حساسیت در ارتودنسی

نگرانی در مورد واکنش های آلرژیک در بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی قرار دارند پیوسته ابراز شده است. بیمارانی که با ابزارهای ثابت تحت درمان ارتودنسی قرار می گیرند در معرض مواد مختلفی قرار می گیرند. آگاهی از واکنش هایی که می توانند با این مواد دندانپزشکی اتفاق بیفتند برای ارتودنتیست ها مهم است. هدف این مقاله توضیح دادن راجع به آلرژی در درمان ارتودنسی و نمونه های واکنش های آلرژیک در مدیریت بیماران در طول درمان ارتودنسی است. تشخیص و درمان باید یک تیم چند شاخه ای را شامل شود. در تمام موارد، سلامت بیمار باید تصمیم گیری در مورد درمان را هدایت کند، و سلامت عمومی باید هدف باشد، نه تنها سلامت دهانی.

واکنش آلرژیک چیست؟

واکنش آلرژیک واکنشی است که در آن برخی از اجزاء سیستم ایمنی بدن بیش از حد به یک ماده خارجی واکنش نشان می دهد. در تحقیقاتی که در گذشته انجام شده اند واکنش های آلرژیک شرح داده شده اند.

واکنش های حساسیتی نوع۱

یک واکنش آلرژیک فوری آنتی بادی است که در عرض چند دقیقه یا چند ساعت تماس مستقیم پوست یا مخاط با ماده حساسیت زا رخ می دهند. دامنه این واکنش ها از کهیر تماسی تا آنافیلاکسی کامل با ناراحتی تنفسی و یا افت فشار خون است.

واکنش افزایش حساسیت نوع تأخیری (نوع ۴)  

واکنش های افزایش حساسیت از نوع تأخیری (واکنش حساستی نوع ۴) واکنش های آلرژیک سیستم ایمنی بدن هستند که در درجه اول از طریق سلول های T ظاهر می شوند (ایمنی سلولی). این روند دو مرحله مجزای به هم وابسته دارد. یک مرحله بروز حساسیت که از لحظه ورود ماده حساسیت زا به داخل بدن اتفاق می افتد، که شناسایی شده و واکنش اتفاق می افتد. مرحله استخراج پس از قرار گرفتن مجدد در معرض ماده حساسیت زا تا ظاهر شدن واکنش بالینی کامل رخ می دهد. این واکنش خود را به شکل اگزمای منتشره یا تکه ای در محل تماس نشان می دهد و ممکن است ابتدا با خارش، قرمزی، و تشکیل وزیکول همراه باشد.

نگرانی در مورد سازگار بودن مواد دندانپزشکی با بدن افزایش یافته است؛ این ممکن است به دلیل افزایش واقعی بروز واکنش های آلرژیک به مواد باشد، یا به دلیل افزایش آگاهی از اثرات سوء این مواد.

آلرژی در بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی قرار می گیرند می تواند به چند دلیل اتفاق بیفتد که عبارتند از آلرژی به نیکل، آلرژی به رزین آکریلیک که در طول درمان استفاده می شود، محصولات لاتکس، و غیره.

روش ایمن و مؤثر به شناسایی بیماران مبتلا به آلرژی در کنار داشتن دانش موادی بستگی دارد که احتمالاً می توانند موجب بروز آن شوند. ارتودنتیست باید اطلاعات زمینه ای در مورد واکنش های آلرژیک را داشته باشد و بتواند به اندازه کافی برای مدیریت آنها کارآمد باشد.

موارد آلرژی زا در طول درمان ارتودنسی

موارد آلرژی زا در طول درمان ارتودنسی

حساسیت به نیکل و آلیاژ آن

آلیاژهای نیکل به طور گسترده در درمان ارتودنسی در ساخت براکت ها، سیم های کمانی ارتودنسی، بندها، و دیگر ابزارهای ارتودنسی استفاده می شوند. آلرژی به نیکل بیشتر از آلرژی به همه مواد دیگری که ترکیب می شوند اتفاق می افتد. تخمین زده شده است که ۱۱% از همه زنان و ۲۰% از زنان بین ۱۶ تا ۳۵سال به نیکل حساسیت دارند.

درماتیت تماسی ناشی از نیکل نوعی واکنش ایمنی افزایش حساسیت نوع تأخیری (نوع ۴) می باشد که حداقل ۲۴ ساعت پس از قرار گرفتن در معرض نیکل بروز پیدا می کند. نشان داده شده است که میزان نیکل موجود در بزاق و سرم، پس از قرار گرفتن ابزارهای ارتودنسی داخل دهان افزایش پیدا می کند. در شرایط آزمایشگاهی نشان داده شده است، نیکلی که از بندهای ارتودنسی، براکت ها، سیم های کمانی Ni-Ti یا استیل ضد زنگ آزاد می شود، تنها در یک هفته نخست پس از کارگذاری مشاهده می شود و پس از آن کاهش می یابد. توصیه می شود که آستانه غلظت تقریباً ۳۰ppm نیکل ممکن است برای ایجاد واکنش های سیتوتوکسیک کافی باشد.

شواهد علمی حاکی از این هستند که درمان ارتودنسی با افزایش حساسیت به نیکل همراه نیست، مگر آنکه بیمار از قبل سابقه قرار گرفتن در معرض نیکل را داشته باشد. بیمارانی که پیوسته پیرسینگ (سوراخ کردن) انجام می دهند، به طور بالقوه در معرض خطر قابل توجه آلرژی به نیکل قرار دارند. با این حال، قرار گرفتن از راه دهان در معرض نیکل از طریق بریس های دندانی قبل از پیرسینگ گوش، خطر حساسیت به نیکل را کاهش می دهد.

واکنش های آلرژیک قبلی پس از استفاده از گوشواره ها یا دستبندهای فلزی، ظهور علائم آلرژیک مدت کوتاهی پس از کارگذاری اولیه اجزاء ارتودنتیک حاوی نیکل و بثورات جلدی خارج دهانی در کنار هدگیر، باید زنگ خطر را برای آلرژی به نیکل برای ارتودنتیست به صدا دربیاورد.

علائم و نشانه های آلرژی به نیکل عبارتند از ژنژیویت، هیرپپلازی (رشد بیش از حد) لثه، پوسته پوسته شدن لب ها، احساس سوزش داخل دهان، مزه فلز داخل دهان، التهاب زاویه ای لب ها، و پریودنتیت. در موارد مزمن، مخاط مبتلا به طور معمول با عامل حساسیت زا در تماس است و اریتماتوز یا هایپرکراتوتیک تا زخم شده است. تظاهرات خارج دهانی حساسیت به نیکل ممکن است منشأ داخل دهانی داشته باشند. اگر هنوز آلرژی به نیکل مورد سؤال است، تشخیص می تواند توسط یک متخصص پوست و با انجام آزمایش حساسیت پوستی به نام تست پَچ با استفاده از سولفات نیکل ۵% در ژل نفتی، تأیید شود.

در صورتیکه علائم و نشانه های داخل دهانی وجود داشته باشند، تشخص حساسیت بیش از حد به نیکل انجام خواهد شد، که برای آن باید یک دندان مصنوعی ثابت یا متحرک با یک آلیاژ فاقد نیکل دیگر تعویض شود. سیم های کمانی نیکل تیتانیوم باید برداشته شوند و با سیم های کمانی استیل ضد زنگی تعویض شوند که حاوی مقادیر اندکی نیکل جایگزین شود، یا ترجیحاً با سیم کمانی از جنس آلیاژ مولیبدن تیتانیوم (TMA)، که تحت عنوان (TMA) شناخته می شود و حاوی نیکل نیست. اکثر بیمارانی که به سیم های کمانی Ni-Ti واکنش نشان می دهند، سیم های کمانی استیل ضد زنگ را به خوبی تحمل میکنند بدون آنکه واکنشی نشان دهند. گزینه های دیگر عبارتند از سیم های کامپوزیتی تقویت شده با الیاف، سیم های دارای روکش طلا، سیم های نیکل- تیتانیوم دارای یون، یا سیم های نیکل- تیتانیوم دارای پوشش پلاستیکی یا رزین.

براکت های استیل ضد زنگ نیز عموماً امن و بی خطر تلقی می شوند. با این حال، براکت های فاقد نیکل جایگزین برای فلز ضد زنگ عبارتند از براکت های سرامیکی که با استفاده از آلومینای پلی کریستالی، یاقوت کبود تک کریستالی و زیرکونیا، براکت های پلی کربنات، براکت های تیتانیومی، و براکت های دارای روکش طلا و براکت های پلاستیکی ساخته می شوند، و در موارد انتخاب شده ابزارهای ثابت ممکن است با الاینرهای پلاستیکی جایگزین شوند. اجزاء فلزی خارج دهانی، شامل میخ های فلزی هدگیر، بزرگترین نگرانی هستند زیرا حساسیت بیشتری برای پوست ایجاد می کنند. میخ های هدگیر که روکش پلاستیکی دارند ممکن است بهترین جایگزین برای چنین بیمارانی باشند.

موارد آلرژی زا در طول درمان ارتودنسی

موارد آلرژی زا در طول درمان ارتودنسی

اختلال مفصل فکی گیجگاهی یا TMD چیست؟

اختلالات مفصل فکی گیجگاهیTemporomandibular disorders  (TMD) اختلالاتی هستند که از اکلوژن (تماس بین دندان ها)، مفصل فک، و عضلات اطراف صورت نشأت می گیرند که جویدن و حرکات فک را کنترل می کنند. علائم و نشانه های این اختلال عبارتند از: صدای کلیک و در رفتگی در ناحیه فک، “قفل شدگی” یا “گیر کردن” فک در حالت بسته یا باز، دشواری در جویدن، تورم، درد، تحریک پذیری در ناحیه صورت.

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

اختلال مفصل فکی گیجگاهی چیست؟

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی اختلالاتی هستند که در نتیجه مشکلاتی که در نحوه قرار گیری دندان های بالا و پایین روی یکدیگر، مفاصل فک، و عضلات صورت که جویدن و حرکات فک را کنترل می کنند وجود دارند بروز پیدا می کنند.

مفصل فکی گیجگاهی چیست؟

مفصل فکی گیجگاهی TMJ همان مفصل فک است، که مفصل لولا مانندی است که فک پایین (مندیبل) را به استخوان گیجگاهی جمجمه متصل می کند، که دقیقاً جلوی گوش ها در طرفین سر واقع شده است. این مفاصل به آرامی به بالا و پایین و طرفین حرکت می کنند، که امکان حرف زدن، جویدن، و خمیازه کشیدن را فراهم می آورند. عضلاتی که به مفصل فک متصل هستند و آن را احاطه کرده اند موقعیت آن و نحوه حرکات آن را کنترل می کنند.

علل بروز اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی می توانند در نتیجه آسیب به فک، TMJ، یا عضلات سر و گردن بروز پیدا کنند، مانند مشت محکم. علل دیگر عبارتند از:

  • فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر (فشار خیلی زیادی به مفصل فکی گیجگاهی وارد می کند)
  • تغییر وضعیت ضربه گیر نرم یا دیسک بین توپ و سوکت مفصل فک
  • وجود استئوآرتریت یا آرتریت روماتوئید در مفصل فکی گیجگاهی
  • استرسی که می تواند باعث شود باعث سفتی عضلات صورت و فک یا فشردن دندان ها روی یکدیگر می شود.

علائم و نشانه های اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

افرادی که اختلالات مفصل فکی گیجگاهی دارند ممکن است درد و ناراحتی شدیدی را تجربه کنندبه طور موقت یا برای چندین سال تجربه کنند. TMD بین افراد ۲۰ تا ۴۰ ساله شایع است و در زنان بین مردان شایع تر است.

علائم و نشانه های TMD عبارتند از:

  • درد و تحریک پذیری در صورت، منطقه مفاصل فک، گردن، و شانه ها، و داخل و اطراف گوش هنگام جویدن، حرف زدن، یا کامل باز کردن دهان.
  • محدود شدن توانایی کامل باز کردن دهان.
  • گیر کردن یا قفل شدن فک در وضعیت باز یا بسته.
  • صداهای کلیک یا در رفتگی در مفاصل فک هنگام باز یا بسته کردن دهان. درد نیز ممکن است وجود داشته باشد.
  • احساس خستگی در صورت.
  • مشکل در جویدن یا ناراحتی ناگهانی بایت- گویی دندان های فک های بالا و پایین به درستی روی یکدیگر قرار نمی گیرند.
  • تورم در طرفین صورت.

