی وجود دارد، ممکن است بتوانید از مزایای تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک بهره مند شوید. در واقع، اگر به جای دندانپزشک به پزشک مراجعه کنید، باید انتظار داشته باشید که اسکن جمجمه خود را دریافت کنید تا هر گونه دردی که ممکن است تجربه کنید، تشخیص داده شود.

رادیوگرافی سفالومتریک

رادیوگرافی سفالومتریک

تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک با اشعه ایکس برای چه مواردی استفاده می شوند؟

تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک با اشعه ایکس به طور کلی برای تشخیص نگرانی های رشدی مربوط به سر، گردن و فک استفاده می شوند که دندانپزشک، متخصص ارتودنسی یا جراح معتقد است ممکن است در رشد درست صورت و دهان اختلال ایجاد کنند.

آنها معمولاً برای موارد زیر استفاده می شوند:

  • کشف نگرانی های احتمالی TMJ
  • بررسی دلایل ناهماهنگی بیش از حد دندان ها- بویژه در مواردی که اوربایت یا آندربایت وجود داشته باشد.
  • تشخیص شکستگی های مشکوک دندان و یا فک
  • انجام اندازه گیری دقیق دندان ها از جمله ساختار ریشه آنها
  • یا برنامه ریزی برای کارهای ارتودنسی
  • ارائه نماهایی از نمای جانبی صورت
  • ارائه نمایی از فک در رابطه با استخوان گونه
  • ارائه اطلاعاتی در مورد “بایت مشکل دار” یا مال اکلوژن

تجزیه و تحلیل سفالومتریک بویژه برای درک پیچیدگی های اوربایت و آندربایت مفید است، زیرا موقعیت یا عدم رشد مناسب فک نقش قابل ملاحظه ای در این نگرانی ها ایفا می کند. به نظر ارتودنتیست ها آنها برای انجام درمان های ارتودنسی ارزشمند هستند زیرا آنها باید حرکت دندان ها و گاهی اوقات فک را، طی چندین سال ارزیابی کنند. تصویر کامل رادیوگرافی سفالومتریک آنها را قادر می سازد تا موفقیت کار و سازگاری بدن با درمان را بسنجند.

این نوع تصاویر قبل و بعد از جراحی ارتوگناتیک، که یکی از جراحی هایی است که همراه و برای کمک به درمان ارتودنسی انجام می شود، نیز کاربرد دارد، از جمله برای:

  • ارزیابی الگوهای اسکلتی و بافت نرم قبل از جراحی
  • کمک به طراحی درمان
  • ارزیابی نتایج جراحی و پیگیری طولانی مدت پس از آن

علاوه بر اینها، تصاویری که ارائه می شوند، برای مشاهده راحت تر تا ۳۰ درصد بزرگنمایی می شوند.

رادیوگرافی سفالومتریک

رادیوگرافی سفالومتریک

تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک چگونه گرفته می شوند؟

تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک با اشعه ایکس معمولاً با دستگاه پانورامیک با اشعه ایکس گرفته می شوند. دستگاه اقتباس شده دارای یک نگهدارنده فیلم سفالومتریک مخصوص خواهد داشت که روی یک بازوی مکانیکی نصب شده است. یک گیرنده تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس در معرض پرتوهای یونیزه کننده قرار می گیرد تا تصاویری از کل ساختار دهان را در اختیار دندانپزشک قرار دهند.

گرفتن این نوع تصاویر کاملاً بدون درد است. سر بین بازوی چرخان مکانیکی و نگهدارنده فیلمی قرار می گیرد که روی بازوی دیگری قرار دارد. بازو دور سر می چرخد ​​و از صورت، دهان و دندان ها عکس می گیرد. وضوح این تصاویر به موقعیت بدن بستگی دارد. تصاویر معمولاً تا ۳۰ درصد بزرگنمایی می شوند، بنابراین هرگونه نشانه ای از پوسیدگی، بیماری یا جراحت قابل مشاهده و درمان هستند.

دندانپزشک پس از گرفتن تصویر سفالومتریک با اشعه ایکس، قادر خواهد بود نمای جانبی سر را به صورت کامل مشاهده کند. این می تواند به طراحی درمان ارتودنسی کمک کند و امکان ارزیابی فوری نحوه تأثیر بریس ها روی نیمرخ صورت و دندان ها را فراهم کند. یکی دیگر از کاربردهای متداول این نوع تصاویر رادیوگرافی، تعیین اندازه گیری های خاص قبل از قرار دادن ایمپلنت های دندانی است.

مانند دیگر انواع تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس، تصاویر سفالومتریک را می توان هم به صورت اسکن دیجیتال یا فیلم، بسته به در دسترس بودن هر یک از آنها در مطب دندانپزشک یا ترجیح شما، انجام داد.

علل شکست درمان کاشت ایمپلنت های دندانی

شهرت ایمپلنت های دندانی به عنوان ابزاری برای جایگزینی دندان های از دست رفته افزایش زیادی داشته است. با این روش، جراحان دهان یا پریودنتیست ها (دندانپزشکی که در فرایندهای بیماری های لثه و کاشت ایمپلنت های دندانی تخصص دارد) به طور دائم دندان های مصنوعی با ظاهر طبیعی را به صورت سفارشی و متناسب با رنگ لبخند شما تهیه می کنند. این فرایند چند مرحله ای نرخ موفقیت بسیار بالایی دارد، زیرا ۹۰%- ۹۵% از ایمپلنت ها بدون مشکل به مدت ۱۵ سال یا بیشتر دوام می آورند.

با این حال، در موارد دیگر، شکست ایمپلنت دندانی می تواند باعث شود که ایمپلنت شل شود و در کنار سایر علائم، باعث بروز مشکلاتی در جویدن و درد شود. عوامل متعددی می توانند خطر این اتفاق را افزایش دهند، مانند داشتن شرایط پزشکی خاص، عفونت در محل ایمپلنت (پری ایمپلنتایتیس)، یا عوارض جراحی.

در این مقاله مروری خواهیم داشت بر عواملی که ممکن است باعث بروز مشکلاتی برای ایمپلنت های دندانی شوند، و همچنین اینکه در صورت شکست ایمپلنت چه کاری می توانید انجام دهید، و نیز نحوه جلوگیری از بروز این مشکل.

علائم و نشانه ها

علائمی که نشان می دهند ایمپلنت دندان شما در حال شکست است عبارتند از:

  • احساس لق شدن ایمپلنت: ایمپلنت ها از یک روکش (دندان مصنوعی) تشکیل شده اند که روی یک پست به نام “اباتمنت” چسبانده شده است که در استخوان فک شما تعبیه شده است. لقی یا احساس اینکه دندان در حال حرکت کردن یا پیچ خوردن است، زمانی ایجاد می شود که این اجزاء به درستی قرار نگرفته باشند.
  • مشکل در جویدن: اگر ایمپلنت دندان در موقعیت مناسبی قرار نگرفته باشد، دندان های شما در نهایت در یک راستا قرار نخواهند گرفت. از جمله مشکلات دیگر این است که این امر باعث می شود جویدن صحیح، صحبت کردن، یا حتی باز کردن دهان دشوارتر شود. علاوه بر این، در صورت بی حسی ناشی از آسیب به اعصاب در نتیجه این فرایند، این امر ممکن است رخ دهد.
  • التهاب یا تحلیل لثه: یکی دیگر از علائم شکست ایمپلنت های دندانی، التهاب و خونریزی در لثه های اطراف ناحیه آسیب دیده است. در برخی موارد، این می تواند به ژنژیویت (التهاب لثه) و پریودنتیت (نوعی عفونت لثه) منجر شود و باعث تحلیل رفتن لثه ها شود. این امر در میان بسیاری از مسائل، می تواند باعث اباتمنت آشکار شود.
  • تورم: تورم صورت نیز می تواند نشانه ای از شکست ایمپلنت دندانی باشد. در حالی که انتظار می رود در ۷۲ ساعت نخست پس از جراحی و طی دوره بهبودی مقداری تورم داشته باشید، اما اگر بعد از آن ادامه یافت، باید به جراح دهان یا پریودنتیست خود اطلاع دهید. این تورم ممکن است نشانه پری ایمپلنتایتیس باشد.
  • درد یا ناراحتی: احتمالاً در هفته نخست پس از جراحی ایمپلنت دندانی، درد و ناراحتی را در دهان خود تجربه خواهید کرد. جراح دهان شما داروهای ضد درد تجویز خواهد کرد و نکات دیگری را برای مدیریت این موضوع به شما ارائه خواهد کرد. اگر درد بیشتر از ۱۰ روز ادامه یابد، ممکن است نشانه شکست ایمپلنت دندانی باشد. در این صورت، با دندانپزشک خود تماس بگیرید یا به دنبال مراقبت باشید.
 عفونت ایمپلنت دندانی

عفونت ایمپلنت دندانی

علل شکست ایمپلنت های دندانی

دو نوع اصلی شکست ایمپلنت دندانی وجود دارند. شکست زود هنگام ایمپلنت به دلیل مشکلاتی در خود این فرایند یا استئواینتگریشن اتفاق می افتد، فرآیندی که در آن مواد استخوانی در اطراف اباتمنت رشد می کنند و آن را درون ساختار ادغام می کند. شکست دیر هنگام ایمپلنت معمولاً نتیجه دیگر عوامل بهداشتی و همچنین فشار وارد شده روی دندان مصنوعی است.

دندان قروچه

دندان قروچه که از نظر بالینی به آن براکسیسم گفته می شود، می تواند موفقیت ایمپلنت های دندانی را به چالش بکشد. فشار وارد شده روی ایمپلنت های دندانی، در مراحل اولیه این فرایند می تواند بر روی اسئواینتگریشن استخوان تاثیر بگذارد و باعث بی ثباتی و شکست ایمپلنت دندانی شود. مدیریت این وضعیت ممکن است برای حصول اطمینان از موفقیت جایگزین دندان بسیار حیاتی باشد.

واکنش آلرژیک

در موارد نادر، افراد واکنش های آلرژیک به تیتانیومی دارند که برای ساخت اباتمنت استفاده می شود. همانطور که ایمپلنت تحت اسئواینتگریشن قرار می گیرد، یون های تیتانیوم ممکن است در اطراف استخوان ها و بافت های پیرامون آن گسترش یابند. در افرادی که حساسیت دارند، این می تواند باعث بروز موارد زیر شود:

  • کهیر روی پوست یا داخل دهان
  • اگزما، قرمزی و خارش روی پوست یا داخل دهان
  • تورم (ادم) در صورت یا دهان

در موارد شدید، آلرژی به تیتانیوم اثرات سیستمیک دارد که منجر به نکروز (مرگ سلولی درون استخوان)، مشکلات عصبی، درد مزمن و مشکلات دیگر می شود.

قالب گیری های ضعیف

روکش ایمپلنت دندانی (دندان مصنوعی) لازم است با دندان های اطراف مطابقت کامل داشته باشد؛ باید تناسب کامل وجود داشته باشد. برای این امر، لازم است که دندانپزشک قالب گیری خوبی انجام دهد، همان الگویی که برای ساخت یک ماکت از دندان های شما استفاده می شود.

اگر در این فرآیند مشکلی پیش بیاید، این احتمال وجود دارد که دندان مصنوعی به درستی داخل دهان شما قرار نخواهند گرفت، که می تواند باعث ایجاد طیف وسیعی از مشکلات و شکست ایمپلنت های دندانی شود.

عفونت

عفونت لثه های اطراف ایمپلنت دندانی یا بیماری های اطراف ایمپلنت نیز می توانند منجر به شکست شوند. به روشی مشابه پریودنتیت، باکتری های داخل دهان در امتداد اباتمنت، روی و زیر خط لثه انباشته می شوند و در نهایت باعث تحریک و آسیب بافت اطراف می شوند.

انواع اصلی بیماری های اطراف ایمپلنت عبارتند از:

  • موکوزیت اطراف ایمپلنت Peri-implantitis mucositis: این زمانی است که التهاب و عفونت فقط در لثه های اطراف ایمپلنت وجود دارد. مشخصه ویژه این شرایط عبارت است از قرمزی و حساسیت در این نواحی و خونریزی هنگام مسواک زدن. این شرایط به طور کلی قابل درمان و برگشت پذیر است.
  • پری ایمپلنتایتیس Peri-implantitis: عفونت اگر امکان پیشرفت داشته باشد، می تواند به تدریج ساختارهای استخوان زیرین را نیز تحت تأثیر قرار دهد. این امر به طور قابل توجهی ایمپلنت را بی ثبات می کند و بسیار شدیدتر است، و برای درمان آن جراحی نیاز است.