دیگر علائم و نشانه های شایع عبارتند از دندان درد، سر درد، گردن درد، سر گیجه، و گوش درد، و مشکلات شنوایی مانند وزوز گوش.

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی چگونه تشخیص داده می شوند؟

از آنجا که شرایط و بیماری های دیگر می توانند منجر به بروز علائم و نشانه های مشابه- شامل دندان درد، مشکلات سینوس، آرتریت، یا بیماری لثه- شوند، سوابق پزشکی دقیق و معاینات بالینی گرفته می شوند. مفاصل فکی گیجگاهی از نظر درد یا حساسیت و تحریک پذیری مورد بررسی قرار می گیرند؛ صداهای کلیک، یا قفل شدگی، یا صداهای شدید در طول حرکات فک؛ محدودیت حرکات، یا قفل شدگی فک هنگام باز و بسته کردن دهان؛ و بایت و عملکردهای عضلات.

تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس ممکن است گرفته شوند. این تصاویر رادیوگرافی کامل از صورت کل فک، مفصل فکی گیجگاهی، و دندان ها را نشان می دهد تا این اطمینان بوجود بیاید که مشکلات دیگر منجر به بروز علائم نشده اند. گاهی اوقات، دیگر تصاویر برای تست نیاز هستند. در تصاویر MRI بافت های نرم مشاهده می شوند، مانند دیسک مفصل فکی گیجگاهی، تا بررسی شود آیا با حرکات فک در جای درست قرار دارد یا خیر. اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) به دیدن جزئیات استخوانی مفاصل کمک می کند.

ممکن است لازم باشد برای مراقبت های بیشتر و درمان به جراح فک و صورت مراجعه کنید. این پزشک متخصص فرایندهای جراحی داخل و اطراف صورت، دهان، و ناحیه فک است.

درمان های موجود برای اختلالات مفصل فکی گیجگاهی (TMD)

درمان ها حیطه مختلفی از مراقبت های شخصی ساده و درمان های محافظه کارانه را در بر می گیرند تا تزریق ها و جراحی باز. اکثر متخصصان موافق هستند که درمان باید با درمان های غیر جراحی محافظه کارانه آغاز شود، و جراحی به عنوان آخرین راهکار باید باقی بماند. برخی از درمان ها در زیر فهرست شده اند که وقتی همراه با یکدیگر استفاده شوند بهتر عمل می کنند:

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

درمان های اساسی برای اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

  • کیسه آب سرد یا گرمای مرطوب را روی موضع اعمال کنید: به مدت ۱۰ دقیقه یک کیسه یخ روی طرفین صورت و ناحیه شقیقه قرار دهید. چند ورزش کششی ساده برای فک خود انجام دهید (طبق دستور دندانپزشک یا فیزیوتراپ). پس از ورزش کردن، به مدت ۵ دقیقه، حوله گرم روی طرفین صورت قرار دهید. این کار را چند مرتبه در طول روز انجام دهید.
  • غذاهای نرم بخورید: غذاهای نرمی مانند ماست، پوره سیب زمینی، پنیر کوتیج، سوپ، تخم مرغ آب پز، ماهی، میوه ها و سبزیجات پخته، حبوبات و دانه ها. علاوه بر این، غذای خود را به قطعات کوچکتر تبدیل کنید. از خوردن غذاهای سفت و ترد (مانند نان های بزرگ و هویچ خام)، غذاهای ضخیم و بزرگ که نیاز دارند دهان خود را کامل باز کنید تا اندازه لقمه شما شود، و غذاهای جویدنی (مانند کارامل و تافی) اجتناب نمایید. آدامس نجوید.
  • دارو مصرف کنید: برای شل کردن عضلات خود و کاهش تورم، داروهای غیر استروئیدی ضد التهاب (NSAIDها) بدون نسخه ، مانند آسپرین، ایبوپروفن (ادویل، موترین)، و ناپروکسن (آلیو) را امتحان کنید. دندانپزشک شما برای درد می تواند دوزهای بالاتر این داروها و دیگر NSAIDها، و داروهای دیگر را مانند ضد دردهای مخدر تجویز کند. شل کننده های عضلات، مخصوصاً برای افرادی که دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهند و می سایند، می توانند به آرام کردن عضلات سفت فک کمک کنند. داروهای ضد اضطراب می توانند به کاهش استرس کمک کنند، که گاهی اوقات تصور می شود موجب تشدید اختلالات مفصل فکی گیجگاهی شود. دوز پایین داروهای ضد افسردگی نیز می تواند به کاهش یا کنترل درد کمک کند. شل کننده های عضلات، داروهای ضد اضطراب، و داروهای ضد افسردگی تنها با تجویز در دسترس می باشند.
  • استفاده از اسپلینت یا محافظ دندان شبانه: اسپلینت ها و محافظ دندان های شبانه ابزارهای دهانی پلاستیکی هستند که روی دندان های بالا یا پایین قرار می گیرند. آنها مانع برخورد و تماس دندان های فک های بالا و پایین با یکدیگر می شوند، که از تأثیرات ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر می کاهد. علاوه بر این، آنها با قرار دادن دندان ها در تماس با اسپلینت در درست ترین و کم آسیب ترین موقعیت بایت را اصلاح می نماید. اصلی ترین تفاوت بین اسپلینت ها و محافظ دندان ها این است که محافظ دندان های شبانه تنها شب ها استفاده می شوند و اسپلینت ها به صورت تمام وقت (۲۴ ساعت به مدت ۷ روز) استفاده می شوند. دندانپزشک شما راجع به نوع محافظ دندانی که شما نیاز دارید گفتگو خواهد کرد.
  • قرار گرفتن تحت درمان های اصلاحی دندانپزشکی: این درمان ها شامل قرار دادن جایگزین برای دندان های از دست رفته؛ یا استفاده از روکش ها، یا بریس ها برای متعادل ساختن سطوح جونده دندان ها یا اصلاح مشکلات بایت است.
  • از حرکات شدید فک پرهیز نمایید:

خمیازه کشیدن و جویدن را در حداقل میزان ممکن نگه دارید تا از جابجایی های شدید فک مانند فریاد زدن و آواز خواندن پرهیز نمایید.

چانه خود را روی دست قرار ندهید یا تلفن خود را بین شانه و گوش خود نگه ندارید. برای کاهش درد گردن و صورت وضعیت خوبی را تمرین کنید.

تا جایی که می توانید دندان های خود را مقداری از یکدیگر دور نگهدارید تا فشار روی فک خود را کاهش دهید. برای کنترل دندان قروچه در طول روز، زبان خود را روی سقف دهان پشت دندان های جلوی فک بالا قرار دهید.

تکنیک های آرام سازی را یاد بگیرید تا به کنترل فشار عضلات در فک کنید. از دندانپزشک خود در مورد نیاز به فیزیوتراپی یا ماساژ سؤال بپرسید. به فکر درمان های کاهش دهنده استرس، شامل بیوفیدبک، باشید.

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

اختلال مفصل فکی گیجگاهی

درمان های بحث برانگیزتر برای اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

وقتی درمان های محافظه کارانه موفقیت آمیز نیستند، دندانپزشک شما ممکن است یکی یا چند درمان زیر را پیشنهاد دهد:

  • محرک عصبی الکتریکی ماوراء پوست (TENS): در این درمان برای کاهش درد برای شل کردن مفاصل فک و عضلات صورت، از جریان برق با سطح پایین استفاده می شود. این درمان می تواند در مطب دندانپزشک یا در منزل انجام شود.
  • آلتراسوند: این یک درمان گرمایی عمیق است که برای کاهش درد یا بهبود حرکات روی مفاصل فکی گیجگاهی اعمال می شود.
  • تزریق در محل درد: داروهای مسکن یا بی حس کننده ها برای تسکین درد به عضلاتی از صورت که درد دارند تزریق می شوند.
  • درمان با امواج رادیویی: امواج رادیویی محرک الکتریکی با سطح پایین به فک وارد می کنند، که جریان خون را افزایش می دهد. این موجب کاهش درد مفاصل می شود.

جراحی برای اختلالات مفصل فکی گیجگاهی

جراحی تنها در صورتی باید انجام شود که همه گزینه های درمانی دیگر امتحان شده اند و درد شدید باقی مانده باشد. از آنجا که جراحی بازگشت پذیر نمی باشد، نظر دو یا حتی سه دندانپزشک دیگر را در این زمینه جویا شوید.

سه نوع جراحی برای اختلالات مفصل فکی گیجگاهی وجود دارد: آرتروسنتز، آتروسکوپی، و جراحی باز مفصل. نوع جراحی مورد نیاز به مشکل مفصل فکی گیجگاهی بستگی دارد.

  • آرتروسنتز: این فرایند جزئی داخل مطب و تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. این روش زمانی می تواند استفاده شود که فک ناگهان در وضعیت بسته قفل شود (فک نتواند به طور کامل باز شود) یا برای کاهش التهاب مفصل فکی گیجگاهی انجام می شود. سوزن هایی که با مایع استریل پر شده اند به داخل مفصلی که تحت تأثیر قرار گرفته است فرو می شوند و مفصل شستشو داده می شود. گاهگاهی، یک ابزار جراحی برای برداشتن بافت اسکار یا رها کردن دیسکی که از جای خود خارج شده است استفاده می شود. (یک دیسک نوع متفاوتی از بافت است که مانند ضربه گیر برای قسمتی عمل می کند که استخوان های فک با جمجمه تماس پیدا می کنند.)
  • آرتروسکوپی: این فرایند تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. جراح برش کوچکی در جلوی گوش ایجاد می کند و یک ابزار کوچک نازک جای می دهد که حاوی لنز و نور است. این ابزار به یک صفحه ویدئویی قلاب شده است که اجازه می دهد مفصل فکی گیجگاهی و ناحیه اطراف آن را معاینه کند. بسته به علت بروز اختلال مفصل فکی گیجگاهی، جراح ممکن است بافت ملتهب را بردارد یا دیسک یا هر منطقه دیگری از مفصل فکی گیجگاهی را صاف کند.

از آنجا که جراحی آرتروسکوپیک از طریق یک برش کوچک انجام می شود، در مقایسه با جراحی باز مفصل، زخم کمتری وجود دارد، و دوره بهبود کوتاه تر خواهد بود، ناراحتی کمتری وجود خواهد داشت، و عوارض کمتری خواهد داشت.

بسته علت بروز اختلال مفصل فکی گیجگاهی، ممکن است انجام آرتروسکوپی امکان پذیر نباشد، و لازم باشد جراحی باز مفصل انجام شود.

  • جراحی باز مفصل: بیمارانی که تحت جراحی باز مفصل قرار می گیرند نیز باید تحت بیهوشی عمومی قرار بگیرند. بر خلاف آرتروسکوپی، جراحی باز مفصل یک نوع سنتی جراحی است که در آن یک برش بلند ایجاد می شود تا جراح ابزار را کار بگذارد. جراحی های باز مفصل ممکن است رویکردی باشند که در موارد زیر اتخاذ می شود:
    • یک ساختار استخوانی که مفصل فک را تشکیل می دهد ساییده شده است.
    • اطراف مفصل فکی گیجگاهی بک تومور وجود دارد.
    • اسکار یا تراشه های استخوانی داخل مفصل وجود دارند.

جراحی باز مفصل در مقایسه با آرتروسکوپی، منجر به طولانی شدن دوره بهبود می شود، بعلاوه، احتمال ایجاد اسکار بافت و آسیب به عصب نیز بیشتر است.

عدم تقارن صورت و روش های درمان آن

مهم است دقت داشته باشید که هیچ چیز در طبیعت کاملاً قرینه نیست. همه صورت ها مقداری عدم تقارن با منشاء درونی دارند. با این حال، وقتی عدم تقارن برجسته تر می شود، ممکن است موجب آزار بیمار شود. عدم تقارن صورت علل متعددی می تواند داشته باشد: مادرزادی، تروماتیک یا ناشی از حادثه و آسیب، ناشی از خطای پزشکی، پس از ابتلا به تومورها. در بیمارانی که برای بهبود عدم تقارن صورت خود به پزشک مراجعه می کنند، درمان ایده آل به معاینات فیزیکی فرد بستگی خواهد داشت.