آسیب عصبی

اگر در طول جراحی ایمپلنت های دندانی مشکلی پیش بیاید، اعصاب پیرامون آن ممکن است تحت تاثیر قرار بگیرند یا آسیب ببینند. این می تواند منجر به بروز درد مداوم، بی حسی، سوزن سوزن شدن یا از دست دادن حس داخل دهان شود. این موارد ممکن است هشداری برای نیاز به همکاری با متخصص درد دهان و صورت باشد، دندانپزشکی که در اختلالات درد دهان، فک و صورت تخصص دارد.

جابجایی های جزئی ایمپلنت

جابجایی های جزئی در موقعیت ایمپلنت نیز می توانند دلیل شکست باشند. این اتفاق در طول دوره استئواینتگریشن رخ می دهد- که می تواند بیش از دو هفته طول بکشد- زیرا اباتمنت متحرک و در معرض فشار باقی خواهد ماند.

مسائل مربوط به حمایت از استخوان

لازم است استخوان های فک بالا (ماگزیلا) و فک پایین (مندیبل) به اندازه کافی قوی باشند تا از ایمپلنت دندان حمایت کنند. این ماده استخوانی ضروری می تواند به دلیل بیماری پریودنتال، تروما یا شکستگی، تومورها و سایر شرایط سلامت ضعیف شود. کمبود در اینجا می تواند باعث شکست شود و مستلزم انجام درمان است.

شرایط پزشکی

شرایط زمینه ای همچنین می توانند منجر به شکست ایمپلنت های دندانی شوند، به همین دلیل است که ارزیابی سلامت پیش نیاز ضروری برای جراحی است. لازم است بدن شما به اندازه کافی در فرم مناسبی باشد تا بتواند ضربه را تحمل کند و پس از کاشت بهبود یابد.

عوامل متعددی که احتمال بروز عوارض و شکست را افزایش می دهند عبارتند از:

  • دیابت کنترل نشده
  • پوکی استخوان
  • سرطان های خاص
  • بیماری های خود ایمنی
  • سابقه پرتودرمانی در سر و گردن
  • سیگار کشیدن
  • سلامت ضعیف دندان؛ ژنژیویت و یا پریودنتیت

یک جراح بی تجربه

هنگامی که صحبت از یک فرایند پیچیده و چند مرحله ای مانند جراحی ایمپلنت های دندانی به میان می آید، فضای زیادی برای انجام اشتباهات حتی کوچک وجود ندارد. برخی از شکست های ایمپلنت های دندانی به دلیل قرارگیری نامناسب اباتمنت یا آسیب غیرعمدی به بافت های اطراف و استخوان، تقصیر جراح دهان هستند.

 عفونت ایمپلنت دندانی

عفونت ایمپلنت دندانی

درباره جراح خود اطلاعات بیشتری کسب کنید.

از جراح خود در مورد تجربه جراحی ایمپلنت های دندانی بپرسید و تا جایی که می توانید در مورد آنها اطلاعات کسب کنید. ارزش این را دارد که گزینه های خود را بسنجید؛ پزشک با تجربه تر ممکن است انتخاب بهتری باشد زیرا ممکن است کمتر مرتکب اشتباه شود.

اگر ایمپلنت دندان شما شکست خورد چه باید کرد؟

نخستین گام برای رسیدگی به یک مسئله این است که بدانید چه زمانی باید برای کمک تماس بگیرید. اگر کاشت ایمپلنت دندانی انجام داده اید، در صورت تجربه کردن هر یک از موارد زیر، با جراح دهان یا دندانپزشک خود تماس بگیرید:

  • مشکلات صحبت کردن، جویدن یا باز کردن دهان
  • تورم صورت بعد از دو روز نخست
  • دندان درد مداوم یا بدتر شده و یا درد دهان
  • بوی بد دهان
  • تورم و درد در لثه ها
  • دندان های لق یا شکاف در لبخند شما
  • ترشح (چرک) از ناحیه آسیب دیده

تعویض

اگر دندانپزشک تشخیص داده باشد که ایمپلنت شما ممکن است شکست بخورد، می توان تعویض را در نظر گرفت. بسته به مورد، پروتز موجود را می توان مانند یک دندان بیرون آورد یا با جراحی بیرون کشید.

قبل از قرار دادن اباتمنت جدید، باید دوره بهبود قابل توجهی را پشت سر بگذارید؛ شش ماه یا بیشتر طول می کشد تا استخوان و بافت شما بهبود یابند.

پیوند استخوان

اگر استخوان اطراف ایمپلنت شکست خورده به خوبی بهبود نیابد یا به اندازه کافی قوی نباشد، جراح دهان شما ممکن است پیوند استخوان را در نظر بگیرد. هدف این فرایند تقویت فک با مواد استخوانی پیوند شده است. این مواد می توانند از قسمت دیگری از بدن برداشته شوند، از بافت در آزمایشگاه کشت داده شوند، یا از مواد مصنوعی ساخته شوند.

پس از ریکاوری موفقیت آمیز پس از این فرایند، می توان یک ایمپلنت دندانی جدید قرار داد.

 عفونت ایمپلنت دندانی

عفونت ایمپلنت دندانی

روش های جایگزین

گزینه های دیگری برای جایگزینی دندان های از دست رفته وجود دارند که اگر جایگزینی ایمپلنت دندانی شما گزینه ای خطرناک به نظر برسد، ارزش بررسی دارند. این گزینه ها عبارتند از:

  • بریج های دندانی: یک یا چند دندان مصنوعی به طور دائم به دندان های اطراف فضای خالی چسبانده می شوند. علاوه بر این، بریج های دندانی را می توان به ایمپلنت ها چسباند.
  • پروتزهای پارسیل: پروتزهای پارسیل که تحت عنوان دندان های مصنوعی متحرک نیز شناخته می شوند، یکی دیگر از روش های متداول اصلاح لبخند هستند. آنها در طول شب و هنگام غذا خوردن بیرون آورده می شوند.
  • پروتزهای کامل: زمانی که اکثر یا تمام یک سری از دندان های یکی از قوس های دندانی از دست رفته باشند، می توان از پروتزهای مصنوعی کامل به عنوان جایگزین استفاده کرد. مانند پروتزهای پارسیل، آنها به مراقبت های ویژه ای نیاز دارند.

پیشگیری

پیشگیری از شکست ایمپلنت های دندانی به معنای توجه به توصیه های جراح دهان یا پریودنتیست و رعایت بهداشت دهان و دندان است. به معنای:

  • مسواک زدن صحیح، حداقل دو بار در روز
  • نخ دندان کشیدن یک مرتبه در روز
  • سیگار نکشیدن یا الکل ننوشیدن
  • مراجعه مجدد برای قرار ملاقات های پیگیری
  • انجام معاینات و پاکسازی های منظم

آماده سازی و برنامه ریزی

جراحی ایمپلنت های دندانی، گرچه بسیار موفقیت آمیز است، اما یک تعهد است. یک فرایند چند مرحله ای و تهاجمی است، بنابراین مهم است که آماده باشید و یک برنامه داشته باشید. از دندانپزشک خود بخواهید برای شما توضیح دهد که هنگام بهبودی پس از جراحی و قرار ملاقات های پیگیری و تمیز کردن، چه انتظاراتی می توانید داشته باشید.

اطمینان حاصل کنید که از دندان های خود نیز به خوبی مراقبت می کنید، زیرا بهداشت نامناسب دهان و دندان یکی از علل شایع شکست ایمپلنت دندان است.

خلاصه

ایمپلنت های دندانی یک راه حل متداول برای جایگزینی دندان های از دست رفته هستند. در حالی که اکثر ایمپلنت های دندانی بدون مشکل قرار می گیرند، امکان شکست آنها وجود دارد.

دلایل شکست ایمپلنت های دندانی عبارتند از: دندان قروچه، واکنش آلرژیک به مواد مورد استفاده، قالب های دندانی نامناسب، عفونت، آسیب عصبی، حرکت ایمپلنت، مشکلات استخوان های زیرین فک و شرایط مختلف دارویی. روش هایی برای برطرف کردن این دلایل شکست وجود دارد، اما می تواند یک فرآیند طولانی و تهاجمی باشد.

دندانپزشک شما می تواند به شما کمک کند مشخص کنید آیا ایمپلنت های دندانی برای شما مناسب هستند یا خیر. آنها ممکن است توصیه کنند که از یک روش جایگزین مانند بریج دندان، پروتز پارسیل یا پروتز کامل استفاده کنید.

 عفونت ایمپلنت دندانی

عفونت ایمپلنت دندانی

سخن پایانی

کاشت ایمپلنت های دندانی چیزی بیشتر از تقویت لبخند شما است، و می تواند به پیشگیری از بسیاری از مشکلات سلامتی مرتبط با از دست دادن دندان کمک کند. با این حال، طیف وسیعی از عوامل می توانند احتمال شکست ایمپلنت های دندانی را افزایش دهند، به همین دلیل است که تصمیم به انجام این فرایند نباید به سادگی گرفته شود. اگر به پر کردن این شکاف در دندان های خود فکر می کنید، با دندانپزشک خود در مورد گزینه های خود صحبت کنید.

پرسش های متداول در مورد ایمپلنت های دندانی

ایمپلنت دندان چه شکلی است؟

ایمپلنت های دندانی به گونه ای طراحی شده اند که شبیه دندان های اطراف شما به نظر برسند، و با لبخند و بایت شما کاملاً هماهنگ باشند. علاوه بر این، آنها از نظر رنگ نیز همخوانی دارند و ظاهری طبیعی و جذاب دارند.

هزینه ایمپلنت های دندانی چقدر است؟

از نظر هزینه های کلی، یک معامله خوب به میزان کاری بستگی دارد که نیاز دارید، و همچنین برنامه بیمه شما. برای ایمپلنت های تکی دندان، هزینه ها از ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ دلار متغیر هستند. در صورت لزوم با دندانپزشک یا ارتودنتیست خود در مورد گزینه های تأمین مالی صحبت کنید.

آیا دریافت ایمپلنت های دندانی درد دارد؟

برای عمل کاشت ایمپلنت های دندانی از بی حسی یا بیهوشی کامل استفاده می شود، بنابراین بدون درد خواهد بود. در حالی که ممکن است چند روز پس از جراحی درد و حساسیت ملایمی را تجربه کنید، پس از قرار گرفتن کامل در موقعیت، نباید درد داشته باشد. اگر درد بعد از هفته نخست بدتر شد یا ادامه یافت، به دندانپزشک خود اطلاع دهید.

ماندگاری ایمپلنت دندان چقدر است؟

ایمپلنت های دندانی برای جایگزینی دائمی دندان های از دست رفته طراحی شده اند، بنابراین بسیار بادوام هستند. انتظار می رود با بهداشت خوب دهان، حداقل ۱۵ تا ۲۵ سال دوام بیاورند.

مینی ایمپلنت دندانی چیست؟

همانطور که از نام آن بر می آید، مینی ایمپلنت های دندانی کوچکتر از اندازه های استاندارد هستند. آنها طراحی اصلی یکسانی دارند- یک پایه یا اباتمنت با یک دندان مصنوعی متصل به آن. در حالی که قطر این اباتمنت در ایمپلنت های استاندارد ۸/۳ تا ۵ میلی متر است، در مینی ایمپلنت ها کمتر از ۳/۳ میلی متر است.

ارتباط بین خواب خوب و سلامت دهان و دندان ها

خواب خوب ضروری است – مانند داشتن یک رژیم غذایی متعادل و ورزش منظم، خواب خوب شبانه سوخت بدن را تأمین می کند تا برای روز بعد آماده شود. شما فوراً می توانید به تفاوت بین دو نفری که به اندازه کافی خوابیده است و کسی که نخوابیده است را پی ببرید- این تا میزان زیادی به تأثیری باز می گردد که خوابیدن روی سیستم بدن هر انسانی دارد.

حداقل هشت ساعت خوابیدن در روز، چیزی فراتر از فقط دراز کشیدن است. هنگامی که خواب هستید اتفاقات زیادی برای بدن شما رخ می دهند. خواب کافی به طرق مختلفی می تواند برای شما مفید باشد، مانند:

  • بهبود تمرکز و بهره وری؛
  • کاهش خطر افزایش وزن؛
  • به حداکثر رساندن عملکرد فیزیکی؛
  • تقویت سلامت قلب؛ و
  • پیشگیری از احساس افسردگی.

گرچه مزایای خواب چیزی است که همه از آن اطلاع دارند، بسیاری از افراد تمایل دارند کمتر بخوابند و حتی خود را کاملاً از آن محروم کنند تا زمان بیشتری را برای موارد دیگر صرف کنند که به نظر آنها مهم تر هستند. به خاطر داشته باشید که هرگز اهمیت خواب را دست کم نگیرید! چیزی که شما فکر می کنید بی ضرر باشد، در واقع روی همه قسمت های بدن شما تأثیر می گذارد- حتی دندان ها و لثه های شما!

ارتباط خواب  و سلامت دهان و دندان

ارتباط خواب و سلامت دهان و دندان

خواب خوب برای سلامت خوب دهان و دندان

“خواب و دندان ها؟ چگونه با یکدیگر ارتباط دارند؟”

وقتی به بهداشت دهان و دندان های خود فکر می کنید، نخستین چیزی که به ذهن شما می رسد مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، شستشوی دهان، استفاده از دهانشویه و مراجعه به دندانپزشک است. البته، همه اینها مهم هستند، اما چیزی که با این عناصر روتین دهان مقابله می کند، برخی از عوامل سبک زندگی هستند. یکی از عواملی که در تمرکز است، کیفیت خواب شما است. ممکن است خواب آخرین چیزی باشد که در مورد تأثیر آن روی سلامت دهان و دندان های خود فکر می کنید.

یک خواب خوب شبانه تضمین می کند که بدن شما فرصتی برای استراحت پیدا خواهد کرد، به این معنا که عملکردهای حیاتی را بازیابی می کند تا روز بعد به شدت عمل کنند، سطح استرس را پایین نگه می دارد و قلب شما را سالم نگه می دارد.

عادات خواب شما به طور طبیعی چرخه خواب شما را تحت تأثیر قرار می دهند، و البته، کمبود خواب با کیفیت می تواند احتمال ابتلا به بیماری های مزمن را افزایش دهد و سلامت دهان و دندان های شما را با شرایطی مانند خشکی حفره و بیماری لثه تحت تأثیر قرار دهد.

سلامت دهان و دندان های شما و تعداد ساعت هایی که می خوابید، ارتباطی بسیار مهم تر از آنچه که شما فکر می کنید با یکدیگر دارند. هر دندانپزشکی به شما می گوید که کم خوابی و خواب بی کیفیت برای سلامت دهان و دندان های شما وحشتناک است. استراحت کردن یک دنیا تفاوت بوجود می آورد! هنگامی که هر شب مقدار مناسبی بخوابید، متوجه بهبود سلامت دهان خود خواهید شد. خواب خوب از راه های زیر می تواند برای سلامت دندان های شما مفید باشد:

تقویت مینای دندان

خوابیدن به ترمیم عروق خونی کمک می کند تا امکان انتقال موفق مواد مغذی ضروری مانند کلسیم و فسفات به بافت های استخوانی دندان های شما را فراهم کند. این کار باعث تقویت و بازسازی مینای دندان های شما می شود.

مبارزه با عفونت ها

سیستم ایمنی بدن ما با مبارزه با باکتری ها و عفونت های مضر از ما در برابر بیماری محافظت می کند. با یک خواب شبانه با کیفیت، سیستم ایمنی بدن ما تولید سیتوکین ها را افزایش می دهد، پروتئینی که به مبارزه با عفونت ها و التهاب کمک می کند.

اگر دهان ما پر از باکتری باشد، سیستم ایمنی بدن فعال می شود تا اطمینان حاصل شود که هیچ عفونتی از باکتری ایجاد نمی شود. بهبود سیستم ایمنی بدن با خواب، تضمین می کند که بدن در برابر بیماری لثه، عفونت دندان و پوسیدگی دندان محافظت می شود. اگر سیستم ایمنی بدن شما ضعیف باشد، باکتری ها می توانند انباشته شوند و باعث بروز بیماری لثه و پوسیدگی دندان شوند.

ارتباط خواب  و سلامت دهان و دندان

ارتباط خواب و سلامت دهان و دندان

خواب ضعیف باعث خشکی دهان می شود.

بسیاری از افراد از وضعیتی به نام آپنه خواب رنج می برند که به کیفیت پایین خواب کمک می کند زیرا این وضعیت شامل باریک شدن راه های هوایی است که باعث اختلال در تنفس می شود. این می تواند باعث خشکی دهان شود، جایی که تنفس بیش از حد از طریق دهان می تواند باعث خشک شدن دهان به دلیل کاهش میزان بزاق شود.

اثرات کم خوابی

متأسفانه، داشتن هشت ساعت خواب کامل در هر شب تنها در یک دنیای ایده آل اتفاق می افتد. همه افراد زندگی پرمشغله ای دارند، و گاهی اوقات، آنها زمان کافی ندارند که به بهبودی اختصاص دهند. وقتی خواب کافی و سالم ندارید، به طور قابل توجهی می تواند روی سلامت دهان و دندان های شما تأثیر بگذارد.

انتظار می رود که با افزایش سن از دست دادن دندان ها رخ دهد، اما برخی از افراد به دلیل بسیاری از عوامل سبک زندگی، از جمله کمبود خواب، آن را زودتر تجربه می کنند. مطالعات حاکی از این هستند که نداشتن خواب کافی ارتباط مستقیمی با بیماری لثه، بویژه پریودنتیت دارد، وضعیتی که در آن عفونت لثه منجر به تحلیل رفتن لثه، ایجاد پاکت های عمیق بین لثه و دندان می شود. ریشه دندان ها نمایان و لق می شوند. باکتری ها همچنین می توانند به داخل نفوذ کرده و استخوان زیرین را از بین ببرند، دندان ها لق شوند یا از دست بروند.

وقتی بدن شما به اندازه کافی نمی خوابد، هورمون های التهابی بیشتری تولید می کند و باعث بروز ژنژیویت (التهاب لثه) و سپس پریودنتیت (بیماری شدید لثه) می شود. به خاطر داشته باشید که پریودنتیت فقط می تواند اندکی بهبود یابد، نه اینکه به طور کامل درمان و ریشه کن شود؛ هیچ جراحی دندانی نمی تواند آنچه که از دست داده اید را بازگرداند.

نکاتی برای داشتن خواب با کیفیت و سلامت دهان و دندان

خواب خوب شبانه بسیار مفید است، اما بسیار مهم است که به منظور حفظ خواب و سلامت دهان و دندان، هر دو در شرایط خوب، نکات زیر را دنبال کنید:

  • همیشه قبل از خواب دندان های خود را مسواک بزنید و نخ دندان بکشید.
  • قبل از خواب بدون شستشوی دهان از خوردن هر نوع میان وعده خودداری کنید.
  • یک رژیم غذایی متعادل داشته باشید و قند را کاهش دهید.
  • درست قبل از خواب از تمرکز روی فناوری ها اجتناب کنید.
  • حداقل هشت ساعت در روز بخوابید.
  • یک برنامه خواب را در اولویت قرار دهید.
  • برای داشتن خوابی راحت، داروهای گیاهی را امتحان کنید.

نتیجه گیری

رعایت بهداشت دهان و دندان در خانه خوب است، اما کافی نیست. برای داشتن سلامت دهان و دندان عالی، باید همه بخش های زندگی خود را بهبود دهید، از غذایی که می خورید گرفته تا تعداد ساعاتی که می خوابید. اطمینان حاصل کنید که تا حد امکان بخوابید و به طور منظم معاینات دندانپزشکی را نزد دندانپزشک خود، برای سلامت دندان ها و لثه ها انجام دهید.

همه نگرانی های دندانپزشکی خود را به دندانپزشک خود بسپارید تا به شما رسیدگی شود! دندانپزشکان با ارائه بالاترین استانداردهای دندانپزشکی برای بیماران خود سطوح زندگی آنها را ارتقاء می دهند.

بهترین دهانشویه طبیعی برای بوی بد دهان و بیماری لثه

آیا به دنبال تغییر دهانشویه خود و انتخاب یک گزینه طبیعی تر هستید؟ با انواع گزینه ها برای انتخاب، جستجو برای یافتن بهترین دهانشویه طبیعی برای خود می تواند کار طاقت فرسایی باشد. ما به دسته بندی های مختلفی خواهیم پرداخت مانند:

  • دهانشویه ارگانیک
  • دهانشویه گیاهی
  • دهانشویه طبیعی برای بیماری پریودنتال
  • دهانشویه با مواد مخصوص
  • دهانشویه فاقد فلوراید

امیدواریم تا پایان این مقاله دقیقاً بدانید که در دنیای دهانشویه های طبیعی باید به دنبال چه چیزی باشید و کدام یک برای مراقبت از لبخند شما بهتر است. به طور خلاصه قبل از شروع، بیایید نگاهی گذرا به چگونگی و زمان استفاده از دهانشویه داشته باشیم و همچنین اینکه چرا ممکن است بخواهید به سراغ یک دهانشویه طبیعی بروید.

انواع دهانشویه های طبیعی

بسیاری از افراد در مورد اینکه چند وقت یک مرتبه و چه زمانی باید دهان خود را با دهانشویه شستشو دهند پرسش هایی دارند. شستشوی طبیعی دهان ممکن است زمانی طولانی به نظر برسد، اما ۳۰ ثانیه گرداندن دهانشویه داخل دهان حداقل زمان لازم است!

اساساً، دهانشویه روشی برای تمیز کردن دهان است که به شما فرصت دیگری می دهد تا جدا از نخ دندان کشیدن، به بین دندان های خود دسترسی پیدا کنید.

بر اساس انجمن دندانپزشکی آمریکا، دو نوع دهانشویه وجود دارد:

  • دهانشویه درمانی حاوی مواد فعالی است که هدف آنها از بین بردن باکتری ها و کمک به درمان ژنژیویت (التهاب لثه) است. برخی نیز حاوی فلوراید هستند که با تقویت مینای دندان، به پوسیدگی دندان و کاهش پوسیدگی دندان ها کمک می کنند.
  • دهانشویه زیبایی اساساً فقط برای تازه کردن نفس شما ساخته شده است، اما حاوی چیزی نیست که با سلامت دندانی بهتر ارتباط داشته باشد.

یکی از مزایای اصلی استفاده از دهانشویه این است که آن مواد درمانی به فضای بین دندان های شما می رسند و علاوه بر خوشبو کردن بوی دهان می توانند به پوسیدگی یا تقویت مینای دندان ها نیز کمک کنند. دهانشویه های زیبایی واقعاً کار زیادی نمی کنند، بنابراین اگر چیزی بیش از نفس تازه می خواهید، باید به دنبال مواد فعال باشید.

بهترین راه برای استفاده از دهانشویه طبیعی چیست؟

مهم نیست از چه نوع دهانشویه ای استفاده می کنید، فرایند یکسان است: آن را به مدت حداقل ۳۰ ثانیه در اطراف هر قسمت از دهان خود بچرخانید. می توانید این کار را هر چند روز یک بار یا بیشتر انجام دهید. نکته مهمی که باید به خاطر داشته باشید این است که نباید بلافاصله بعد از مسواک زدن از آن استفاده کنید! بعد از مسواک زدن، دندان های شما همچنان از باقی مانده خمیردندان سود می برند و نباید این تأثیر را از دست بدهید!

بهترین زمان برای استفاده از دهانشویه، در صورت امکان، بعد از ناهار است. اکثر افراد در وسط روز مسواک نمی زنند یا نخ دندان نمی کشند، اما شستشو با دهانشویه می تواند نفس شما را تازه کند (بوی بد دهان را از بین ببرد) و فواید سلامتی که به دنبال آنها هستید را به شما بدهد.

 دهانشویه  برای بوی بد دهان و بیماری لثه

دهانشویه برای بوی بد دهان و بیماری لثه

بهترین دهانشویه طبیعی

مواد طبیعی و ارگانیک بیشتر و بیشتری در دهانشویه ها استفاده می شوند.

افراد ممکن است به دلایل متعددی به دنبال یک دهانشویه طبیعی باشند. یکی از متداول ترین دلایل برای بودن به دنبال دهانشویه جایگزین، حساسیت به فلوراید است. با این حال، بسیاری از افراد با وجودی که به فلوراید حساسیت ندارند، از مصرف آن اجتناب می کنند.

فراتر از آن، دهانشویه های طبیعی می توانند حاوی برخی از موادی باشند که در دهانشویه های استاندارد متداول نیستند، مانند روغن درخت چای، آلوئه ورا، میخک یا حتی روغن نارگیل. برخی از بهترین دهانشویه های طبیعی نیز ۱۰۰% ارگانیک هستند. برخی از آنها ۱۰۰% گیاهی هستند و در طول تحقیق و توسعه آنها هیچ آزمایشی روی حیوانات انجام نمی شود.

در نهایت، برخی از افراد دهانشویه های طبیعی را دوست دارند زیرا می خواهند از ضایعات اضافی جلوگیری کنند. بسیاری از آنها در واقع تصمیم می گیرند دهانشویه خانگی خود را درست کنند یا دهان خود را با پراکسید هیدروژن شستشو دهند.

نتیجه گیری

دندانپزشکان معمولاً به اندازه مسواک زدن یا نخ دندان کشیدن، روی استفاده از دهانشویه تأکید نمی کنند. با این حال، بخش مهمی از روتین بهداشتی دهان و دندان های شما را تشکیل می دهد. اینکه چه نوع دهانشویه ای را انتخاب کنید به خودتان بستگی دارد، و گزینه های متعددی وجود دارد، اما اگر می خواهید حداکثر اثربخشی را داشته باشید باید حتماً یک دهانشویه درمانی حاوی مواد طبیعی بخرید که به جلوگیری از بیماری پریودنتال کمک کند، نه فقط برطرف کردن بوی بد دهان.