عدم تقارن صورت

عدم تقارن صورت

علل شایع عدم تقارن صورت

دلایل عدم تقارن صورت را می توان به سه دسته اصلی تقسیم کرد: ۱) مادرزادی: ژنتیک نقش اصلی را در رشد صورت ایفا می کند و اغلب یکی از عوامل مسئول عدم تقارن ظاهری می باشد. احتمال خیلی زیادی وجود دارد که شما برخی از ویژگی های خاص عدم تقارن در چهره را از دیگر اعضای خانواده به ارث ببرید.

۲) رشد: که ناشی از رشد و نمو هستند. ۳) اکتسابی: فراتر از آنچه شما با آن متولد می شوید، برخی از سبک های زندگی و عوامل محیطی نیز وجود دارند که می توانند تقارن صورت شما را تحت تأثیر قرار دهند. این عوامل عبارتند از:

  • کشیدن سیگار
  • بالا رفتن سن
  • اقدامات دندانپزشکی مانند کشیدن دندان
  • برخی جراحی ها
  • آسیب ناشی از آفتاب
  • آسیب یا تروما

عدم تقارن صورت اغلب یک نگرانی زیبایی محسوب می شود. با این حال، اکنون، عدم تقارن برجسته می تواند نشانه مشکلات جدی پزشکی باشد. برای مثال، افت صورت اگر به صورت ناگهانی اتفاق بیفتد می تواند یکی از بارزترین نشانه های سکته باشد.

اگر عدم تقارن در بدو تولد یا نوزادی مشاهده نشود و سابقه آشکاری از ضربه به صورت یا بیماری ایجاد کننده عدم تقارن وجود نداشته باشد، کشف علت آن ممکن است دشوار باشد. به همین دلیل ممکن است عد تقارن بدون هیچ علت مشخصی طبقه بندی شود.

انواع عدم تقارن صورت

عدم تقارن ساختاری

عدم تقارن ساختاری، شکل صورت یا خطوط بدن را تحت تأثیر قرار می دهد و هنگامی که صورت در حالت خنثی باشد، وجود آن مشخص خواهد شد. اگرچه تمام ساختارهای آناتومیک سر می توانند درگیر شوند، اما نگرانی های اکثر بیماران که به ویژگی های عدم تقارن مربوط می شوند در قسمت مرکزی صورت قرار دارند. بویژه اطراف چشم ها، بینی، و دهان؛ مانند عدم تقارن موقعیت ابروها، پلک های بالا و پایین، میانه صورت، استخوان های گونه، حجم گونه ها، منطقه اطراف دهان، چانه، و خط فک.

معاینات بالینی، شامل اندازه گیری های صورت و تصور برداری مشخص خواهند نمود کدام ساختارهای آناتومیک دخیل هستند. در موارد پیچیده تر عدم تقارن ساختاری، یک سی تی اسکن سه بعدی (Cone Beam CT Scan) همراه با تصویر برداری سه بعدی (۳D Laser Surface Scanning) برای روند تشخیص استفاده می شود. این ابزارهای تصویر برداری قابلیت تشخیص حتی جزئی ترین تفاوت ها در بافت نرم بین دو طرف را دارد.

عدم تقارن عملکردی

عدم تقارن عملکردی با فعال شدن عضلات صورت آشکار می شود. این وضعیت اغلب به دلیل حوادث عصبی، بویژه اختلالات مربوط به عصب هفتم جمجمه (عصب صورت) ایجاد می شود که عضلات و حالات صورت را کنترل می کنند. اختلال در عملکرد عصب با ضعف یا فلج نیمه صورت همراه است و باعث حرکت نامتقارن دو طرف صورت می شود. عدم تقارن های مربوط به اعصاب اغلب در بافت های اطراف دهان و چشم ها مشاهده می شوند، لبخند تحریف شده، بسته نشدن کامل پلک، و یا عدم تعادل حرکت ابرو.

یکی دیگر از دلایل مکرر حرکت نامتقارن صورت وجود اسکار یا جای زخم در بین ساختارهای متحرک صورت است. بافت اسکار می تواند عملکرد عضلات را محدود کرده و منجر به تحریف خطوط صورت در طول گفتار یا تکان خوردن آنها شود. ممکن است تشخیص دادن این وضعیت از اختلال عملکرد عصب دشوار باشد، اما این مزیت را دارد که در صورت تشخیص و درمان صحیح بتوان آن را به طور کامل اصلاح کرد.

طراحی چهره و گرفتن فیلم های حرکت آهسته از حرکات صورت در طول مشاوره انجام می شود. این تجزیه و تحلیل های بالینی محل، میزان، و نوع عدم تقارن صورت را نشان می دهند.

پیری نامتقارن صورت

افرادی که عدم تقارن صورت دارند، با توجه به بالا رفتن سن، تفاوت هایی بین دو طرف صورت را تجربه خواهند کرد. سمت قالب (قوی تر یا پرتر) صورت با سرعت طبیعی پیر می شود، در حالی که طرف ضعیف تر تمایل به پیر شدن سریع تر دارد.

پیری نامتقارن بویژه در افرادی قابل مشاهده است که عدم تقارن شدید صورت دارند (مانند فلج صورت)، با این حال، همین پدیده در افرادی رخ خواهد داد که عدم تقارن خفیف تا متوسط دارند، گرچه عدم تعادل سنی بین دو طرف ظریف تر خواهد بود.

علائم و نشانه های عدم تقارن صورت

عدم تقارن شدید

در موارد وخیم عدم تقارن صورت، جراحی استخوان نیاز است و شامل جراحی جابجایی فک (جراحی ارتوگناتیک)، جراحی کاهش یا تقویت استخوان، و جراحی چانه می شود. جابجا کردن فک های بالا و پایین به محلی متقارن ممکن است قدرتمندترین ابزار برای اصلاح عدم تقارن های شدید صورت باشد، اما در بیمارانی که نمی خواهند تحت جراحی هایی به این گستردگی قرار بگیرند، فرایندهای کاموفلاژ (جبرانی) با استفاده از ایمپلنت های صورت و پیوند چربی می توانند با تکنیک هایی که کمتر تهاجمی هستند، بهبودی در تقارن صورت بوجود بیاورند.

وقتی جابجایی های نامتقارن بزرگ استخوان اتفاق می افتد، واکنش بافت نرم غیر قابل پیش بینی است و الزاماً به تقارن بافت نرم علیرغم تقارن اسکلت زیرین ختم نمی شود. در قسمت هایی که پیش بینی می شود عدم تقارن بافت نرم باقی بماند، ممکن است لازم باشد همزمان با جراحی یا به عنوان فرایند تکمیلی بعد از فروکش کردن تورم و مشهود شدن نامتقارن بودن بافت نرم، پیوند چربی نیز انجام شود.

عدم تقارن چانه تأثیر چشمگیری روی عدم تقارن صورت دارد. در بسیاری موارد، عدم تقارن های شدید با مرکز قرار دادن وضعیت چانه و رفع نقائص لبه ها با تزریق چربی می تواند بهبود قابل توجهی پیدا کند.

عدم تقارن صورت

عدم تقارن صورت

عدم تقارن های متوسط

وقتی عدم تقارن به اندازه کافی شدید نیست تا جابجایی واقعی استخوان های فک لازم باشند، ممکن است ایمپلنت های صورت استفاده شوند. این ایمپلنت ها می توانند داخل گونه ها، فک پایین، یا وسط صورت قرار بگیرند. در بسیاری از موارد عدم تقارن، سمتی که به خوبی رشد نکرده است ترکیبی از نقص اسکلتی و بافت نرم است. وقتی با پیوند استخوان یا ایمپلنت آلوپلاستیک به تنهایی برای رسیدن به تقارن صورت تلاش می شود، ممکن است بافت نرمی که روی آن قرار می گیرد در مقایسه با طرف مقابل ظاهری کاملاً زاویه دار داشته باشد. بنابراین، مشخص شده است که بهبود در تقارن اسکلتی همیشه هم منجر به بهبود تقارن صورت نمی شود. در حقیقت، ناهماهنگی خفیف در اندازه با کانتورها و بافت های عادی ممکن است واقعاً به “اسکلت” متقارن با ظاهر زاویه دار از یک سمت و ظاهر برجسته بافت نرم از سمت دیگر ترجیح داده شود. در مواردی که عدم تقارن فک پایین متوسط تا شدید وجود دارد، به عنوان مثال، توصیه می شود اندازه ایمپلنت های آلوپلاستیک کاهش داده شود و مقداری چربی روی آن تزریق شود تا هر دو طرف از نظر سه بعدی ویژگی های خوبی داشته باشند و کانتور و بافت درستی روی بافت نرم زیرین شکل بگیرد.

در بیمارانی که عدم تقارن متوسط چانه دارند، معمولاً از یک ایمپلنت آلوپلاستیک برای خلق تقارن استفاده می شود. در صورت نازک بودن پوست پیوند چانه، چربی ابزاری مفید برای ایجاد حجم کافی بافت نرم است، بنابراین ظاهر طبیعی بهبود پیدا خواهد کرد. لبه های ایمپلنتی که قابل مشاهده یا قابل لمس هستند نتایج را با مشکل مواجه می سازند و به بیمار ظاهری می بخشند که مانند دفورمیتی اولیه رضایت بخش نیست. تزریق یا پیوند چربی در این منطقه می تواند در جراحی اول انجام شود و در صورت لزوم می تواند در مطب و تحت بی حسی موضعی مجدداً تکرار شود. برای به حداقل رساندن ناهمواری های سطح، مهم است که به جای آنکه چربی به صورت سطحی تزریق شود، در عمق و زیر بافت نرم جایگذاری شود. تزریق اولیه در این منطقه تنها روی پریوست انجام می شود، و به صورت پله ای پیش می رود تا سطوح زیر جلدی برسد.

عدم تقارن های خفیف

به نظر می رسد در بیمارانی که عدم تقارن خفیف صورت دارند، ممکن است تزریق چربی به تنهایی بتواند راهکار خوبی برای اصلاح عدم تقارن صورت باشد. در صورتی که پیوند یا تزریق چربی گزینه مناسبی نباشد، ممکن است از فیلرهای زیر پوستی برای کم کردن عدم تقارن استفاده شوند. با این حال، ما بر این باوریم که این رویکرد معمولاً دارای نقص است. هنگام مراجعه بیماری که عدم تقارن صورت دارد، لازم و حیاتی است که از اجزائی که به این دفورمیتی ربط دارند آگاه باشیم. تقریباً در تمام موارد، هم استخوان بندی و هم بافت های نرم با این مشکل ارتباط دارند. در همه موارد، به جز خفیف ترین موارد، ساده لوحانه است که فکر کنیم که تزریق چربی به تنهایی عدم تقارن را اصلاح خواهد کرد و بهترین نتایج زیبایی را ارائه خواهد داد. مشکلات اسکلتی در نهایت نیاز به راهکارهای اسکلتی دارند. تلاش برای اصلاح عدم تقارن صورت با فیلرهای بافت نرم به تنهایی ممکن است تقارن حجمی را بهبود بخشد، اما به احتمال زیاد باعث خواهد شد ظاهر نرم و خمیر مانندی پیدا کند.

عدم تقارن صورت

عدم تقارن صورت

درمان و مدیریت عدم تقارن صورت

اصلاح عدم تقارن صورت ممکن است مستلزم جابجا کردن استخوان (استئومی)، افزودن استخوان (پیوند استخوان)، افزودن یک ایمپلنت (ایمپلنت آلوپلاستیک)، کاهش استخوان، افزودن بافت نرم (چربی، فیلر، فلپ) یا کاهش بافت نرم (لیپوساکشن) برای ایجاد تقارن باشد. با اصلاح عدم تقارن اسکلتی، پس از این فرایند، بافت نرمی که رو قرار دارد ممکن است مقداری عدم تقارن مداوم در کانتور یا بافت از خود نشان دهد. پیوند چربی اتولوگ ابزاری مفید برای بهبود نتایج بافت نرم برای این بیماران است. به دلیل وجود ابزارهای بیشماری که می توان برای هر بیمار به کار برد، مهم این است که به جراحی مراجعه کنید که در همه تکنیک ها خبره باشد تا درمان شما به دلیل محدودیت مهارت جراح با مشکل مواجه نشود.