گرچه زمان های مناسب زیادی برای استفاده از دهانشویه وجود دارند، اما می خواهیم به شما یادآوری کنیم که شستشوی دهان بلافاصله پس از مسواک زدن ایده آل نیست. خمیر دندان باقیمانده تا مدتی پس از مسواک زدن به تمیز کردن و تقویت دندان های شما ادامه می دهد و شما نباید آن را کوتاه کنید! در عوض، ۳۰ دقیقه صبر کنید یا زمان دیگری را پیدا کنید که با برنامه شما مطابقت داشته باشد، مانند درست بعد از ناهار.

اگر به دهانشویه طبیعی و سایر داروهای طبیعی مراقبت از دهان علاقه مند هستید، ممکن است بخواهید با یک دندانپزشک مشورت کنید

پرسش های متداول در مورد دهانشویه های طبیعی

چگونه می توان به طور طبیعی از شر ژنژیویت خلاص شد؟

شاید تعجب آور نباشد، اما بهترین و طبیعی ترین راه برای خلاص شدن از شر ژنژیویت، برداشتن مکرر تارتار است. می توانید این کار را با دو مرتبه مسواک زدن (و یک مرتبه نخ دندان کشیدن) به صورت روزانه انجام دهید. روتین اکثر افراد اغلب شامل مقدار زیادی مواد پلاستیکی و شیمیایی مصنوعی است، اما با استفاده از مسواک های ارگانیک و خمیر دندان های طبیعی می توان از آنها اجتناب کرد.

آیا فلوراید واقعاً خطرناک است؟

بسیاری از افراد نسبت به فلوراید محتاط هستند و سعی می کنند به هر قیمتی از آن اجتناب کنند، اما همیشه دلیل درستی نیست. فلوراید می تواند برای افرادی که به آن آلرژی دارند بسیار خطرناک باشد اما در غیر این صورت کاملاً بی خطر و حتی ضروری است. نباید در غلظت های بالا بلعیده شود، اما بسیاری از شهرهای جهان به این معروف هستند که آب آشامیدنی خود را با فلوراید تصفیه می کنند و هرگز نشان داده نشده است که این امر بر سلامت شهروندان آنها تأثیر منفی بگذارد.

 دهانشویه  برای بوی بد دهان و بیماری لثه

دهانشویه برای بوی بد دهان و بیماری لثه

آیا می توان دهانشویه طبیعی را قورت داد؟

گرچه انواع مختلفی از دهانشویه ها با مواد مختلف وجود دارند، قطعاً بهترین سیاست شما می تواند این باشد که هرگز دهانشویه را قورت ندهید. برخی از مواد شیمیایی موجود در دهانشویه، چه طبیعی و چه مصنوعی، برای دندان های شما مفید هستند اما در صورت بلعیدن می توانند مضر باشند. به عنوان مثال روغن درخت چای یک عنصر محبوب در دهانشویه های طبیعی است اما در صورت بلعیده شدن سمی است.

کاربرد کشیدن سریالی یا سریال اکسترکشن دندان ها در ارتودنسی

سریال اکسترکشن یا هدایت رویش دندان ها عبارت است از کشیدن برنامه ریزی شده و متوالی برخی از دندان های شیری خاص و به دنبال آن کشیدن دندان های دائمی خاص در اوایل دوره مختلط یا واسط دندانی به منظور تشویق اصلاح خود به خودی بی نظمی دندانی. این بخشی جدایی ناپذیر از ارتودنسی مداخله گر است که هدف آن کاهش شدت مال اکلوژن در حال توسعه است.

سریال اکسترکشن یا کشیدن پشت سر هم، طرحی متوالی برای کشیدن زود هنگام یک یا چند دندان شیری است تا همراستایی دندان های دائمی که قرار است بعد از آنها برویند افزایش یابد و در نهایت کشیدن دندان های دائمی به منظور مراقبت از نسبت صحیح بین اندازه دندان ها و استخوان موجود. فشردگی دندانی زمانی وجود دارد که دندان های بیشتری نسبت به استخوان قاعده ای و آلوئولار وجود داشته باشد که از دندان ها حمایت می کند. این فرایند معمولاً در اوایل دوره واسط دندانی انجام می شود. این متن مروری است بر سریال اکسترکشن، محدودیت های آن و موارد جانبی مختلفی که برای به دست آوردن نتایج خوب لازم هستند.

تعاریف مهم

  • مزیت- کشیدن به موقع دندان های شیری و در نهایت دائمی، برای از بین بردن فشردگی شدید دندان ها
  • DEWEL- یک روش درمان ارتودنسی که شامل کشیدن زود هنگام دندان های شیری و دائمی انتخاب شده در یک توالی از پیش تعیین شده
  • TANDON- کشیدن برنامه ریزی شده و زمان بندی شده برخی از دندان های شیری و دائمی در دوره واسط دندانی و با وجود عدم تناسب دندانی و استخوان آلوئولار

اصول

سریال اکسترکشن بر اساس ۲ اصل اساسی انجام می شود:

  • اختلاف مجموع اندازه عرض دندان ها و طول قوس دندانی
  • حرکت فیزیولوژیک دندان ها
 سریال اکسترکشن دندان

سریال اکسترکشن دندان

موارد کاربرد سریال اکسترکشن

  • فشردگی شدید دندان ها با کمبود ۸ تا ۱۰ میلی متری یا بیشتر در قوس دندانی
  • در مال اکلوژن کلاس ۱ بدون عدم تناسب اسکلتی و نشان دادن هماهنگی بین سیستم اسکلتی و سیستم عضلانی با وجود اوربایت معمولی و مشخصات اسکلتی خوب
  • اختلاف اندازه دندان با اندازه فک
  • عدم وجود فاصله فیزیولوژیک
  • رویش زبانی (بیشتر رو به داخل و سمت زبان) دندان پیشین لترال دائمی
  • از دست رفتن دندان های نیش شیری به صورت یک طرفه و لغزش و جابجا شدن دندان های دیگر به همان سمت
  • دندان های پیشین لترال قرار گرفته در جای نامناسب یا نهفته که در قسمت کام و دور از قوس دندانی بیرون می آیند
  • تحلیل غیر طبیعی / نامتقارن ریشه دندان های نیش شیری
  • استریپینگ (باریک شدن) لبی یا تحلیل لثه معمولاً دندان های پیشین فک پایین
  • رویش مزیال دندان های نیش نسبت به دندان های پیشین لترال
  • رویش، جهت و توالی رویش غیر طبیعی
  • انکیلوز و غیره.
 سریال اکسترکشن دندان

سریال اکسترکشن دندان

موارد منع استفاده از کشیدن سریالی دندان ها

  • عدم وجود مادرزادی دندان فراهم کننده فضا
  • فشردگی خفیف تا متوسط
  • دیپ بایت یا اپن بایت
  • مال اکلوژن شدید کلاسهای ۲ و ۳ با منشاء دندانی / اسکلتی
  • شکاف کام و لب
  • دندان های فاصله دار
  • آنودنشیا (بی دندانی)/ اولیگودنشیا (کم دندانی)
  • دیاستم خط وسط
  • عدم قرار گیری تاج و ریشه دندان در یک راستای خطی

مزایای استفاده از سریال اکسترکشن

  • می توان از آسیب های روانی اجتناب کرد.
  • مدت درمان چند بندی را کاهش می دهد.
  • درمان فیزیولوژیکال است، زیرا شامل هدایت دندان ها به موقعیت های طبیعی با اعمال نیروهای فیزیولوژیکی است.
  • بهداشت دهان و دندان بهتر
  • هزینه درمان را کاهش می دهد.
  • نتایج پایدارتر
  • دوره نگهداری کمتری نیاز است.
 سریال اکسترکشن دندان

سریال اکسترکشن دندان

معایب استفاده از سریال اکسترکشن

  • روند بلند مدتی که مستلزم داشتن دانش کامل در زمینه رشد، توسعه، توالی رویش و کلسیفیکاسیون دندان های دائمی است.
  • زمان درمان طولانی مدت با چندین بار مراجعه (۲ تا ۳ سال)
  • همکاری بیمار بسیار مهم است
  • امکان ایجاد تانگ تراست
  • تمایل به افزایش اور بایت (عمیق شدن بایت)
  • فضاهای باقیمانده می توانند بین دندان های نیش و دندان های پرمولر دوم باقی بمانند
  • لزوم بردن کودک برای چندین ویزیت به منظور کشیدن تدریجی چند دندان.

تکنیک و مراحل

فاز برگشت پذیر

  • در طول اولین دوره گذرا انجام می شود.
  • کشیدن دندان های شیری قدامی.
  • امکان همراستا شدن دندان های پیشین دائمی را فراهم می کند.

فاز برگشت ناپذیر

  • در طول دوره گذر دوم انجام می شود.
  • کشیدن دندان های دائمی
  • اصلاح فشردگی بخش خلفی

تشخیص

آنالیز نسبی صورت

بر اساس نظر گرابر (۱۹۷۱) صورت به دو بخش استاندارد یا ارتوگناتیک تقسیم می شود، یعنی رابطه بین فک بالا و فک پایین، دندان های فک بالا و فک بالا، فک پایین و دندان های فک پایین، و دندان های فک پایین و دندان های فک بالا طبیعی هستند.

جلوآمدگی آلوئودنتال

جلوآمدگی آلوئودنتال کلاس ۲ فک پایین- فک بالا

  • الگوی صورت طبیعی است و قوس دندانی نسبتاً رو به جلو است. این الگوی صورت به خوبی به سریال اکسترکشن پاسخ می دهد.

جلوآمدگی آلوئودنتال کلاس ۲ فک بالا

  • دندان های فک بالا رو به جلو است و فقط در فک بالا با کشیدن سریالی قابل درمان است.

کلاس ۳: برای سریال اکسترکشن مناسب نیست.

عقب رفتگی آلوئودنتال

عقب رفتگی آلوئودنتال کلاس ۱ فک بالا- فک پایین

  • بیماران باید بدون کشیدن درمان شوند.
  • کشیدن دندان ها باعث ایجاد فرو رفتگی در صورت می شود

عقب رفتگی آلوئودنتال کلاس ۲ فک پایین

  • سریال اکسترکشن توصیه نمی شود.

پروگناتیزم

پروگناتیزم کلاس ۱ فک پایین- فک بالا

در صورتی توصیه می شود که:

  • دندان ها به شدت فشرده باشند
  • به دلیل افزایش اندازه فک ها، کشیدن معمولاً توصیه نمی شود.

پروگناتیزم کلاس ۲ فک بالا

  • نقص در خود قاعده فک بالا
  • بلند بودن قسمت قدامی قاعده جمجمه
  • صاف بودن قاعده جمجمه یک موقعیت رو به پایین و جلو برای مجموعه نازوماگزیلاری ایجاد می کند.
  • درمان با کشیدن سریالی مشکل است.

رتروگناتیزم

رتروگناتیزم کلاس ۱ فک بالا- فک پایین

  • از آنجا که فک بالا و فک پایین نسبتاً عقب قرار گرفته اند، کشیدن دندان منع کاربرد دارد.

رتروگناتیزم کلاس ۲ فک پایین

  • جسم کوچک فک پایین یا راموس کوچک یا به دلیل رشد بیش از حد عمودی مجموعه نازوماگزیلاری
  • در چنین مواردی، فک پایین به سمت عقب می چرخد ​​و باعث ایجاد اپن بایت می شود
  • مورد خوبی برای سریال اکسترکشن نیست

پیش نیازهای تشخیصی

معاینه و مشاوره

سوابق تشخیصی

  • عکس ها

قبل، اواسط و بعد از درمان، عکس های داخل و خارج دهانی گرفته می شوند. آنها به عنوان اسناد دائمی از وضعیت قبل از درمان، بهبود در طول فرایند، و همچنین کمک به انگیزه بیمار عمل می کنند.

  • رادیوگرافی ها
  • نمای پری آپیکال داخل دهانی
  • سفالوگرام جانبی
  • ارتوپانتوموگراف (OPG)- به شناسایی عدم وجود مادرزادی دندان ها و دندان های اضافی، انجام تجزیه و تحلیل رادیوگرافیک و دوره واسط دندانی، ارزیابی سن دندانی و میزان رشد ریشه و الگوی احتمالی رویش و تشخیص هرگونه آسیب شناسی استخوانی کمک می کند.
  • مدل های مطالعه ارتودنسی

برای ارزیابی ساختار دندان ها و فرم قوس دندانی و ارزیابی اکلوژن و همچنین انجام تجزیه و تحلیل مدل در قوس دندانی پایین و تجزیه و تحلیل محیطی قوس دندانی در قوس دندانی بالا لازم است.