درمان جراحی برای عدم تقارن صورت

با برخی جراحی های خاص، عدم تقارن صورت می تواند بهبود چشمگیری پیدا کند و در برخی موارد جتی می تواند به طور کامل اصلاح و برطرف شود. درمان برخلاف دیگر جراحی های زیبایی صورت است. اولاً، هدف آن پرداختن به مسائل بنیادی است که موجب بروز عدم تقارن شده اند. دوماً، هدف طبیعی سازی بافت های اطرفا است که ممکن است تحت تأثیر قرار گرفته باشند یا با عدم تقارن جابجا شده اند، و آخر اینکه هر گونه علائم پیری نامتقارن را جبران کرد. به همین دلیل، ممکن است درمان شامل اجزاء جراحی بازسازی کننده صورت، جراحی زیبایی و میکروسرجری باشد، که همگی با یک فرایند انجام می شوند.

گرچه برخی عدم تقارن های جزئی تا متوسط صورت می توانند در یک فرایند جراحی اصلاح شوند، اما معمولاً هنگام درمان عدم تقارن های ساختاری اصلی یا عملکردی بهتر است از یک رویکرد چند مرحله ای بهره برد. برای مثال، اگر شرایط اسکلت صورت و جمجمه و نیز بافت نرم روی آن را شامل شود، کاملاً طبیعی است که ابتدا با اصلاح عدم تقارن های عمیق تر شروع کنیم سپس در مراحل بعدی به بافت نرم سطحی بپردازیم. در صورت نیاز به ترمیم و احیاء عصب و عملکرد عضله، همین اصل مجدداً اعمال می شود. در ابتدا، به اصلاحات عملکردی پرداخته می شود، و سپس در مراحل بعد (۳ تا ۶ ماه) اصلاحات بافت نرم صورت می گیرند. یک رویکرد مرحله ای همیشه بالاترین سطح دقت و قابل پیش بینی بودن نتیجه زیبایی شناسی نهایی را تضمین می کند.

 به دلیل ماهیت متفاوتی که عدم تقارن ها دارند، انتخاب تکنیک جراحی نیاز به تجزیه و تحلیل های عمیق و مباحثه در طول مشاوره دارد.

ارتباط بین ارتودنسی، سلامت دهان و کاهش بیماری های قلبی

به گفته محققان شواهد جدیدی به دست آمده است مبنی بر وجود دو ارتباط خاص بین سلامت دهان و بیماری های قلبی. نخست اینکه، مطالعات اخیر نشان می دهند اگر شما بیماری لثه در مراحل متوسط یا پیشرفته داشته باشید شما بیشتر از کسی که لثه های سالمی دارد در معرض خطر بیماری های قلبی قرار دارید. دوم اینکه، سلامت دهان شما می تواند به پزشکان علائم هشدار دهنده ای برای یک دسته بیماری ها و شرایط خاص، شامل علائم مربوط به بیماری قلبی را بدهد.

آیا دندان های خراب و پوسیده می توانند موجب بروز مشکلات قلبی شوند؟

سلامت دهان و بیماری قلبی با انتشار باکتری- و دیگر میکروب ها- از دهان به دیگر اعضای بدن از طریق جریان خون با یکدیگر ارتباط دارند. وقتی این باکتری ها به قلب می رسند، آنها می توانند خود را به هر منطقه آسیب دیده ای بچسبانند و منجر به بروز التهاب شوند. این اتفاق می تواند منجر به بروز بیماری هایی مانند اندوکاردیت، عفونت مخاط داخلی قلب، شود. بر اساس انجمن قلب آمریکا، دیگر بیماری های قلبی عروقی مانند تصلب شرایین (گرفتگی عروق) و سکته مغزی نیز با التهاب ناشی از باکتری های دهانی ارتباط دارند.

سلامت دندان و سلامت قلب

سلامت دندان و سلامت قلب

چه افرادی در معرض خطر هستند؟

بیمارانی که بیماری های مزمن لثه مانند ژنژیویت یا بیماری پریودنتال پیشرفته دارند، بیشتر در معرض خطر بیماری های قلبی در نتیجه ضعیف بودن بهداشت بد دهان هستند، بویژه اگر تشخیص داده نشده و بدون درمان باقی بماند. باکتری های همراه با عفونت لثه درون دهان هستند و می توانند وارد جریان خون شوند، در آنجا آنها به عروق خونی متصل می شوند و خطر بیماری های قلبی عروقی را افزایش می دهند. حتی اگر التهاب لثه قابل توجه ندارید، بهداشت دهانی ناکافی و انباشته شدن پلاک های دندانی که تحت عنوان بیوفیلم نیز شناخته می شود، شما را در معرض خطر بیماری لثه قرار می دهد. باکتری ها می توانند درون جریان خون حرکت کنند، و باعث افزایش پروتئین واکنش پذیر C شوند، که نشانگر التهاب در عروق خونی است. این می تواند موجب افزایش خطر بیماری قلبی و سکته مغزی شود.

علائم و نشانه های هشدار دهنده

بر اساس آکادمی پریودنتیست های آمریکا (AAP)، شما ممکن است بیماری لثه داشته باشید، حتی اگر مراحل اولیه آن باشد:

  • لثه های شما قرمز، متورم، و حساس هستند.
  • وقتی غذا می خورید، مسواک می زنید، یا نخ دندان می کشید، لثه های شما خونریزی می کنند.
  • چرک یا دیگر علائم عفونت اطراف لثه ها و دندان های خود مشاهده می کنید.
  • به نظر می رسد لثه ها در حال کنار رفتن از روی دندان ها هستند.
  • دائماً دهانتان بوی بد می دهد یا متوجه وجدو مزه بد داخل دهان خود می شوید.
  • یا برخی از دندان های شما لق شده اند یا احساس می کنید در حال دور شدن از دندان های دیگر هستند.
سلامت دندان و سلامت قلب

سلامت دندان و سلامت قلب

ارتباط درمان ارتودنسی و بیماری های قلبی

مطالعات اخیر نشان می دهند درمان ارتودنسی خطر بیماری های دهانی که منجر به بیماری های قلبی می شوند را کاهش می دهد.

هر ساله، بیماری های قلبی و عروقی بیشتر از سرطان موجب مرگ و میر تعداد زیادی از افراد در سراسر دنیا می شود. و گرچه اکثر افراد آگاه هستند که انتخاب هایی در سبک زندگی مانند درست غذا خوردن، ورزش کردن به اندازه کافی، و ترک سیگار می توانند به پیشگیری از بروز بیماری های قلبی و عروقی کمک کنند، اما ممکن است آنها ندانند که ارتباطی قوی وجود دارد بین بیماری های دندانی و بیماری های کرونر قلب.

ارتودنسی به طور کلی خطر انواع بیماری های دهانی را کاهش می دهد که مطالعات نشان داده اند از جمله عوامل خطرزا برای بیماری قلبی و سکته مغزی هستند. زنجیره نظری ساده ای که بین آنها وجود دارد به قرار زیر است. تصور می شود همان باکتری هایی که موجب التهاب لثه ها می شوند موجب التهاب و غشاء عروقی آن نیز می شوند. و ادامه زنجیره که در بالا به آن اشاره کردیم.

این همان جایی است که ارتودنسی به میان می آید. تمیز کردن و بدون التهاب نگه داشتن لثه ها با دندان های صاف و یکدست در مقایسه با دندان هایی که به شکلی بد قرار گرفته اند، راحت تر است. التهاب کمتر به معنای بیماری قلبی کمتر است. اگر شما در دوران کودکی خود درمان ارتودنسی انجام داده اید، تصور می شود در طول عمر خود کمتر با بیماری های دهانی مواجه شوید که مطالعات نشان داده اند ریسک فاکتور بیماری های قلبی هستند.

اقدامات پیشگیرانه

بهداشت خوب دهانی، و معاینات منظم دندانپزشکی، و در صورت نیاز، انجام درمان ارتودنسی بهترین راه ها برای محافظت از شما در برابر گسترش بیماری های قلبی است. انجمن دندانپزشکان آمریکا (ADA) توصیه می کند دو مرتبه در طول روز با یک مسواک دارای فرچه نرم که کاملاً درون دهان جای بگیرد- تا بتواند به اندازه کافی به همه سطوح دندان ها برسد- مسواک بزنید. علاوه بر این، این انجمن توصیه می کند از یکی از خمیر دندان های مورد تأیید وزارت غذا و دارو استفاده کنید که ثابت شده است ظرف ۴ هفته سلامت لثه ها را افزایش می دهد. علاوه بر این، باید روزی یک مرتبه نخ دندان بکشید و به طور منظم برای پاکسازی های تخصصی دندانی به دندانپزشک مراجعه کنید.

برای تضمین سلامت خود، مهم است اجازه دهید دندانپزشک شما قبل از انجام درمان های دندانپزشکی بداند آیا شما بیماری قلبی دارید یا اخیراً جراحی قلب داشته اید.

هر بار که درون دهان خونریزی وجود داشته باشد، باکتری های دهانی می توانند وارد جریان خون شوند و به قلب سفر کنند. این می تواند برای برخی افراد که ناهنجاری های قلبی یا دیگر بیماری های قلبی را دارند خطرناک باشد. باکتری ممکن است منجر به بروز اندوکاردیت، یک التهاب جدی دریچه ها یا بافت های قلب.

راهنمای انتخاب بهترین مسواک ارتودنسی

وقتی شما یا کودکتان از بریس های ارتودنسی استفاده می کنید، حفظ سلامت دهان و دندان ها نیاز به تلاش بیشتری دارد. کاملاً واضح است که یافتن بهترین مسواک برای براکت ها، به منظور سالم نگه داشتن دندان ها و لثه ها در طول درمان کاملاً ایده آل است و هنگام انتخاب مسواک چند نکته وجود دارند که می توانید به دنبال آنها باشید.

خواه بریس های شما فلزی یا پلاستیکی شفاف باشند، براکت ها و سیم های کمانی می توانند ذرات غذا را خیلی راحت تر به دام بیندازند، و خطر تجمع باکتری ها را افزایش دهند. آکادمی دندانپزشکان کودکان آمریکا (AAPD) گزارش داده است که از هر پنج کودک بین ۶ تا ۱۱ ساله، حدود یکی در دندان های دائمی خود پوسیدگی داشته است. نیازی به گفتن نیست که حفره ها هنوز هم یکی از نگرانی های اصلی هستند، و استفاده از بریس ها باعث می شود توجه به مراقبت های دهانی حتی از اهمیت بیشتری نیز برخوردار شود.

مسواک مخصوص ارتودنسی

بریس های فلزی، که هنوز هم رایج ترین نوع بریس ها هستند، از سه جزء تشکیل شده اند: براکت ها، اتصال، و سیم کمانی. براکت ها با مواد چسبنده منسجم به دندان ها متصل می شوند، در حالی که یک سیم کمانی این براکت ها را به یکدیگر متصل می کند به گونه ای که آنها بتوانند به تدریج دندان های را به موقعیت بهتر و صاف و یکدست تری حرکت دهند. به خاطر داشته باشید که غذا می تواند بین سیم کمانی خود براکت ها گیر کند، بنابراین یک مسواک مؤثر برای بریس ها باید بتواند این رسوبات و ته مانده ها را بیرون بیاورد.

مسواک زدن در طول درمان ارتودنسی

مسواک زدن در طول درمان ارتودنسی

مسواکی با سری کوچک

بر اساس آکادمی دندانپزشکی عمومی (AGD)، هیچ شاخص علمی فعلی وجود ندارد که نشان دهد یک مسواک برای رها شدن از شر پلاک های دندانی بهترین است. بلکه دقیق مسواک زدن مهمترین چیز است، خواه تحت درمان ارتودنسی باشید یا خیر. علاوه بر این، مسواکی انتخاب کنید که نیازهای خاص شما را برآورده سازد- در این حالت، بتواند به قسمت هایی وارد شود که به خاطر بریس ها دسترسی به آنها دشوار است. AGD توصیه می کند که سری مسواک شما “برای دسترسی راحت به همه منطقه های دهان شما، دندان ها و لثه ها” باید کوچکتر باشد. با به خاطر داشتن این نکته در ذهن، استفاده منظم از مسواک مناسب می تواند به شما کمک کند حاشیه های خط لثه خود را پاکسازی کنید، جاهایی که باکتری می تواند انباشته شود.

مسواکی نرم برای پیشگیری از حساسیت

بریس ها به خودی خود می توانند موجب بروز ناراحتی شوند، مخصوصاً هنگامی که آنها برای نخستین بار روی دندان ها قرار می گیرند، و نیز پس از تنظیمات ابزارهایی مانند اکسپندر. بنابراین، هنگام تصمیم گیری برای انتخاب یک مسواک برای بریس ها، محدود کردن ناراحتی و حساسیت درست به اندازه مسواک زدن صحیح مهم است. و بهترین مسواک ها ویژگی های مشترکی دارند:

  • یک مسواک با دسته پهن. دسته با اندازه درست و مناسب می تواند به شما کمک کند مسواک را محکم تر در دست بگیرید. اگر در حال انتخاب یک مسواک برای کودک خود هستید، AAPD توصیه می کند که دسته باید تا حدی بزرگتر باشد تا به آنها اجازه دهد کنترل بیشتری روی هر ضربه مسواک داشته باشند.
  • فرچه های پلاستیکی نرم. مسواک هایی که فرچه های سفت دارند می توانند موجب ساییدگی مینای دندان ها شوند و لثه هایی که به خاطر تنظیمات اخیر ارتودنتیک از قبل زخم شده اند، تشدید شوند. مسواک هایی که فرچه های نرم دارند می توانند در تمیز کردن به همان اندازه مؤثر باشند بدون آنکه هیچ آسیبی وارد کنند.
  • فرچه هایی با سر گرد. انجمن بهداشت دندانپزشکی آمریکا (ADHA) نشان می دهد که فرچه هایی که سر گرد دارند بهتر می توانند از بافت های دهان در برابر آسیب محافظت کنند- که شامل همه بخش های دهان می شود.

همیشه روی مسواک زدن بچه ها نظارت داشته باشید

وقتی مسواکی با فرچه های نرم، سر گرد و دسته خوب پیدا کردید، باید مطمئن شوید که کودک کودک شما به درستی از آن استفاده می کند. برای کودکان مبتدی، روی مسواک زدن کودکان بین سنین ۷ و ۸ ساله نظارت داشته باشید تا مطمئن شوید آنها هنگام عادت کردن به بریس های خود، به درست مسواک زدن نیز عادت می کنند. البته، بد نیست کودکان کمی بزرگتر نیز چک شوند، وقتی استفاده از بریس ها را آغاز می کنند، و اگر خوب و درست مسواک زدند آنها را تأیید کنید.

مسواک زدن در طول درمان ارتودنسی

مسواک زدن در طول درمان ارتودنسی

نحوه درست مسواک زدن

دهان خود را باز کنید تا دندان های فک بالا و پایین خود را مسواک بزنید زیرا اگر تنها با دهان بسته مسواک بزنید تعدادی از دندان ها پوشش داده نخواهند شد و تمیز نخواهند شد.

سطوح خارجی دندان ها: اگر راست دست هستید، می توانید با دندان های مولر سمت راست قسمت گونه و از عقب به جلو شروع کنید و ادامه دهید تا سمت چپ، پس از آن دندان های سمت چپ فک پایین در مسیر ساعت گرد.

مسواک زدن در طول درمان ارتودنسی

مسواک زدن در طول درمان ارتودنسی

سطوح داخلی: با سطوح داخلی دندان ادامه دهید، وقتی به بخش جلویی رسیدید جایی که دهان باریک تر است، مسواک را عمودی نگهدارید تا دندان ها را یکی یکی تمیز کنید و اطمینان حاصل کنید که به لثه ها می رسید.

مسواک زدن در طول درمان ارتودنسی

مسواک زدن در طول درمان ارتودنسی

سطح جونده دندان های مولر: از حرکات دایره ای استفاده کنید تا اطمینان حاصل نمایید که به عمیق ترین نقاط دندان ها دست پیدا می کنید.

مسواک زدن در طول درمان ارتودنسی

مسواک زدن در طول درمان ارتودنسی

مسواک های بین دندانی

اگر ابزار ثابت ارتودنسی دارید (هم براکت های سنتی و هم براکت های پشت دندانی) مسواک زدن نقش حیاتی دارد. از مسواک های بین دندانی برای تمیز کردن بین دندان ها و سیم کمانی ارتودنسی استفاده کنید به شکلی که بخش های بین دندان ها تمیز شود.

هر بار که مسواک می زنید، استفاده از این نوع مسواک ضروری است. بله، درست هر بار! به استفاده از آن عادت کنید زیرا زمان زیادی نمی برد و به شما کمک می کند لثه های سالمی داشته باشید و بوی دهانتان خوب باشد.

استفاده از مسواک های برقی

مسواک های برقی با سر گرد نیز می توانند استفاده شوند، زیرا به خوبی به رعایت بهداشت دهان کمک می کنند. مسواک می لرزد بنابراین باید روی هر دندان چند ثانیه آن را نگه دارید تا بتواند از مزیت حرکت چرخنده آن بهره مند شود. فرچه ها ممکن است روی براکت ها و سیم ها گیر کنند بنابراین لازم است مرتب سر آن تعویض شود. از سطوح داخلی دندان ها متوجه خواهید شد که مسواک برقی دندان ها را بسیار صاف می کند.

توصیه می کنیم از مسواک های برقی تایمر دار استفاده کنید تا زمانی که برای تمیز کردن دندان ها می گذارید را کنترل کنید، و سنسور فشار بسیار مفید است و اگر به دندان ها و لثه های خود خیلی زیاد فشار وارد کنید به شما هشدار خواهد داد.

ارتودنسی دندان پر شده یا روکش شده

قرار دادن براکت روی دندانی که روکش دارد یا درمان ریشه روی آن انجام شده است

گرچه اکثر بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی قرار می گیرند در سنین بین ۹ تا ۱۴ سال قرار دارند، افراد بزرگسال بیش از پیش متقاضی مراقبت های ارتودنتیک شده اند. منظور از بیماران مسن تر دندان های مسن تری که در طول عمر خود به برخی از ترمیم های دندانی نیاز داشته اند. با این حال، از انجا که آنها متناسب با دهان شما و نیازهای خاص یکدست کردن دندان ها برای شما است، درمان ارتودنسی یک درمان کاملاً سفارشی و قابل تغییر و تطبیق است و می تواند با شرایط مختلفی که عمدتاً در افراد بزرگسال شایع هستند سازگار شود، از جمله روکش ها یا درمان های ریشه.

اکثر سیستم های بریس ها- شامل بریس های فلزی سنتی، بریس های سرامیکی شفاف، و براکت های دیمون- شامل همان اجزاء اساسی هستند. سیم ها درون شکاف براکت هایی قرار می گیرند که روی دندان ها چسبانده شده اند. با سفت کردن سیم ها فشار لازم برای هدایت دندان ها و فک ها به جای درست خود وارد می شود.

اگر قبلاً کار دندانپزشکی انجام داده باشید، درمان شما ممکن است تنها مقداری متفاوت پیش برود. متخصص ارتودنسی شما ممکن است تصمیم بگیرد رویکردی کمتر تهاجمی برای شما انتخاب کند، دندان های شما را آهسته تر جابجا کند و برای اجتناب از آسیب به روکش یا پر شدگی دندان نظارت را افزایش دهد. هنگام گذاشتن و برداشتن هر ابزار دیگری نیز احتیاط بیشتری خواهد کرد.

درمان ارتودنسی نباید دیگر اقدامات دندانی را تحت تأثیر قرار دهد، تا جایی که روکش، ونیر، یا پر شدگی دندان بدون هیچ خطری، دست نخورده و سالم باقی بماند، و تا زمانی که ارتودنتیست شما مهارت و تجربه کافی برای مدیریت درمان شما را داشته باشد.

تنها راه برای اینکه با اطمینان بدانید علیرغم وجود عواملی مانند روکش ها، درمان های ریشه، یا دندان های از دست رفته، آیا می توانید از درمان ارتودنسی بهره مند شوید یا خیر، این است که با یک ارتودنتیست معتبر مشورت کنید. این متخصصان علاوه بر آموزش های مرسوم در دانشکده دندانپزشکی، دو تا سه سال دیگر را صرف یادگیری دانش ارتودنسی کرده اند و تخصص لازم برای ارزیابی وضعیت شما و شناسایی بهترین گزینه های درمانی کرده اند.

ارتودنسی دندان عصبکشی شده

ارتودنسی دندان عصبکشی شده

ارتودنسی برای دندان پُرشده

پس از انجام درمان ریشه نه تنها می توانید براکت ارتودنسی دریافت کنید، بلکه در صورت لزوم، در طول مدتی که براکت ها روی دندان های شما قرار دارند نیز می توانید از درمان ریشه بهره مند شوید. بریس ها برای دندان هایی طراحی شده اند که نیاز به جابجایی دارند، و هیچ تداخلی در دیگر مراقبت های معمول دندانپزشکی ایجاد نمی کنند. اگر آنها سر راه باشند، ارتودنتیست شما ممکن است به سادگی براکت ها را به طور موقت بردارد تا زمانی که درمان ریشه به اتمام برسد. ارتودنتیست شما باید اطمینان حاصل کند که پس از جراحی درمان ریشه و قبل از آغاز درمان ارتودنسی یا پیشرفت درمان با تنظیمات بیشتر، دهان شما زمان کافی برای بهبود داشته است. توصیه عمومی بین ۱ تا ۲ ماه است تا اطمینان حاصل کنید که درمان شما موجب بروز التهاب یا تحریک لثه هایی نمی شود که از قبل حساس هستند.

ارتودنسی دندان عصبکشی شده

ارتودنسی دندان عصبکشی شده

پر شدگی دندان و براکت ارتودنسی

ارتودنتیست شما می تواند از مواد چسبنده خاصی برای چسباندن براکت ها به پر شدگی دندان ها استفاده کند. در موقعیت های دیگر، پر شدگی های بزرگتر ممکن است برای ایجاد فضای کافی برای قرار گرفتن براکت ها یات بندها، نیاز به فضا سازها (spacers) یا رابر بندها داشته باشند.

قبل از آغاز درمان ارتودنسی، هر گونه حفره موجودی باید پر شود، اما اگر پس از دریافت براکت ها نیز پر کردن دندان نیاز داشته باشید می توانید از آن بهره مند شوید. ممکن است لازم باشد براکت برداشته شود تا به حفره دسترسی داشته باشد اما پس از فرایند مجدداً روی آن چسبانده خواهد شد.

ارتقاء و بهبود بهداشت دهان لازم و ضروری است، مهم نیست از کدام درمان ارتودنسی بهره مند می شوید. گرچه پر شدگی های موجود هیچ چالشی بوجود نخواهند آورد اما لازم خواهد بود توجه ویژه ای به مسواک زدن، نخ دندان کشیدن، و آنچه می خورید داشته باشید تا از بروز حفره های آتی پرهیز کنید و از نیاز به پر کردن دندان در حالی که تحت درمان هستید پیشگیری نمایید.

ارتودنسی دندان عصبکشی شده

ارتودنسی دندان عصبکشی شده

دندان از دست رفته و براکت ها

درمان ارتودنسی موفق ممکن است حتی در صورتی که دندان از دست رفته داشته باشید نیز ممکن باشد. بسته به یک دسته عوامل، شامل وخامت وضعیت دندان های شما، ارتودنتیست شما ممکن است قادر باشد فضای به جا مانده از دندان از دست رفته را ببندد یا حتی فضای کافی برای جایگزین دندان را خلق یا حفظ کند. این به شما اجازه خواهد داد پس از درمان بتوانید کاشت ایمپلنت های دندانی را انجام دهید.

ارتودنسی دندان عصبکشی شده

ارتودنسی دندان عصبکشی شده

ایمپلنت های دندانی و براکت ها

گرچه ایمپلنت های دندانی نمی توانند جابجا شوند، اما ممکن است شما مجبور باشید دندان های اطراف را حرکت دهید تا مسئله یکدست نبودن دندان ها را برطرف کنید. باز باید تأکید کنیم، یافتن یک ارتودنتیست مجرب برای هر کسی که در پی درمان ارتودنسی است، ضروری است، بویژه در شرایط غیر متعارف که تکنیک های دقیق و مهارت های تخصصی از همه مهم تر هستند.