نتیجه گیری

کشیدن سریالی یا پشت سر هم یک روش ارتودنسی مداخله گر است که در اوایل دوره واسط دندانی انجام می شود و شامل کشیدن برنامه ریزی شده برخی از دندان های شیری و دائمی در یک توالی برنامه ریزی شده است تا از فشردگی در قوس های دندانی جلوگیری شود و دندان های دائمی در حال رویش باقی بمانند و به موقعیت مطلوب تری هدایت شوند.

درمان زود هنگام اورجت به منظور کاهش احتمال تروما

بین افزایش اورجت و خطر ضربه به دندان های پیشین فک بالا در کودکان و نوجوانان ارتباط مستقیمی وجود دارد. بنابراین معقول به نظر می رسد که توصیه شود در اسرع وقت اورجت کاهش داده و درمان شود تا به جلوگیری از این خطر کمک شود. با این حال، نتایج درمان ارتودنسی اساساً یکسان است، چه درمان زود آغاز شود یا دیرهنگام و طی دوره واسط دندانی، در حالی که درمان زود هنگام به همکاری بیشتری از سوی بیمار نیاز دارد- طولانی تر است و مستلزم قرار ملاقات های بیشتر. این مقاله ارتباط پیچیده بین کاهش زود هنگام اورجت و ترومای دندانی را در چارچوب بهترین شواهد موجود بررسی می کند. هنگام توجیه مداخله زود هنگام برای درمان اورجت افزایش یافته بر اساس کاهش خطر تروما، انتخاب دقیق مورد توصیه می شود.

نکات کلیدی

  • اورجت افزایش یافته به طور قابل توجهی، با احتمال بالاتر تجربه ترومای دندان های پیشین در تمام سنین و مراحل رشد دندانی، ارتباط دارد.
  • اصلاح زود هنگام اورجت می تواند بروز ترومای دندان های پیشین را در کودکان کاهش دهد، اما در تأثیرات آن تفاوت های گسترده ای وجود دارد و پایه شواهد فعلی ناهمگن و در معرض خطر بالای جهت گیری قرار دارد.
  • انتخاب دقیق مورد برای کاهش اورجت در اوایل دوره واسط دندانی توصیه می شود، با تمرکز روی کودکان دارای افزایش قابل توجهی اورجت (بیش از ۱۰ میلی متر)، مشاهده مقدار بیش از حد دندان های پیشین فک بالا (کوتاهی طول لب بالایی، لبخند لثه ای، شیب قابل توجه) و مواردی که به دلیل ظاهر دندانی در مدرسه مورد آزار و اذیت قرار می گیرند.
اورجت و درمان آن

اورجت و درمان آن

ارتباط بین آسیب های تروماتیک و اورجت

صدمات تروماتیک به دندان ها یک مشکل نسبتاً شایع در میان کودکان و افراد بزرگسال جوان است، که برای افرادی که دچار آنها می شوند، عواقب مادام العمری دارد. شیوع ترومای دندانی، که عمدتاً دندان های پیشین فک بالا را تحت تأثیر قرار می دهد، از ۱۰ تا ۱۲ درصد در سنین ۱۵ و ۱۲ سال متغیر است. افزایش اورجت (بویژه با بیرون زدگی دندان ها و پوشش ناکافی لب). طیف وسیعی از عوامل خطرزا با ترومای دندانی ارتباط دارند، از جمله: جنسیت بیمار؛ اورجت افزایش یافته (بویژه با بیرون زدگی دندان و پوشش ناکافی لب)؛ اپن بایت قدامی؛ کودکان در معرض خطر؛ برخی اختلالات پزشکی خاص مانند صرع، فلج مغزی یا مشکلات یادگیری؛ محرومیت اجتماعی؛ چاقی؛ استفاده نامناسب از دندان ها؛ آسیب های قبلی دندان و پیرسینگ های دهان.

در میان این عوامل خطر، اورجت افزایش یافته به طور قابل توجهی با احتمال بالاتر وقوع تروما در تمام سنین و مراحل رشد دندانی همراه است، و صدمات دندانی تروماتیک ناشی از اورجت بزرگ در ۲۱ درصد از موارد در کل جهان است.

کودکانی که در دوره واسط دندانی به سر می برند یا تنها دندان های دائمی دارند (۷ تا ۱۴ سال) و اورجت آنها بیشتر از ۵ میلی متر است، احتمال اینکه آسیب های دندانی تروماتیک را تجربه کنند ۲ برابر بیشتر است، در حالی که کودکان دارای دندان های دائمی (بالای ۱۲ سال) که اورجت آنها بیش از ۵ میلی متر، در مقایسه با کودکانی که اورجت آنها کمتر از ۵ میلی متر است، احتمال در معرض خطر بودن آنها ۲ برابر بیشتر است. با توجه به این داده ها، مهم است که در کودکان دارای اورجت افزایش یافته، در مراحل اولیه، اقدامات پیشگیرانه در نظر گرفته شوند تا خطر ترومای دندان کاهش یابد. این اقدامات باید شامل توصیه های پیشگیرانه و استفاده از محافظ دندان، بویژه حین انجام ورزش های پر برخورد، و در نهایت کاهش اورجت با درمان ارتودنسی باشد.

یک پرسش مهم برای دندانپزشک عمومی (GDP) و ارتودنتیست این است که آیا برای کاهش اورجت، درمان ارتودنسی زود هنگام، به طور خاص برای کاهش احتمال تروما، باید توصیه شود یا خیر. گرچه این امر معقول به نظر می رسد، درمان زود هنگام مال اکلوژن کلاس ۲ با برخی از معایب همراه است؛ بویژه، افزایش زمان کلی درمان، نیاز به حفظ طولانی مدت کاهش اورجت در دوره واسط دندانی قبل از مرحله نهایی درمان با ابزارهای ثابت پس از ورود کودک به دوره رویش دندان دائمی و احتمال از دست دادن قدرت همکاری طی یک دوره طولانی مدت. علاوه بر این، داده های مربوط به کاهش زود هنگام اورجت و پیشگیری از تروما پیچیده هستند و به بررسی دقیق نیاز دارند.

اورجت و درمان آن

اورجت و درمان آن

اصلاح زود هنگام مال اکلوژن کلاس ۲

این اجتناب ناپذیر است که دندانپزشکان عمومی که در حال طبابت می باشند، در طول دوره کاری خود بسیاری از کودکان با اورجت افزایش یافته را می بینند و اگر بیشتر از ۶ میلی متر باشد، درمان مشخصی نیاز دارد. اورجت افزایش یافته اغلب قبل از سن ده سالگی بوجود می آید و توصیه در مورد بهترین زمان برای مداخله می تواند دشوار باشد. به مدت چندین دهه مسائل گسترده تر مربوط به اصلاح زود هنگام مال اکلوژن کلاس ۲ در میان جامعه ارتودنسی مورد بحث بوده است، در حالی که برخی از نخستین مطالعات بالینی تغییرات قابل توجه دندانی و اسکلتی در کودکان دارای ناهماهنگی های متوسط ​​تا شدید کلاس ۲ را نشان داده شده اند، که درمان فشرده را در اوایل دوره واسط دندانی انجام دادند. طرفداران مداخله زود هنگام ادعا کردند که شروع در این زمان، از طریق افزایش تأثیرات اسکلتی، بویژه با استفاده از ابزارهای کاربردی و یا هدگیر، موفقیت را به حداکثر رساند. با این حال، بسیاری از داده های حمایت کننده از این ادعاها گذشته نگر بودند، که همواره روی اثرات مثبت درمان تأکید زیادی داشتند.

علاوه بر این، در برخی از این مطالعات بیشتر از یک سوء ظن وجود داشته است که بهبود رشد اسکلتی حاصل از درمان اولیه اغلب در طولانی مدت از بین می رود. با توجه به عدم وجود شواهد با کیفیت بالا، سه آزمایش بالینی تصادفی (RCT ها) برجسته طی یک دهه در اوایل دهه ۲۰۰۰ انجام شدند، دو مورد در ایالات متحده آمریکا و یک مورد در انگلستان. این آزمایشات درمان زود هنگام مال اکلوژن کلاس ۲ با یک ابزار فانکشنال (بایونیتور یا تویین بلاک) و یا هدگیر که پس از آنها درمان های بیشتر مورد نیاز در طول دوره دندان های دائمی انجام شده بودند، را با یک دوره درمان جامع در اوایل دوره نوجوانی، در طول دوره واسط دندانی مقایسه کردند. اخیراً، RCT دیگری مستقر در سوئد، اثرات درمان زود هنگام فعال کننده هدگیر در کودکان دارای مال اکلوژن کلاس ۲ با اورجت افزایش یافته را مورد بررسی قرار داده است. در مجموع، مطالعات آمریکا و انگستان نشان دادند که گرچه درمان زود هنگام در کاهش اورجت افزایش یافته مؤثر است؛ در پایان دوره ارزیابی کلی، هیچ تفاوت بالینی دندانی یا اسکلتی قابل توجهی بین کودکانی که درمان را زودتر شروع کرده بودند با کودکانی که درمان را دیرتر انجام داده بودند، مشهود نبود. این یافته ها با مطالعات آینده نگر گسترده تر قبلی در مورد درمان مال اکلوژن کلاس ۲ در کودکان همخوانی دارد، و مزایای واقعی اندکی را در مورد درمان زود هنگام نشان می دهد.

درمان زود هنگام برای جلوگیری از ترومای دندان های پیشین فک بالا؟

جالب توجه است، این چهار کارآزمایی ارتباط بین درمان زود هنگام و کاهش ترومای جدید دندان های پیشین را نشان داده اند. این به طور بالقوه مهم است زیرا دلیل خوبی برای در نظر گرفتن کاهش زودتر اورجت است. به زبان ساده، خطر ترومای دندان های پیشین در کودکانی که اورجت آنها زود اصلاح شده بود، حدوداً به نصف کاهش یافته بود (۵/۲۵% تا ۲/۱۴%)، اما توصیه می شود هنگام تفسیر این نتایج احتیاط شود، زیرا تفاوت زیادی در اثر آزمایشات وجود داشت. بزرگترین اثر در آخرین آزمایش که سوئدی بود مشاهده شده است؛ با این حال، اکثر این کودکان ۸ تا ۱۰ ساله واقعاً قبل از ثبت نام در آزمایش، ترومای خود را تجربه کرده بودند، و بنابراین پیشگیری از طریق کاهش اورجت مستلزم شروع درمان حتی زودتر بود. علاوه بر این، مشخص نیست که آیا افرادی که در طول آزملیش تروما را تجربه کرده اند، موارد جدید بوده اند یا اتفاقات تکرار شده بودند، و این مطالعه هنوز در مورد نتایج نهایی درمان (پس از مرحله کارگذاری ابزار ثابت) برای هر دو گروه تصادفی به گزارش نیاز دارد.

همچنین مهم است توجه داشته باشید که مطالعه سوئدی از نظر متا آنالیز ارزش بسیار پایینی دریافت می کند (۳/۵%) به دلیل کوچک بودن نمونه و روی هم رفته بروز اندک تروما (۳/۸%، در مقایسه با ۷/۱۰% برای مطالعه انگلستان؛ ۶/۲۶% برای مطالعه کارولینای شمالی؛ و ۲۸% برای مطالعه فلوریدا). یکی از دلایل احتمالی برای این تغییرات این است که هیچ یک از این RCT ها از تروما به عنوان پیامد اصلی خود استفاده نکردند (که تقریباً به طور قطع به حجم نمونه بسیار بزرگتری نیاز دارد) و جمع آوری داده های مربوط به ترومای دندان های پیشین فاقد مشخصه ویژه بین آزمایشات بود. تفاوت هایی در نحوه ثبت ترومای دندانی و عدم وجود جزئیات بالینی در طبقه بندی نوع و شدت تروما وجود داشت. این ممکن است روی این تأثیر گذاشته باشد که علیرغم ماهیت دوتایی آشکار بروز تروما (یا اتفاق افتاد یا نیفتاده است)، چرا داده های اولیه تروما با مرور سیستماتیک متوالی این موضوع برای سه مورد تغییر کرده اند. این امر به طور اجتناب ناپذیری، تجزیه و تحلیل و تفسیر داده ها را تحت تأثیر قرار داده است و شواهد فعلی تنها باید به عنوان کیفیت پایین تا متوسط ​​در نظر گرفته شوند.