گزینه های درمانی جایگزین

برخی موارد وجود دارند که قرار دادن براکت های فلزی سنتی روی دندان های جلوی دهان- یا یک پر شدگی، روکش، یا ونیر- بهترین گزینه درمان برای شما نیست. در موارد شبیه این، ارتودنتیست شما ممکن است براکت ها را به پشت دندان ها بچسباند یا طرح درمان شما را با بریس های متحرک آغاز کند، مانند اینویزیلاین، در این حالت هیچ چیزی به دندان ها چسبانده نمی شود.

به صورت ایده آل، وضعیت موجود دندان ها، مانند حفره های دندانی، درمان های ریشه، یا بیماری لثه باید قبل از آغاز هر نوع درمان ارتودنسی مورد توجه قرار گیرند و درمان شوند. نه تنها درمان ارتودنسی می تواند موجب تشدید این مشکلات شود، بلکه می تواند در درمان دندان ها نیز تداخل ایجاد کند، طول درمان شما را افزایش دهد، و احتمالاً مانع بهترین مراقبت های دندانی ممکن شود.

چگونه می توان هنگام ورزش از براکت ارتودنسی محافظت کرد؟

درمان ارتودنسی معمولاً در طول دوره ای از زندگی افراد آغاز می شود که آنها در سنین مدرسه هستند و در فعالیت های زیادی، از جمله ورزش ها، مشارکت دارند. قرار گرفتن تحت درمان ارتودنسی به این معنا نیست که شما باید در طول این دوران وقت خود را روی نیمکت سپری کنید. مهم نیست بسکتبال بازی می کنید، یا فوتبال، یا بیس بال، یا هر ورزش دیگری. تا زمانی که به درستی از دندان های خود مراقبت می کنید و روی درمان خود سرمایه گذاری می کنید، داشتن لبخندی صاف و یکدست هیچ تداخلی در ورزش کردن شما ایجاد نمی کند.

ورزش ها فعالیت های شدید بدنی هستند و اغلب می توانند منجر به زد و خورد نزدیک شوند. حوادث و تصادفات اتفاق می افتند، و این حوادث نه تنها می توانند دردناک باشند- بلکه به طور کلی می توانند برای روند درمان شما فوق العاده آسیب رسان باشند.

ورزش کردن در دوران ارتودنسی

ورزش کردن در دوران ارتودنسی

اگر تاکنون هر یک از این اتفاقات را تجربه کرده اید، می دانید که اصلاً احساس خوبی نیست که لب های شما خیلی محکم به اجزاء فلزی بریس های شما برخورد کنند. در حقیقت، این واقعاً، واقعاً درد دارد!

اما آنچه ممکن است ندانید این است که برخورد فیزیکی (که با ضربه سخت یک بازیکن دیگر به دندان های شما وارد شود) واقعاً می تواند برای درمان شما مضر باشد. می دانید که دندان های شما پیوسته در حال جابجا شدن با بریس ها هستند به همین دلیل در برخی مناطق خاص فشار زیادی وارد می کنند. این فشار همان چیزی است که باعث می شود آنها به محل جدید و ایده آل تری جابجا شوند. اما نیروهای بیرونی که فشار وارد می کنند، اگر به اندازه کافی محکم فشار دهد، می تواند روی نحوه جابجایی دندان ها نیز تأثیر داشته باشد. این اتفاق می تواند باعث شود روند درمان عقب بیفتد و طول درمان افزوده شود یا اینکه به طور کامل از دور خود خارج شود.

بسیار مهم است که احتیاط های لازم برای محافظت از بریس ها در طول ورزش کردن به عمل بیایند، تا هرگز با این مشکل مواجه نشوید! یکی از مهم ترین کارهایی که باید انجام دهید این است که هرگاه به هر نوع ورزش یا فعالیتی مشغول هستید که در آن انتظار می رود برخوردی صورت بگیرد، محافظ دندان ارتودنتیک استفاده نمایید.

ورزش کردن در دوران ارتودنسی

ورزش کردن در دوران ارتودنسی

مقایسه محافظ دندان های ارتودنتیک و محافظ دندان های معمولی- کدامیک بهتر است؟

محافظ دندان های ارتودنتیک به صورت ویژه به گونه ای طراحی شده اند که از دندان هایی محافظت کنند که در حال حاضر تحت درمان ارتودنسی هستند. اندازه آنها بزرگتر از محافظ دندان های معمولی است، که اجازه می دهند بتوان به راحتی آنها را روی دندان ها و بریس ها قرار داد. علاوه بر این، محافظ دندان های ارتودنتیک معمولاً با مواد سیلیکونی نرم تری ساخته می شوند تا بهتر بتوانند هر گونه ضربه ای که وارد می شود را جذب نمایند. این باعث می شود نه تنها آنها برای شما راحت تر باشند، بلکه برای دندان های شما نیز بهتر باشند.

محافظ دندان های معمولی به محافظت از دندان ها در طول ورزش کردن کمک می کنند، اما آنها همیشه هم به درستی روی دندان ها قرار نمی گیرند یا همان میزان محافظت مورد نیاز افرادی که از بریس ها استفاده می کنند را فراهم نمی آورند. محافظ دندان های ورزش معمولی اغلب با پلاستیک های سفتی ساخته شده اند که می توانند ضربه وارد شده به محافظ دندان را از خود به بریس ها منتقل کنند- به همین دلیل می تواند منجر به بروز ناراحتی های جدی و آسیب های احتمالی شود.

به آن اینطور نگاه کنید که- یک محافظ دندان معمولی تنها یک شیء سخت دیگر است که می تواند ضربه و فشارهای ناخواسته روی دندان ها را بگیرد. اگر ضربه به اندازه کافی سخت باشد، می تواند آسیب رسان باشد. محافظ دندان های نرم تر که به گونه ای طراحی شده اند که بهتر ضربه را جذب می کنند، راحتی و محافظت بیشتری ارائه می دهند.

تأثیر دیگری که محافظ دندان های ارتودنتیک دارند این است که، از آنجا که آنها از مواد نرم تری ساخته شده اند، بهتر با جابجایی های پیش روی دندان ها در طول درمان ارتودنسی تطبیق پیدا می کنند. محافظ دندان های ورزشی معمولی، با قرار گیری برای نخستین بار روی دندان ها، عموماً شکل دندان ها را به خود می گیرند، که به این معناست که از آن زمان به بعد در حقیقت هیچ تغییری نخواهند داشت. در بریس های ارتودنسی، دندان های شما پیوسته در حال جابجا شدن به سمت لبخندی صاف و یکدست هستند، و یک محافظ دندان معمولی در حقیقت می تواند بر علیه بریس های شما عمل کند زیرا در طول مدتی که از آنها استفاده می شود روند جابجایی دندان ها را متوقف می کنند.

اکنون که از اهمیت محافظت از بریس ها در طول زمانی که ورزش مورد علاقه خود را انجام می دهید اطلاع دارید، و نیز بهترین راه برای محافظت از آنها را می دانید، نیازی نیست نگران شوید یا از ورزش و بازی کردن در طول درمان خود مضطرب و نگران شوید. بروید بیرون و از اوقات خود لذت ببرید در حالی که در طول مسیر دستیابی به لبخندی باور نکردنی هستید.

ورزش کردن در دوران ارتودنسی

ورزش کردن در دوران ارتودنسی

حادثه حین ورزش و بازی هنگام استفاده از بریس های ارتودنسی

وقتی فردی که از بریس های ارتودنسی استفاده می کند دچار حادثه می شود، باید هر چه سریع تر به ارتودنتیست خود مراجعه کند. یک مشت به صورت می تواند منجر به بروز خونریزی لثه ها، شکستن براکت ها، و حتی شکستن دندان ها شود، که شرایط بسیار جدی است. حتی اگر در ظاهر هیچ آسیب آشکاری وارد نشده است، باز هم مراجعه به ارتودنتیست برای معاینه دهان ایده خوبی است تا مطمئن شوید بریس های شما دست نخورده در جای خود باقی مانده اند و درمان می تواند طبق برنامه ادامه پیدا کند.

استفاده از بریس ها به این معنا نیست که فرد باید از زندگی کردن و انجام فعالیت های مورد علاقه خود دست بکشد. با استفاده از محافظ دندان های ارتودنتیک می توان از بریس ها و دندان ها در برابر ضربه ها و حوادث محافظت کرد.

چگونه می توان ترس از ارتودنسی را کنترل کرد؟

صاف کردن دندان ها با کمک اینویزیلاین یا بریس ها به فرایندی مطلوب تر و یک اقدام معمول تبدیل شده است. داشتن دندان های صاف، سفید، و لبخند زیبا روشی قابل اعتماد برای بالا بردن اعتماد به نفس است، که می تواند بر احساس ترس و تردید از دریافت بریس ها فائق بیاید. آنچه می تواند برای کاهش ترس حتی کمک کننده تر باشد این است که به سادگی بیشتر در مورد مراجعه به ارتودنتیست برای صاف کردن دندان ها یاد بگیرید. اگر شما، یا فرزندان کودک یا نوجوانتان کمی می ترسید، خواندن این مقاله به شماکمک می کند از پس آن بر بیایید.

مزایای داشتن دندان های صاف و یکدست

به اتمام رساندن درمان ارتودنسی مزایای زیادی با خود به همراه دارد، از بالا رفتن اعتماد به نفس گرفته (که در بالا به آن اشاره شد) تا بهبود سلامت. در اینجا به معمول ترین مزایایی اشاره خواهیم کرد که توسط بیماران و ارتودنتیست ها ذکر شده اند.

  • لبخند زیباتر و اعتماد به نفس بیشتر در طول زندگی.
  • بهداشت دهانی بهتر، زیرا مسواک زدن و نخ دندان کشیدن راحت تر خواهد بود.
  • پایین تر بودن خطر پوسیدگی دندان، مشکلات فک، و بیماری پریودنتال (بیماری لثه).
  • کاهش هزینه های دندانپزشکی در آینده، با اصلاح مشکلات اولیه.
ترس از ارتودنسی

ترس از ارتودنسی

درمان ارتودنسی به چه صورت است؟

صاف شدن دندان ها فرایندی است که زمان می برد. اینکه این فرایند چقدر طولانی خواهد بود تحت تأثیر عوامل متعددی است، از جمله مشکلات اولیه که نیاز به حل شدن دارند و نوع درمانی که انتخاب می شود. ارتودنتیست شما طی جلسه مشاوره اولیه می تواند به طور تقریبی به شما بگوید درمان چقدر طول خواهد کشید.

اینویزیلاین

در اینویزیلاین یک دسته الاینر شفاف (شبیه ریتینرها) برای صاف کردن دندان ها در مراحل مختلف استفاده می شود. الاینرها می توانند برای غذا خوردن، مراقبت های دندانی و موقعیت های خاص خارج شوند، غیر از آن باید به صورت تمام وقت استفاده شوند. الاینرها بسیار کم به چشم می آیند و بسیاری افراد حتی متوجه نمی شوند شما از آنها استفاده می کنید. اما این سیستم برای درمان همه مشکلات ارتودنتیک مناسب نیست.

بریس ها

امروزه گزینه های متعدد بریس ها وجود دارند، شامل بریس های فلزی، سرامیکی، شفاف، و طرح پشت دندانی. این بریس ها وقتی پشت دندان ها قرار می گیرند، آنها به صورت دائمی خواهند بود تا زمانی که درمان تکمیل شود. رابربندها، هدگیر و ریتینرها نیز ممکن است بخشی از درمان باشند.

ترس از ارتودنسی

ترس از ارتودنسی

ترس بزرگ از درمان ارتودنسی

گرچه احساس ترس یک احساس کاملاً فردی است، اما نوع ترسی که افراد قبل از برخوردار شدن از درمان ارتودنسی توصیف می کنند اغلب نسبتاً مشابه است. در اینجا به معرفی برخی از شایع ترین ترس هایی خواهیم پرداخت که بیماران قبل از صاف کردن دندان ها، از داشتن بریس ها ابراز داشته اند.

ترس از درد درمان

احتمالاً این ترس شماره یک همه بیماران است. ترس از درد بسیار طبیعی و قابل درک است و صرف نظر از سن و جنسیت برای هر کسی ممکن است اتفاق بیفتد.

آنچه باید بدانید این است که: شاید دریافت (قرار دهی یا نصب) ابزار در ابتدا مقداری درد داشته باشد. و گاهی اوقات استفاده از الاینرها یا ریتینرها ممکن است مقداری ناراحت کننده باشد تا زمانی که به استفاده از آن عادت کنید. اما امروزه روش های مختلفی برای کمک به کاهش درد ارتودنتیک وجود دارد، از پمادهای آرام بخش گرفته تا موم محافظت کننده، تا هر گونه ناراحتی را در حداقل نگهدارند.

ترس از بد به نظر رسیدن

کودکان و نوجوانان اغلب احساس ترس ویژه ای دارند از اینکه ممکن است ظاهر مضحکی پیدا کنند یا توسط دیگران مورد تمصخر قرار بگیرند. این نوع ترس در شرایط خاصی می تواند وخیم تر نیز شود، از جمله هنگام بازگشت به منزل و یا زمان گرفتن عکس یادگاری در کلاس درس.

آنچه باید بدانید این است که: از آنجا که برخی اجزاء این ابزار در رنگ های متعددی وجود دارند و در فناوری ارتودنسی امروز سبک های مختلفی می توان خلق نمود، این امکان وجود دارد که بتوان کاری کرد فرایند درمان با کمترین نا زیبایی در ظاهر سپری شود. گفتگو با ارتودنتیست و تیم درمان می تواند از ترس شما بکاهد و راهکاری قابل انجام پیش روی شما قرار بگیرد.

ترس از گیر کردن ذرات غذا کنار ابزار

داشتن ابزار برای صاف کردن دندان ها ممکن است منجر به بروز برخی مشکلات مانند گیر کردن غذا کنار ابزار، الاینر، یا بندها شود، اما در صورت کج بودن دندان ها، حتی بدون استفاده از ابزار نیز بین آنها غذا گیر خواهد کرد.

آنچه باید بدانید این است که: صاف کردن دندان ها در حقیقت مشکلات را کاهش می دهد و کمک می کند از بروز مشکلات آتی از جمله گیر کردن ذرات غذا بین دندان ها پیشگیری نمود، زیرا فواصل بین دندان ها بسته خواهند شد و همپوشانی ها برطرف خواهند شد.

ترس از ارتودنسی

ترس از ارتودنسی

ترس از اینکه درمان برای هیمشه ادامه خواهد داشت.

در زندگی هر فرد کودک یا نوجوانی، هر روز ممکن است به اندازه یک سال بگذرد. بنابراین، شنیدن اینکه درمان یک یا دو سال طول خواهد کشید احتمالاً برای آنها یک عمر طول خواهد کشید.

آنچه باید بدانید این است که: صحبت کردن با دیگر بیماران که درمان ارتودنسی آنها به پایان رسیده است، در اینجا کمک کننده خواهد بود. داشتن لبخند زیبا و یکدست چیزی است که هیچ کس از زمان گذاشتن برای بدست آوردن آن پشیمان نخواهد شد و افراد بزرگسال زیادی هستند که به دنبال درمان ارتودنسی هستند تا لبخندی زیباتر داشته باشند. بنابراین، در نمای بزرگتر، یک یا دو سال زمان گذاشتن برای رسیدن به لبخندی با اعتماد به نفس ارزش دارد.

ترس از بوی بد دهان در طول درمان

ارتودنسی راه طولانی پیموده است و کمک های زیادی برای تمیز و خوشبو نگهداشتن دهان وجود دارند. بنابراین، گرچه داشتن ابزارهای ارتودنسی داخل دهان ممکن است به معنای احتمال بوی بد دهان باشد، اما در حقیقت هیچ تأثیری نخواهد داشت.

آنچه باید بدانید این است که: تنها وجود بیماری یا بهداشت دهانی ضعیف موجب بروز بوی بد دهان خواهد شد. در غیر اینصورت، استفاده از نخ دندان های مخصوص و دهانشویه همراه با مسواک زدن منظم می تواند از بروز بوی بد دهان پیشگیری نماید.

پیشگیری از بوی بد دهان در طول ارتودنسی

هالیتوزیس یا بوی بد دهان یکی از مشکلات شایعی است که بیش از ۵۰ درصد از کل افراد آن را طی یک دوره ای تجربه می کنند. این شرایط می تواند ناراحت کننده – زیرا مزه بدی داخل دهان بوجود می آورد- یا شرمنده کننده- وقتی اطرافیان آن را حس می کنند- باشد.

گرچه بوی بد دهان می تواند هرکسی را تحت تأثیر قرار دهد، افرادی که از بریس های ارتودنسی استفاده می کنند بیشتر مستعد بروز آن هستند.

از دیدگاه ارتودنتیست ها، بزرگترین نگرانی مربوط به بوی بد دهان ارتباط آن با سلامت دهان بیمار است. اصلی ترین مقصر این مزه و بوی ناخوشایند رشد بیش از حد باکتری است. باکتری ها ریشه اصلی پوسیدگی های دندانی هستند و یک دهان پر از دندان های پوسیده و کرم خورده نتیجه خوشایند و مطلوب برای سرمایه گذاری شما روی بریس ها نیست.

به اندازه کافی نمی توان روی اهمیت مراقبت از دندان ها در طول دوره ای که از بریس های ارتودنسی استفاده می کنید تأکید کرد. تمیز نگه داشتن بریس ها خطر پوسیدگی های دندان یا حساسیت لثه ها اطراف دندان ها- مشکلاتی که باعث کند شدن روند درمان شما می شوند- را کاهش خواهد داد.

وقتی ارتودنتیست بریس های شما را کار می گذارد، راهنمای کاملی از چگونگی مراقبت از دندان ها و تمیز نگه داشتن آنها را در اختیار شما قرار خواهد داد. بهداشت دهانی صحیح در دطول درمان شما نخستین خط دفاعی است که می توانید در برابر بوی بد دهان داشته باشید.

پیشگیری از بوی بد دهان و درمان آن تا میزان زیادی مشابه یکدیگر هستند. کارهای مختلفی هستند که با انجام آنها می توانید به کاهش وخامت هالیتوزیس خود کمک کنید یا از پیشرفت آن جلوگیری کنید.

پیشگیری از بوی بد دهان در ارتودنسی

پیشگیری از بوی بد دهان در ارتودنسی

بیشتر مسواک بزنید.

اکثر متخصصان دندانپزشکی حداقل دو مرتبه مسواک زدن در طول روز را توصیه می کنند. اگر از بریس های ارتودنسی استفاده می کنید و بوی بد دهان را تجربه می کنید، ممکن است لازم باشد دفعات بیشتری مسواک بزنید.

اما این کار را از حد نگذرانید. شاید غریزه شما به شما می گوید که هرچه مسواک شما فرچه های سفت تری داشته باشد دندان های شما تمیزتر خواهند شد. اما این الزاماً صحت ندارد. در حقیقت، مسواک زدن بیش از حد بریس ها می تواند به براکت ها یا سیم های کمانی روی آنها آسیب برساند. برخی نمونه های جدید الکتریکی آنها دارای حسگرهایی هستند که در صورتی که فشار زیادی به آنها وارد شود به صورت خود به خود خاموش می شوند.

محکم مسواک زدن، مخصوصاً با مسواک هایی که فرچه های سفت دارند می تواند موجب ساییدگی و خوردگی مینای دندان ها و حساسیت لثه ها نیز شود. محکم فشار دادن مسواک باعث نمی شود تأثیرگذاری آن افزایش پیدا کند. زمان گذاشتن برای مسواک زدن تمام سطوح، جلو و عقب، و نیز خط لثه ها، چیزی است که برای داشتن عادات خوب لازم است.

مسواک زدن با دفعات زیاد در طول هر روز می تواند تأثیرات منفی نیز داشته باشد. اگر فکر می کنید لازم است بیشتر از سه مرتبه در طول روز مسواک بزنید، ابتدا تأیید آن را از ارتودنتیست خود بگیرید.

روش صحیح مسواک زدن نیز مهم است. خمیر دندان خوب نیز به کاهش هالیتوزیس کمک می کند. خمیر دندان هایی که هدف استفاده از آنها متعادل ساختن pH دهان است و خمیر دندان های حاوی سدیم فلوراید به یک اندازه در مبارزه با بوی بد دهان مؤثر هستند. با این حال، عاقلانه است قبل از تغییر خمیر دندان خود با ارتودنتیست خود مشورت کنید. از آنجا که بوی بد دهان یکی یکی از مشکلات شایع همراه با بریس ها است، ممکن است برند خاصی به شما توصیه شود.

پیشگیری از بوی بد دهان در ارتودنسی

پیشگیری از بوی بد دهان در ارتودنسی

به طور منظم نخ دندان بکشید.

متأسفانه، کشیدن نخ دندان هنگام استفاده از بریس ها می تواند چالش برانگیزتر باشد. اما به این معنا نیست که می توان از انجام آن صرفنظر کرد. افراد زیادی هستند که به اشتباه فکر می کنند بهداشت دهانی آنها به اندازه کافی خوب است زیرا به طور منظم مسواک می زنند.

از آنجا که مسواک نمی تواند به پلاک های بین دندان ها دسترسی داشته باشد، پوسیدگی دندان و بیماری لثه می توانند در آن قسمت ها گسترش پیدا کنند، و این می تواند موجب بروز بوی بد دهان شود، و اصلاً مهم نیست چند مرتبه در طول روز دندان های خود را مسواک می زنید.

سیگار نکشید.

کشیدن سیگار نه تنها باعث می شود نفس شما بوی کلاسیک و قدیمی سیگار را بگیرد که افراد غیر سیگاری از فاصله دور نیز می توانند به راحتی آن را تشخیص دهند، بلکه خود تنباکو موجب خشکی دهان می شود، که باعث تخریب آنتی بادی های می شود که با باکتری های موجود در بزاق شما مبارزه می کنند.

اگر از بریس های ارتودنسی استفاده می کنید و سیگار می کشید، احتمال گسترش بوی بد دهان در شما بیشتر خواهد بود و احتمال حذف آن بسیار اندک خواهد باود تا زمانی که به طور کامل آن را ترک کنید. برای ترک راحت تر می توانید در جلسات مشاوره ترک سیگار شرکت کنید.

پیشگیری از بوی بد دهان در ارتودنسی

پیشگیری از بوی بد دهان در ارتودنسی

مراقب آنچه می خورید باشید.

چندین سال است که استفاده از انواع متنوعی از غذاهای حاوی کربوهیدرات اندک رواج یافته است و با همان شعرت باقی مانده اند. رژیم غذایی حاوی کتون ها، که یکی از زیر مجموعه های رژیم غذایی آتکینز است، در حال حاضر رایج است. و گرچه ممکن است برای باریک شدن کمر شما مناسب باشد، اما برای بوی دهان شما چندان خوب نیست.

بدن وقتی چربی می سوزاند، برخی مواد شیمیایی خاص به نام کتون ها را آزاد می کند. یکی از ویژگی های اصلی و شاخص ورود به مرحله چربی سوزی رژیم کتوز بوی بد دهان است. اگر از قبل نگران مشکلات ناشی از استفاده از بریس های ارتودنسی برای بو دهان خود هستید، احتمالاً لازم است این رژیم را کنار بگذارید.

صرف نظر از اینکه رژیم غذایی مورد علاقه شما چیست، باید تأثیر احتمالی غذاها و نوشیدنی های انتخابی خود روی بوی دهان را مد نظر قرار دهید. خوراکی ها و نوشیدنی هایی که منجر به بروز بوی بد دهان می شوند عبارتند از: سیر، پیاز، قهوه، و الکل. خوراکی ها و نوشیدنی هایی که احتمالاً منجر به بروز بوی بد دهان می شوند عبارتند از: لبنیات، گوشت ها، آبمیوه ها، و نوشابه های حاوی قند. خوراکی ها و نوشیدنی هایی که بوی دهان را بهتر می کنند عبارتند از: جعفری، پرتقال، سیب، گلابی، خربزه، کرفس، هویچ، خیار، چای سبز، و آب.

بدن خود را هیدراته نگه دارید

در طول مدتی که از بریس ها استفاده می کنید آب زیاد بنوشید. کم آب شدن بدن می تواند موجب بالا رفتن احتمال بوی بد دهان شود. مانند سیگار کشیدن، کم آب شدن بدن منجر به خشکی دهان می شود، که مانع تولید بزاق دهان می شود. باکتری هایی که در نتیجه بروز این مشکل چرک می کنند عامل بروز بوب بد دهان هستند.