اورجت و درمان آن

اورجت و درمان آن

تصمیمات زمان بندی درمان

بنابراین همه اینها کجا باعث می شوند که دندانپزشک عمومی یا ارتودنتیست با کودک خردسالی مواجه شوند که یک اورجت بزرگ دارد؟ بهترین شواهد در مورد زمانبندی درمان برای این کودک به ما چه می گویند و چه توصیه هایی باید به بیماران و والدین آنها داشته باشیم؟ این مطالعات نمی گویند که درمان زود هنگام باید به طور معمول در این کودکان انجام شود، اما نشان می دهند که ممکن است بین آنهایی که زودتر یا دیرتر درمان شده اند، تفاوت بالقوه ای در نتایج وجود داشته باشد. ما باید عوامل دیگری را نیز مد نظر قرار دهیم. جدای از خطر بیشتر تروما، اورجت افزایش یافته با تأثیر منفی روی کیفیت زندگی مرتبط با سلامت دهان (OHRQL) همراه است و به طور بالقوه باعث می شود کودک بیشتر مستعد قربانی شدن و زورگویی شود، گرچه به نظر نمی رسد که اصلاح زود هنگام روی OHRQL تأثیری داشته باشد. بنابراین، منطقی به نظر می رسد که رویکردی عمل گرایانه داشته باشیم و یک اصل کلیدی- پزشکی مبتنی بر شواهد- را با استفاده از قضاوت بالینی خود بگنجانیم تا بهترین کار را برای بیمار خود در چارچوب بهترین شواهد موجود، انجام دهیم.

بنابراین، به نظر می رسد که در نظر گرفتن درمان زود در برخی از کودکان هنگام احتیاط آمیز باشد، بویژه اگر خطر بیشتری برای ترومای دندان- آلوئولار وجود داشته باشد، یا به دلیل دندان های بسیار برجسته مورد آزار و اذیت قرار گیرند. با این حال، ما باید با بیماران خود صادق باشیم و بر اساس مفهوم دستیابی به تغییرات قابل توجه در رشد صورت یا عملکرد دهان، نیاز کمتر به کشیدن دندان های پرمولر در نوجوانان، یا در واقع، یک نتیجه درمانی اساساً بهتر، از درمان زود هنگام مال اکلوژن کلاس ۲ برای همه افراد حمایت نکنیم. لازم به یادآوری است که درمان زود هنگام، بار بیشتری روی دوش بیمار می گذارد، طولانی تر می شود، و مستلزم ملاقات های بیشتر با ارتودنتیست است. همه این عوامل باید متعادل باشند و تصمیمات اساسی در مورد زمانبندی درمان باید برای هر بیمار به صورت جداگانه گرفته شوند. پایه شواهد در مورد این موضوع در حال افزایش است، اما باید کار بیشتری انجام شود.

نتیجه گیری

این بررسی کوتاه، مسئله درمان زود هنگام ارتودنسی را پر رنگ کرده و روی مدیریت ناهماهنگی های مال اکلوژن کلاس ۲ و خطر ترومای دندانی متمرکز شده است. گرچه درمان زود هنگام در مقایسه با درمان با تأخیر، منجر به بهبود نتایج کلی نمی شود، اما زمانی که تصور شود خطر ترومای دندانی واقعاً افزایش می یابد یا کودک به دلیل اورجت مورد آزار و اذیت قرار می گیرد، باید به شروع زود هنگام درمان توجه کرد.

ارتودنسی تک فک: آری یا خیر

ما اغلب بیمارانی داریم که در مورد درمان ارتودنسی با قرار گرفتن بریس ها تنها روی یک فک یا درمان تک فکی سؤال می پرسند به همین دلیل فکر می کنیم توضیح بیشتر در مورد این نوع درمان مفید باشد. درمان “تک فک” به این معنی است که بریس ها فقط روی دندان های فک بالا یا پایین قرار می گیرند. فک ها ساختار U شکل دارند که ساختار دندان ها (نحوه قرار گیری دندان های) شما را تشکیل می دهند. به عبارت دیگر، دندان های فک بالای شما یک قوس دندانی است و دندان های فک پایین شما یک قوس دندانی است.

این یک پرسش متداول است. به عنوان مثال، اگر دندان های فک بالای شما کج هستند، اما دندان های فک پایین کاملاً صاف هستند، چرا نیاز براکت ها روی هر دو قوس دندانی قرار بگیرند؟ پاسخ آنطور که فکر می کنید ساده نیست و در بیماران مختلف متفاوت است. دلیل این امر این است که درمان ارتودنسی پیچیده تر از صرفاً صاف کردن دندان ها است.

مال اکلوژن

زمانی که دندان ها بیش از حد فشرده یا کج هستند و برای صاف کردن آنها از بریس استفاده می شود، دندان ها به تدریج در موقعیت صحیح خود قرار خواهند گرفت، اما به سمت جلو نیز حرکت می کنند تا فضای بیشتری ایجاد شود. در موارد دیگر که بین دندان ها فاصله وجود دارد و برای حرکت دادن آنها از بریس استفاده می شود، دندان ها این قابلیت را دارند که با همتراز شدن با یکدیگر، به سمت عقب حرکت کنند. به همین دلیل، ممکن است مشکلات بایت (مال اکلوژن) ایجاد شوند.

مال اکلوژن عبارت است از ناهماهنگی یا ارتباط نادرست بین دندان های دو فک (دندان های فک های بالا و پایین) که هنگام بسته شدن فک ها به یکدیگر نزدیک می شوند.

ارتودنسی تک فک

ارتودنسی تک فک

انواع شایع مال اکلوژن

  • اورجت، که تحت عنوان دندان های خرگوشی نیز شناخته می شود- دندان های جلوی فک بالا رو به جلو و بیرون رانده می شوند. این می تواند ناشی از کوچک تر بودن فک پایین باشد.
  • فشردگی بیش از حد- نسبت به اندازه فک تعداد دندان ها بسیار زیاد است یا دندان ها خیلی بزرگ هستند و به یکدیگر فشار وارد می کنند.
  • اوربایت- دندان های جلوی فک بالا روی دندان های جلوی فک پایین قرار می گیرند و با لثه ها تماس پیدا می کنند.
  • آندربایت- دندان های جلوی فک بالا داخل دندان های جلوی فک پایین قرار می گیرند.
  • کراس بایت- شبیه به آندربایت است، با این حال، تعدادی از دندان های فک بالا در داخل دندان های فک پایین قرار می گیرند.
  • اپن بایت– وقتی فک/ دهان بسته است دندان ها به هم نمی رسند.
  • میدلاین جابجا شده- مرکز دندان های جلوی فک بالا با مرکز دندان های جلوی فک پایین همراستا نیست.

بسته به شدت و نوع ناهماهنگی، مال اکلوژن ها به عنوان کلاس ۱، کلاس ۲، یا کلاس ۳، درجه بندی می شوند.

اگر قبلاً اوربایت داشته اید و دندان های کج دارید، اگر فقط با بریس های تک فک این بیماری را درمان کرده اید، در واقع فقط اوربایت را بدتر کرده اید زیرا دندان های کج به سمت جلو حرکت می کنند. از طرف دیگر، اگر بایت شما در ابتدا خوب است اما دندان های بالای شما کج هستند، قرار دادن بریس ها فقط روی دندان های فک بالا احتمالاً می تواند باعث ایجاد اوربایت شود.

به دندان های فک های بالا و پایین خود مانند چرخ دنده و چرخ فکر کنید. “دندان ها” باید صاف شوند تا به درستی در چرخ قرار گیرند، اما اگر چرخ دنده و چرخ به درستی داخل یکدیگر قرار نگیرند، زیرا آنها هم راستا نیستند، انواع مشکلات ممکن است رخ دهند.

ارتودنسی تک فک

ارتودنسی تک فک

عوارض مال اکلوژن

مال اکلوژن به خودی خود می تواند باعث بروز مشکلات طولانی مدت برای سلامتی شود. آنها همچنین می توانند با گذشت زمان بدتر شوند. علاوه بر این، مال اکلوژن های شدید می توانند باعث شوند که فک به جلو منحرف شود یا خیلی عقب برود و ظاهر چهره فرد را تغییر دهد. ناهماهنگی ها همچنین می توانند بر تقارن صورت تأثیر بگذارند.

مشکلات دیگری که گسترش می یابند عبارتند از:

  • دندان قروچه.
  • ساییدگی غیر طبیعی روی دندان ها که باعث فرسایش سطح دندان یا شکستگی دندان ها می شود.
  • مشکل در جویدن.
  • اختلالات گفتاری.
  • خطر بیشتر پوسیدگی/ حفره دندان.
  • سر درد.
  • درد فک و گردن.
  • عفونت دندان و فک.
ارتودنسی تک فک

ارتودنسی تک فک

آیا بریس های تک فک همیشه یک گزینه هستند؟

مواقعی وجود دارند که قرار دادن بریس ها فقط روی یک فک یک گزینه است، اگرچه چندان رایج نیست. آنها ممکن است در کودکان کوچکتر هنگام شروع فاز ۱ طرح درمان ارتودنسی قبل از ادامه مرحله ۲ مورد استفاده قرار گیرند.

مثال دیگر ممکن است زمانی باشد که بیمار دچار اوربایت خفیف و برخی مشکلات فاصله بین دندان های فک بالا باشد. از آنجا که دندان ها دارای شکاف یا فاصله تمایل دارند که با بریس ها به سمت عقب حرکت کنند، درمان تک فک نیز ممکن است مال اکلوژن خفیف را اصلاح کند.

یک لبخند کامل فقط با موقعیت دندان های شما تعیین نمی شود. به نظر می رسد که شکل ظاهری بایت شما در نهایت بر اساس محل فک شما تعیین شود. اگر یکی از فک ها بزرگ تر از دیگری باشد یا شکل متفاوتی داشته باشد، این امر به شدت بر روی هم قرار گرفتن دندان های شما تأثیر می گذارد.

یک درمان تک فک ممکن است بایت بدتری نسبت به قبل برای شما ایجاد کند. این می تواند منجر به خرد شدن دندان ها یا فشار بیش از حد به استخوان و لثه شود که می تواند منجر به از دست دادن دندان شود. هدف از یک بایت یکنواخت جلوگیری از هر گونه سایش دندان ها یا تروماهای غیر ضروری است.

یکی دیگر از عواملی که باید در نظر گرفت نحوه حرکت دندان ها نسبت به موقعیت آنها است. دندان های فشرده با همراستا شدن، به سمت جلو حرکت می کنند و دندان های با فاصله بین آنها، به سمت عقب حرکت می کنند. اگر از آندربایت رنج می برید و فقط دندان های کج فک پایین را صاف می کنید، آن را بدتر می کند. دندان ها می توانند صاف تر به نظر برسند اما آبایت مشکل دار به نظر خواهد رسید. اگر دندان های فک بالای شما فشرده باشند و از قبل اوربایت دارید، تنها رسیدگی به آنها باعث بیشتر شدن اوربایت در طول درمان می شود.

امیدواریم این مقاله به شما کمک کرده باشد بفهمید که چرا در بیشتر موارد ما همیشه درمان هر دو فک را با یکدیگر توصیه می کنیم. اگر بریس ها چیزی هستند که در نظر دارید، به شما توصیه می کنیم قبل از هر برنامه ریزی، برای مشاوره به یکی از ارتودنتیست های مجرب و معتمد نزدیک به خود مراجعه کنید.

دلایل لکه های سیاه روی لثه ها

لثه ها معمولاً صورتی رنگ هستند، اما گاهی اوقات لکه های سیاه یا قهوه ای تیره روی آنها بوجود می آید. چندین چیز ممکن است باعث بوجود آمدن این لکه ها شوند و اکثر آنها مضر نیستند. با این حال، گاهی اوقات، لکه های سیاه می توانند نشان دهنده یک بیماری جدی تر باشند. برای ایمن بودن، اگر متوجه بوجود آمدن لکه های تیره روی لثه های خود شدید، با پزشک خود صحبت کنید، بخصوص اگر آنها دردناک هستند یا اندازه، شکل یا رنگ آنها تغییر کرد.

درک شایع ترین علل لکه های سیاه روی لثه ها ممکن است به شما کمک کند تصمیم بگیرید که آیا به درمان فوری نیاز دارید یا صبر کنید تا آن را در قرار بعدی خود با دندانپزشک مطرح کنید.

علل ایجاد لکه های سیاه روی لثه ها

اگر متوجه لکه های سیاه روی لثه ها شدید، مطمئن شوید که آرامش خود را حفظ می کنید. گرچه مانند یک وضعیت ناخوشایند به نظر می رسد، اما رنگ سیاه روی لثه ها معمولاً به معنای یک مسئله جدی نیست. با این حال، نباید در مورد آن خیلی بی تفاوت باشید. لثه های سیاه می توانند نشان دهنده وجود مشکلات دندانی باشند که باید برطرف شوند.

دانستن علل وجود لکه های سیاه روی لثه ها به بیمار کمک می کند تا وضعیت خود را ارزیابی کند. در اینجا شایع ترین دلایل لثه های دارای لکه های سیاه رنگ که بیماران باید از آنها آگاه باشند، آورده شده اند.

کبودی لثه ها

مانند هر قسمت دیگری از بدن خود، می توانید به لثه های خود آسیب وارد کنید. زمین خوردن روی صورت، خوردن چیزی با لبه های تیز، و حتی مسواک زدن یا نخ دندان کشیدن خیلی خشن می توانند باعث کبودی لثه های شما شوند. کبودی های روی لثه های شما معمولاً قرمز تیره یا بنفش هستند، اما می توانند قهوه ای تیره یا سیاه نیز باشند. همچنین علاوه بر کبودی، ممکن است مقداری خونریزی و درد جزئی نیز داشته باشید.

کبودی ها معمولاً به صورت خود به خود و بدون هیچ درمان دارویی بهبود می یابند. اگر ایجاد کبودی های بیشتری شروع شدند و نمی توانید به چیزی که ممکن است باعث بروز آنها شده باشد فکر کنید، ممکن است ترومبوسیتوپنی داشته باشید، وضعیتی که باعث می شود لخته شدن خون دشوار شود. علائم دیگر شامل خونریزی بینی و خونریزی لثه هستند. چندین عامل می توانند باعث ترومبوسیتوپنی شوند، بنابراین مهم است که با پزشک خود برای یافتن درمان مناسب کار کنید.

 لکه های سیاه روی لثه

لکه های سیاه روی لثه

هماتوم رویشی

هنگامی که دندانی در حال بیرون آمدن است، می تواند باعث بوجود آمدن کیست پر از مایعی شود. گاهی اوقات مخلوط خون با مایع وجود دارد که می تواند باعث شود بنفش تیره یا سیاه به نظر برسد. هنگامی که درون کیست رویشی خون وجود دارد، هماتوم رویشی نامیده می شود. این معمولاً زمانی رخ می دهد که کیست رویشی در اثر ضربه یا زمین خوردن آسیب ببیند.

هماتوم های رویشی در کودکان، هم هنگام رویش دندان های شیری و هم هنگام رویش دندان های دائمی بسیار شایع هستند. معمولاً پس از بیرون آمدن دندان، آنها به صورت خود به خود از بین می روند. اگر دندان خود به خود بیرون نیاید، پزشک ممکن است کیست را با جراحی باز کند تا امکان بیرون آمدن دندان فراهم شود.

سیگار کشیدن

بیمارانی که از سیگار کشیدن لذت می برند باید بدانند که دود سیگار می تواند باعث تغییر رنگ لثه ها شود. این وضعیت به عنوان ملانوزیس ناشی از سیگار یا سیگاری smoker’s melanosis شناخته می شود.

این اتفاق دقیقاً چگونه رخ می دهد؟

بدن انسان دارای سلول های تخصصی به نام ملانوسیت melanocytes است. این سلول ها ملانین می سازند. نیکوتین موجود در تنباکو می تواند باعث شود ملانوسیت ها بیشتر از حد معمول ملانین تولید کنند. به همین دلیل است که بسیاری از افراد سیگاری لثه های سیاه دارند.

چگونه لثه های سیاه ناشی از سیگار کشیدن را برطرف کنیم؟ خب، این ساده است- ترک این عادت می تواند منجر به کاهش تغییر رنگ لثه شود. به عبارت دیگر، لکه های تیره رنگ روی لثه ها که در اثر سیگار کشیدن ایجاد می شوند، برگشت پذیر هستند.

لکه آمالگام

اگر یک حفره دندان پر شده باشد، ممکن است رسوب آمالگام روی لثه های شما باقی بماند و باعث بوجود آمدن لکه ای تیره رنگی شود. آمالگام ماده ای است که برای پر کردن دندان استفاده می شود. گاهی اوقات این ذرات در ناحیه اطراف ماده پرکننده قرار می گیرند و باعث ایجاد لکه در بافت نرم می شوند. پزشک شما معمولاً تنها با نگاه کردن به لکه آمالگام می تواند آن را تشخیص دهد.

لکه های ناشی از آمالگام قابل جابجایی نیستند، اما بی ضرر هستند و نیازی به درمان ندارند. برای جلوگیری از آنها، می توانید از دندانپزشک خود بخواهید دفعه بعد که پر کردن دندان را برای شما انجام می دهد، از رابر دم استفاده کند. این کار باعث مجزا ماندن دندان ها از لثه ها طی مراحل دندانپزشکی می شود و از ورود ذرات به بافت اطراف جلوگیری می کند.

ملانین

اگر بیمار متوجه لکه سیاه روی لثه ها شود، ممکن است به این دلیل باشد که بدن کمی بیشتر از حد معمول ملانین تولید می کند. البته این جای نگرانی نیست. با این حال، اگر لکه ها شروع به تغییر رنگ یا شکل کنند، بیمار باید با دندانپزشک خود مشورت کند.

مصرف برخی داروهای خاص

مصرف برخی داروها نیز می تواند باعث تغییر رنگ لثه های بیمار شود. به عنوان مثال، یکی از عوارض جانبی مینوسایکلین، دارویی که برای درمان آکنه و برخی عفونت ها مانند کلامیدیا chlamydia استفاده می شود، رنگدانه یا تغییر رنگ است. این رنگدانه گاهی ممکن است روی دندان ها ایجاد شود.

خال آبی Blue nevus

خال آبی یک خال بی ضرر است که گرد و یا صاف یا کمی برجسته است. خال های آبی می توانند سیاه یا آبی به نظر برسند و معمولاً مانند کک و مک روی لثه های شما به نظر می رسند.

هیچ کس مطمئن نیست که چه چیزی باعث ایجاد خال های آبی می شود، اما آنها اغلب زمانی که کودک یا نوجوان هستید ایجاد می شوند. آنها همچنین در زنان شایع تر هستند.

مانند لک ناشی از آمالگام، پزشک شما معمولاً می تواند خال آبی را تنها با نگاه کردن به آن تشخیص دهد. آنها معمولاً نیازی به درمان ندارند. با این حال، اگر شکل، رنگ یا اندازه آن شروع به تغییر کند، پزشک ممکن است بیوپسی (نمونه برداری) را انجام دهد، که شامل برداشتن یک تکه از خال برای آزمایش سرطان است.

ماکول ملانوتیک Melanotic macule

لکه های ملانوتیک لکه های بی ضرری هستند که شبیه کک و مک به نظر می رسند. آنها می توانند در قسمت های مختلف بدن شما، از جمله لثه ها ظاهر شوند. ماکول های ملانوتیک معمولاً بین ۱ تا ۸ میلی متر قطر دارند و باعث بوجود آمدن علائم دیگر نمی شوند.

پزشکان در مورد علل دقیق ماکول های ملانوتیک مطمئن نیستند، اما برخی از افراد با آنها متولد می شوند. برخی دیگر از آنها بعداً در طول زندگی گسترش می یابند. آنها همچنین می توانند نشانه ای از شرایط دیگر مانند بیماری آدیسون Addison’s disease یا سندرم پوتز جگرز Peutz-Jeghers syndrome باشند.

ماکول های ملانوتیک نیازی به درمان ندارند. در صورتی که شکل، رنگ یا اندازه آنها شروع به تغییر کند، پزشک شما ممکن است بیوپسی را برای آزمایش سرطان انجام دهد.

بیماری های دیگری که باعث ایجاد لکه های سیاه روی لثه ها می شوند

بیماری آدیسون

این بیماری غدد فوق کلیوی را تحت تأثیر قرار می دهد که هورمون های مختلفی می سازند. این اختلال از تولید این هورمون ها توسط غدد جلوگیری می کند. برخی از علائم این بیماری عبارتند از:

  • خستگی
  • کم اشتهایی
  • کاهش وزن ناخواسته
  • عضلات ضعیف شده
  • احساس تشنگی بیشتر از حد معمول

اگر بیماری آدیسون درمان نشود، بیمار ممکن است دچار تیره شدن لثه ها و لب ها شود.

ژنژیویت زخم دهنده نکروزان حاد

ژنژیویت زخم دهنده نکروزی حاد Acute Necrotizing Ulcerative Gingivitis نوعی عفونت لثه است. برخی به آن دهان خندقی trench mouth می گویند. این ظرایط باعث بروز تب، درد لثه و بوی بد دهان می شود. این عفونت معمولاً باعث لثه های سیاه یا خاکستری رنگ می شود. لکه های تیره ناشی از لایه ای از بافت مرده هستند که روی لثه می ماند.

سندرم پوتز جگرز

سندرم پوتز جگرز یک بیماری ژنتیکی است که می تواند خطر ابتلا به پولیپ یا سرطان را افزایش دهد.

اولین علامتی که بیماران باید به آن توجه کنند ظهور کک و مک های آبی تیره یا قهوه ای تیره است. این کک و مک ها معمولاً روی پوست انگشتان دست و پا ظاهر می شوند، اما می توانند روی لثه ها نیز ظاهر شوند.

ملانوآکانتومای دهانی Oral melanoacanthoma

ملانوآکانتومای دهانی یک بیماری نادر است که باعث ایجاد لکه های تیره در قسمت های مختلف دهان از جمله لثه ها می شود. این لکه ها بی ضرر هستند و به نظر می رسد که در افراد جوان تر دیده می شوند.

علت ملانوآکانتومای دهانی ناشناخته است، اما به نظر می رسد که با آسیب های ناشی از جویدن یا اصطکاک در دهان همراه باشد. این لکه ها به درمان نیاز ندارند.

 لکه های سیاه روی لثه

لکه های سیاه روی لثه

سرطان دهان

سرطان داخل دهان بعلاوه می تواند باعث سیاه شدن لثه ها شود. دیگر علائم همراه با سرطان دهان شامل زخم های باز، خونریزی غیر معمول و تورم داخل دهان هستند. همچنین ممکن است گلودرد مزمن داشته باشید یا متوجه تغییر در صدای خود شوید.

برای تعیین اینکه آیا یک لکه به دلیل سرطان ایجاد شده است یا خیر، پزشک شما نمونه برداری انجام خواهد داد. آنها همچنین ممکن است از تکنیک های تصویربرداری مختلف مانند سی تی اسکن یا اسکن PET استفاده کنند، تا ببینند آیا سرطان گسترش یافته است یا خیر.

اگر لکه سرطانی باشد، در صورتی که گسترش نیافته باشد، پزشک ممکن است آن را با جراحی بردارد. اگر گسترش یافته باشد، پرتو درمانی یا شیمی درمانی ممکن است به کشتن سلول های سرطانی کمک کند.

نوشیدن مقادیر زیاد الکل و استفاده از تنباکو بزرگترین عوامل خطر برای ابتلا به سرطان دهان هستند. برای کمک به پیشگیری از سرطان دهان در حد اعتدال الکل مصرف کنید و از مصرف دخانیات اجتناب کنید.

درمان لکه های سیاه روی لثه ها

خوب است که در اکثر موارد راهی برای درمان لثه های سیاه وجود دارد. با این حال، درمان به علت بستگی دارد. به عنوان مثال، شرایطی مانند عفونت های لثه یا بیماری آدیسون معمولاً به درمان با دارو نیاز دارند.

در مورد لکه های تیره ناشی از سیگار کشیدن، درمان نسبتاً ساده است- بیمار باید سیگار را ترک کند و لکه های تیره پس از مدتی ناپدید خواهند شد.

برای آن دسته از افراد بی حوصله، درمانی به نام سفید کردن لثه وجود دارد. از این روش برای روشن کردن رنگ لثه ها استفاده می شود. البته باید گفت که بلیچینگ می تواند به لثه ها آسیب برساند. به همین دلیل این درمان را فقط باید به دندانپزشکان معتبر سپرد.

سخن پایانی

لکه های سیاه روی لثه ها معمولاً بی ضرر هستند، اما گاهی اوقات می توانند نشانه مشکلات دندان درآوردن در کودکان یا سرطان دهان باشند. اگر متوجه لکه جدیدی روی لثه خود شدید، حتما در مورد آن به پزشک خود اطلاع دهید. حتی اگر لکه سرطانی نباشد، باید از نظر هر گونه تغییر شکل، اندازه یا رنگ کنترل شود.

چگونه متوجه شویم که بریس ها به سفت کردن نیاز دارند؟

اگر بریس دارید (یا قصد دارید آنها را دریافت کنید)، دندانپزشک یا ارتودنتیست شما ممکن است به سفت کردن آنها اشاره کرده باشد. ارتودنتیست، دوستان یا احتمالاً خانواده شما ممکن است به درد ناشی از سفت کردن بریس ها اشاره کرده باشند. براکت ها و بریس های سیمی سنتی باید هر از چند گاهی تنظیم یا سفت شوند، بنابراین باید بدانید که وقتی این کار انجام می شود چه انتظاری باید داشته باشید.

چرا بریس ها نیاز به سفت شدن دارند؟

برای درک اینکه چرا باید براکت ها را سفت کنید، باید بدانید که آنها چگونه عمل می کنند. بریس ها با اعمال نیرو به دندان های شما، آنها را به آرامی از میان بافت لثه نرم دهان شما حرکت می دهند. براکت های سنتی از سیستمی از سیم ها استفاده می کنند که به براکت ها متصل می شوند، و آنها نیز به نوبه خود به دندان های شما چسبانده می شوند. سیم براکت ها را می کشد و دندان های شما را حرکت می دهد.

تقریباً هرگز اینطور نیست که بتوانید از بریس هایی استفاده کنید تا دندان های شما را از جایی که اکنون هستند به جایی که می خواهید در نهایت باشند حرکت دهند. نه تنها درد غیر قابل تحملی وجود خواهد داشت، بلکه ممکن است در نهایت به دندان های خود آسیب برسانید!

در عوض، ارتودنتیست ها بریس ها را به صورت مرحله ای انجام می دهند. در ابتدا، سیم ها فشار زیادی به دندان های شما وارد می کنند. اما به مرور زمان، با حرکت دندان ها، آنها فشار کمتر و کمتری به دندان ها وارد می کنند. در نهایت، آنها روی هم رفته فشار اندکی وارد می کنند.

این زمانی است که شما به تنظیم یا سفت کردن بریس نیاز دارید.

سفت کردن بریس  ارتودنسی

سفت کردن بریس ارتودنسی

هر چند وقت یک بار بریس ها باید سفت شوند؟ چگونه بگوییم زمان سفت شدن فرا رسیده است؟

معمولاً متخصص ارتودنسی به شما می گوید چه زمانی زمان مناسب برای سفت کردن بریس ها است. او توصیه خواهد کرد که این کار زمانی انجام شود که در طول زمان حرکت کمی از دندان های شما می بیند یا هیچ حرکتی نمی بیند، یا اگر متوجه لق شدن اجزای آن می شود.

دهان افراد مختلف با یکدیگر متفاوت است، بنابراین هیچ راه واحدی برای دانستن اینکه بریس های شما چند وقت یکبار به تنظیم نیاز دارند وجود ندارد. متخصص ارتودنسی معمولاً برای یک جلسه معاینه هر ۴ تا ۶ هفته برنامه ریزی می کند، زیرا به نظر می رسد که میانگین زمان مورد نیاز بین تنظیمات همینقدر باشد. با این حال، ممکن است شما به جلساتی با فواصل زمانی بیشتر یا کمتر نیاز داشته باشید.

چند علامت آشکار که نشان می دهند ممکن است برای سفت کردن آماده باشید عبارتند از:

  • حتی زمانی که خوراکی های سفت را گاز می زنید، دندان ها یا لثه های شما هیچ دردی ندارند.
  • براکت ها شل می شوند.
  • وقتی دندان ها را با فشار به یکدیگر فشار می دهید، فشار اضافی را احساس نمی کنند (مانند زمانی که متورم شده اند).

فرآیند سفت کردن بریس ها چگونه است؟

بسیاری از بیماران می خواهند بدانند وقتی براکت های آنها سفت می شوند، چه انتظاری باید داشته باشند. ما متوجه این موضوع شده ایم: قرارهای ملاقات زیادی وجود دارند، و بیماران گذشته اغلب به ناراحتی اشاره می کنند.

در طول یک قرار ملاقات برای تنظیم، ارتودنتیست شما ابتدا دهان شما را به دقت بررسی می کند تا ببیند پیشرفت شما چگونه بوده است و آیا مشکلی وجود دارد یا خیر. تنظیم همچنین زمانی است که بندهای فرسوده تعویض می شوند، فضا دهنده اضافه می شود، و رفع هر گونه مشکل مربوط به درد یا ناراحتی (مثلاً اگر سیم به داخل دهان شما فرو می رود).

در طول خود فرآیند سفت کردن، ارتودنتیست سیم را روی براکت های شما تنظیم خواهد کرد تا فشار را ادامه دهد. او حتی ممکن است سیم شما را بردارد و آن را با یک سیم جدید تعویض کند.

هنگامی که این فرآیند انجام می شود، ممکن است به نظر برسد که چیز چندان متفاوتی نیست- درست مثل اینکه به دندانپزشک مراجعه کرده اید. با این حال، معمولاً مقداری درد و یا حساسیت وجود دارد که بلافاصله پس از سفت شدن احساس می شود و برای مدتی ادامه می یابد.

سفت کردن بریس  ارتودنسی

سفت کردن بریس ارتودنسی

بریس ها بعد از سفت شدن چه مدت درد دارند؟

آری، درد یا ناراحتی پس از تنظیم بریس ها نسبتاً شایع است. خبر خوب این است که برای اکثر افراد، این درد پس از یک یا دو روز خود به خود از بین می رود. برخی گزارش می دهند که اصلاً دردی ندارند.

بسیار شایع تر از درد مستقیم، نوعی حساسیت بعد از تنظیم است. دندان ها یا لثه های شما ممکن است در طول روز درد نداشته باشند، اما برای مثال وقتی سعی می کنید غذا بخورید، درد زیادی خواهند داشت. به همین دلیل، اکثر افراد از خوردن غذاهای سفت یا خشک اجتناب می کنند و به وعده های غذایی که نیازی به جویدن ندارند (سوپ، ماست، خورش، اسموتی و غیره) بیشتر علاقه نشان می دهند.

اگر درد زیاد شد، استفاده از مسکن های بدون نسخه مانند ایبوپروفن و استامینوفن می تواند کمک کننده باشد. حتماً دستورالعمل های روی قوطی دارو را دنبال کنید.

در نهایت، گزارش شده است که سرما نیز به کاهش درد کمک می کند. یک کیسه یخ مطمئناً می تواند کمک کننده باشد- اما، ما دیده ایم که بسیاری از بیماران، معمولاً از این بهانه استفاده می کنند تا یک نوشیدنی خنک چای شیرین یا شاید مقداری ماست یخ زده بخورند.

هنوز در مورد دریافت بریس ها فکر می کنید؟

دریافت بریس یک تصمیم مهم است. اما این تصمیمی است که کمتر کسی از آن پشیمان می شود. ما به کاری که انجام می دهیم تا بیماران ما به لبخندی که به شدت می خواهند دست یابند می بالیم.

ابزار فانکشنال هربست

ابزار فانکشنال هربست چیست؟

ابزار فانکشنال هربست ابزاری است که در بیماران در حال رشد برای کمک به اصلاح ناهماهنگی رشد فک استفاده می شود. ابزار متشکل از چارچوب های فولادی ضد زنگ با درجه جراحی است که به صورت سفارشی ساخته می شود و به دندان های مولر دائمی اول در هر چهار گوشه دهان بیمار چسبانده می شود. این چارچوب ها با مکانیسم های تلسکوپی به یکدیگر متصل می شوند که با اعمال نیروی رو به بالا و عقب روی فک بالا و نیروی رو به جلو روی فک پایین، به اصلاح مال اکلوژن کلاس ۲ کمک می کند. این نوع ابزارها به راحتی با رشد ذاتی بیمار کار می کنند تا روی تغییرات مورد نظر تأثیر بگذارند.

کاربردهای هربست

از آنجا که ابزار هربست به دندان های مولر دائمی اول چسبانده می شود، به صورت تمام وقت در حال کار کردن است. در مراجعات بیمار، برای تاثیرگذاری روی اصلاح بیشتر، ابزار ممکن است با استفاده از “شیم های” از جنس فلز ضد زنگ ارتقاء داده شود. اگر مکانیزم وسیع کردن در ابزار تعبیه شده باشد، ممکن است ابزار به صورت عرضی نیز فعال شود. شرایط دیگری که ممکن است از مزایای این ابزار بهره مند شوند عبارتند از:

  • درمان عدم انطباق ناهماهنگی های اسکلتی کلاس ۲، عمدتاً در بیماران جوان، برای تأثیر روی رشد فک پایین و فک بالا.
  • بیماران با الگوی رشد عمودی با زاویه بالا، ناشی از افزایش رشد کندیل ساجیتال
  • بیماران با اوربایت قدامی عمیق
  • بیماران با انحراف خط میانی فک پایین
  • بیمارانی که تنفس دهانی دارند، زیرا هربست با تنفس تداخلی ندارد
  • بیماران با جابجایی دیسک قدامی

همچنین برای درمان مال اکلوژن کلاس ۲ در بیماران با فک پایین رتروگناتیک (عقب رفته) و دندان های منحرف رو به عقب پیشین مرکزی جلوی فک بالا مناسب است. علاوه بر این، استفاده از آن در آپنه انسدادی خواب و به عنوان جایگزینی برای جراحی ارتوگناتیک در بزرگسالان جوان پیشنهاد شده است.

ابزار فانکشنال هربست

ابزار فانکشنال هربست

تمیز کردن ابزار هربست به چه صورت است؟

ما بیماران را تشویق می کنیم که ابزار خود را با خمیر دندان و مسواک تمیز کنند. دهانشویه فلورایده نیز ممکن است برای حصول اطمینان از محافظت از تمام سطوح در معرض محیط دهان در هنگام استفاده از ابزار مفید باشد.

در طول استفاده از هربست انتظار چه چیزی را باید داشت؟

پس از قرار دادن اولیه، بیمار می تواند انتظار داشته باشد که ابزار را روی زبان و گونه های خود احساس کند، اما انسداد گفتار و حساسیت بافت نرم در هفته نخست یا دو هفته پس از استفاده از بین خواهند رفت.

برای عادت کردن هر چه سریع تر به ابزار، روزی پنج دقیقه در مقابل آینه کتاب، مجله یا هر مطلب مورد علاقه خود را بخوانید- صحبت کردن شما در کمترین زمان عالی عمل خواهد کرد.

چه مدت باید از هربست استفاده کرد؟

ابزار هربست روی دندان ها ثابت می شود و به همین ترتیب ۲۴ ساعت شبانه روز کار می کند و مدت درمان نسبتاً کوتاه است (۶ تا ۱۵ ماه) به جای ۲ تا ۴ سال با ابزار های کاربردی متحرک. به طور معمول، ابزار تقریباً به مدت ۱۲ ماه استفاده می شود و در موارد شدید به زمان بیشتری نیاز است.

درمان با ابزار هربست چسبانده شده معمولاً ۶ تا ۸ ماه طول می کشد. با این حال، یک دوره درمان طولانی تر ۹ تا ۱۵ ماهه ممکن است نتایج بهتری به همراه داشته باشد.

پس از درمان، برای پرهیز از هر گونه عود روابط دندانی ناشی از الگوهای رشد نامطلوب یا عادات اختلال عملکرد لب و زبان، یک مرحله نگهداری یا حفظ لازم است. در بیمارانی که در دوره واسط دندانی هستند و برآمدگی های کاسپ های روی دندان های آنها ارتباط صحیحی با یکدیگر ندارند، این مرحله ممکن است ۱ تا ۲ سال یا تا زمانی که دندان های دائمی برویند و روابط اکلوزال پایدار برقرار شوند ادامه پیدا کند. در مرحله حفظ از ابزارهای فانکشنال یا جابجا کننده متحرک استفاده می شود. هنگامی که مرحله دوم با ابزار های ثابت دنبال می شود، برای حفظ روابط اکلوزالی پایدار، به مدت ۸ تا ۱۲ ماه حفظ نیاز است. همچنین می توان از الاستیک های کلاس ۲ استفاده کرد.

ابزار فانکشنال هربست

ابزار فانکشنال هربست

مزایا و معایب ابزار هربست کدامند؟

مزایای اصلی ابزار هربست عبارتند از:

  • مدت زمان کوتاه و استاندارد درمان
  • عدم اتکا به پذیرش ابزار از سوی بیمار برای دستیابی به نتایج مورد نظر درمان
  • پذیرش آسان توسط بیمار
  • تحمل بیمار

علاوه بر این، اثر دیستالیزه کننده روی دندان های مولر اول فک بالا به جلوگیری از کشیدن دندان در مال اکلوژن های کلاس ۲ با فشردگی دندان های فک بالا کمک می کند. از دیگر مزایای آن می توان به بهبود نیمرخ بیمار بلافاصله پس از قرار دادن ابزار، حفظ بهداشت خوب دهان و دندان، امکان استفاده همزمان از ابزار های ثابت و امکان تغییر ابزار برای کاربردهای بالینی مختلف اشاره کرد.

همچنین برخی از معایب وجود دارند. اصلی ترین آنها از دست رفتن تکیه گاه دندان های فک بالا (فضاهای بین دندان نیش فک بالا و دندان های پرمولر اول) و فک پایین (انحراف رو به جلوی دندان های ثنایای فک پایین) در طول درمان، مشکلات جویدن در طول هفته اول درمان و گیر افتادن بافت نرم است. همچنین ممکن است در عملکرد ابزار اختلال وجود داشته باشد.

به خاطر داشته باشید

با وجود ناهماهنگی های آشکار فک، ادامه درمان با ابزارهای دیگر، برای موفقیت نهایی درمان ضروری است. بیمار و متخصص ارتودنسی در این ماجراجویی شریک هستند و مشارکت مفید بیمار می تواند باعث شود این روند طبق برنامه پیش برود. رعایت دقیق بهداشت دهان و دندان و تعهد در استفاده از تمام ابزارهای تجویز شده می تواند به موفقیت این روند کمک کند!