توصیه استاندارد برای دریافت آب دو لیتر در روز است. با این حال، بسته به شیمی بدن شما، غذاها و دیگر نوشیدنی هایی که مصرف می کنید، و میزان فعالیت شما، ممکن است لازم باشد مقدار مایعات مصرفی خود را تنظیم کنید.

تنها به خاطر داشته باشید که اگر شما انتخاب کنید که مایع دیگری به عنوان منبع هیدراسیون مصرف کنید، پس از نوشیدن آنها باید دهان خود را با آب شستشو دهید، مخصوصاً اگر بریس استفاده می کنید.

از آدامس و آبنبات های خوشبو کننده دهان غافل نشوید.

از هر کس بپرسید بهترین راه برای پوشش دادن بوی بد دهان چیست، احتمالاً آدامس و آبنبات های خوشبو کننده دهان را به شما یادآوری خواهد کرد. با این حال، اگر از بریس ها استفاده می کنید، باید نسبت به این پیشنهاد با احتیاط بیشتری عمل کنید.

در طول مدتی که از بریس ها استفاده می کنید، هرگز نباید آدامس بجوید، حتی اگر برای دلیل خوبی باشد. مکیدن آبنبات های خوشبو کننده دهان می توانند گزینه بهتری باشند، با این حال باید از آبنبات هایی استفاده کنید که حل می شوند و نیازی به گاز زدن یا جویدن نداشته باشند. آبنبات های خوشبو کننده دهانی که پوسته محکمی دارند می توانند موجب شکسته شدن سیم ها و براکت های بریس های ارتودنسی شوند، علاوه بر این، جویدن آبنبات ها می تواند موجب گیر کردن ذرات آن کنار ابزار شود.

پیشگیری از بوی بد دهان در ارتودنسی

پیشگیری از بوی بد دهان در ارتودنسی

از ابزار زبان شوی استفاده کنید.

تمیز کردن منظم زبان یا ساییدن سطح زبان موجب حذف مقادیر زیادی از باکتری ها و مواد مغذی می شود که این باکتری ها از آنها تغذیه می کنند. رشد بیش از حد این باکتری ها داخل دهان در حقیقت سلامت لثه ها و دندان ها را تحت تأثیر قرار می دهد.

بسیاری از دندانپزشکان افزودن مرحله تمیز کردن زبان به کارهای روزانه بهداشت دهان و دندان ها توصیه می کنند، اما این کار در طول دوره استفاده از بریس های ارتودنسی مهم تر نیز هست.

دهان خود را با دهانشویه شستشو دهید.

به عنوان بخشی از کارهای معمولی که برای بهداشت دهان خود انجام می دهید، از دهانشویه های آنتی باکتریال استفاده کنید تا با بوی بد دهان، پلاک، و ژینژیویت مبارزه کنید.

برای مراجعه به دندانپزشک وقت بگیرید.

شاید فکر کنید شما که به ارتودنتیست مراجعه می کنید، چرا باید به دندانپزشک مراجعه کنید؟ باید بدانید که مراجعه منظم به دندانپزشک در طول مدتی که از بریس ها استفاده می کنید، بخش مهم از درمان ارتودنسی شما است. پاکسازی و چکاپ منظمی که دندانپزشک انجام می دهد چیزی فراتر از مسواک زدن و نخ دندان کشیدنی است که برای از بین رفتن بوی بد دهان و حفظ دندان ها در وضعیت خوب انجام می دهید تا لبخندی زیبا داشته باشید.

پیشگیری از بوی بد دهان در ارتودنسی

پیشگیری از بوی بد دهان در ارتودنسی

آیا بریس ها منجر به بوی بد صبحگاهی دهان می شوند؟

نیازی نیست نگران شوید! همه ما گاهگاهی بو بد صبحگاهی دهان را تجربه می کنیم. عموماً، مسواکی که ما به صورت روتین می زنیم می تواند ما را از شر بوی بد صبحگاهی دهان رها کند. اما برخی افراد وقتی بریس دارند، ممکن است بوی بدتری صبح ها تجربه کنند.

گرچه بوی بد کلی دهان علل متعددی می تواند داشته باشد، اما بوی بد صبحگاهی دهان اساساً در نتیجه خشکی دهان بوجود می آید. در طول مدتی که خواب هستید، سرعت تولید بزاق کند می شود، بدن این کار را انجام می دهد تا به شما کمک کند بخوابید- در غیر اینصورت شما مجبور خواهید بود تمام وقت آب دهان قورت دهید. بزاق برای سلامت دهان حیاتی است زیرا ذرات غذا را پاک می کند و حالت اسیدی دهان را کاهش می دهد، و کمک می کند باکتری های دهان تحت کنترل باقی بمانند. بنابراین وقتی بزاق در طول خواب این کار خود را انجام نمی دهد، و باکتری ها از کنترل خارج می شوند! این منجر به ایجاد مقدار زیادی گاز سولفور می شود که بو ایجاد می کند. این دلیل دیگری است که چرا مسواک زدن قبل از رفتن به رختخواب مهم است- این کار کمک می کند دوره خواب خود را با کمترین مقدار قند و باکتری داخل دهان خود آغاز کنیم.

اگر متوجه شدید با وجود بریس ها بوی دهان شما صبح ها بدتر می شود، ممکن است نشانه این باشد که شما نیاز دارید شب ها زمان بیشتری صرف مسواک زدن و کشیدن نخ دندان کنید.

سفید نگه داشتن دندان ها در طول ارتودنسی

بریس های دندانی می توانند فشردگی و نامرتبی دندان ها و مشکلات بایت را اصلاح کنند و دندان ها را صاف و یکدست کنند، که منجر به سالم شدن لبخند و افزایش اعتماد به نفس می شود. اما اگر لبخندی شفاف تر و سفیدتر بخواهید چطور؟ آیا مجبورید قبل از سفید کردن دندان هایتان بریس ها را بردارید؟

در این مقاله هر آنچه لازم است در مورد سفید کردن دندان ها در طول استفاده از بریس ها و محصولات سفید کننده مختلف که در دسترس شما هستند بدانید را در اختیار شما قرار می دهیم.

 سفید نگه داشتن دندان در طول ارتودنسی

سفید نگه داشتن دندان در طول ارتودنسی

استفاده از کدام گزینه های سفید کننده دندان ها در طول استفاده از بریس ها بی خطر است؟

نه تنها غذاها و نوشیدنی ها به تدریج می توانند منجر به ایجاد لکه روی دندان ها شوند، بلکه بریس ها هم می توانند منجر به بروز این مشکل شوند. وقتی روی دندان های شما لکه ایجاد می شود، مسواک زدن به تنهایی نمی تواند باعث سفید شدن لبخند شما شود. در این صورت، احتمالاً ماده سفید کننده دیگری نیاز خواهید داشت. خبر خوب اینکه، شما مجبور نیستید بریس های خود را بردارید تا لبخندتان را سفیدتر کنید. با این حال، اغلب توصیه می شود پس از برداشتن بریس ها، بلیچینگ دندان های خود را انجام دهید.

سفید کردن دندان ها در طول دوره ای که از بریس های ارتودنسی گاهی اوقات می تواند منجر به ایجاد سایه رنگ های غیر همسطحی شود، زیرا برای ماده سفید کننده، رسیدن به قسمت هایی که براکت ها روی سطح دندان ها را پوشش داده اند، و در قسمت هایی که دندان ها در حال جابجا شدن هستند و همپوشانی دارند، دشوار است.

همانطور که در جدول بالا توضیح داده شده است، گزینه های سفید کننده بسته به اینکه چه نوع بریسی استفاده می شود، متفاوت هستند.

گزینه های سفید کننده دندان هابریس های لینگوال و الاینرهای متحرک شفافبریس های فلزی سنتی
استریپ های سفید کنندهآریخیر
تری های سفید کنندهآریخیر
خمیر دندان های سفید کننده و دهانشویه هاآریآری
مسواک های برقیآریآری
 سفید نگه داشتن دندان در طول ارتودنسی

سفید نگه داشتن دندان در طول ارتودنسی

استریپ های سفید کننده

استریپ یا همان نوارهای سفید کننده نوعی روش سفید کننده خانگی هستند که بی خطر، کم هزینه، و مؤثر هستند. استریپ ها یا حاوی ماده سفید کننده هستند یا پراکسید. آنها به گونه ای طراحی شده اند که لکه ها را از روی سطح دندان های شما بر می دارند.

  • نحوه عملکرد آنها: عموماً، شما استریپ های سفید کننده را یک یا دو مرتبه در طول روز و به مدت ۴۵ دقیقه روی دندان ها قرار می دهید.
  • عوارض جانبی احتمالی: ماده بلیچینگ یا سفید کننده در استریپ های سفید کننده می توانند موجب حساسیت لثه و در برخی افراد موجب حساسیت دندان ها شود.
  • محدودیت ها: شما می توانید از این روش سفید کردن تنها با الاینرهای متحرک شفاف یا بریس های لینگوال (فلزی ها و براکت هایی که پشت دندان ها قرار می گیرند) استفاده کنید. متأسفانه، اگر بریس فلزی سنتی دارید، استریپ های سفید کننده بهترین گزینه برای شما نیستند، زیرا استریپ ها تنها قسمت های بدون پوشش دندان های شما را سفید خواهند کرد و به مینای دندان ها زیر براکت های باند شده نفوذ نخواهند کرد. وقتی براکت ها برداشته می شوند دو رنگ یا یک رنگ ناهموار روی دندان ها وجود خواهد داشت.
 سفید نگه داشتن دندان در طول ارتودنسی

سفید نگه داشتن دندان در طول ارتودنسی

تری های سفید کننده

گزینه سفید کننده دیگر شامل استفاده از ژل های بلیچینگ و یک تری سفید کننده است که بر اساس شکل دندان ها به صورت سفارشی ساخته شده است.

  • نحوه عملکرد آنها: مقدار اندکی ژل سفید کننده داخل تری قرار دهید، سپس تری را حداقل به مدت ۳۰ دقیقه تا یک ساعت داخل دهان قرار دهید. این درمان را هر روز تکرار کنید تا زمانی که، عموماً ظرف ۲ تا ۳ هفته، نتایج مطلوب حاصل شوند.
  • عوارض جانبی احتمالی: ممکن است حساسیت لثه یا دندان ها را تجربه کنید. اگر سوزش یا حساسیت را تجربه نکردید، می توانید تری را برای مدت زمان طولانی تری، تا دو ساعت هر جلسه، استفاده کنید.
  • محدودیت ها: از آنجا که تری های بلیچینگ روی دندان های شما قرار داده می شوند، گزینه خوبی برای بریس های فلزی سنتی نیستند. آنها تنها با بریس های پشت دندانی و الاینرهای متحرک کار می کنند. ممکن است تری ها روی بریس های لینگوال نیز به خوبی قرار نگیرند.
 سفید نگه داشتن دندان در طول ارتودنسی

سفید نگه داشتن دندان در طول ارتودنسی

خمیر دندان ها و دهانشویه های سفید کننده

گرچه شما نمی توانید استریپ ها یا تری های سفید کننده را با بریس های فلزی سنتی استفاده کنید، اما تعداد زیادی محصولات مراقبت دهانی روزانه هستند که می توانند منجر به روشن تر شدن لبخند شوند.

خمیر دندان های سفید کننده اغلب حاوی ذرات ساینده مانند سیلیکا هستند که لکه های روی سطح دندان ها را می سایند. برخی از آنها ممکن ات حاوی مواد شیمیایی باشند که به حل شدن لکه ها کمک می کنند. و دهانشویه های سفید کننده، نه تنها باعث احساس تازگی نفس می شوند، بلکه از دندان ها در برابر لکه های جدید محافظت می کند.

  • نحوه عملکرد آنها: برای کسب نتایج بهتر، خمیر دندان های سفید کننده را دو تا سه مرتبه در طول روز و دهانشویه های سفید کننده را حداقل یک مرتبه در طول روز استفاده کنید.
  • عوارض جانبی احتمالی: برخی از این خمیر دندان ها حاوی مواد بلیچ کننده نیستند، بنابراین احتمال اینکه موجب حساسیت دندان ها یا سوزش لثه ها شوند کمتر است. با این حال، برخی خمیر دندان ها ممکن است ساینده تر باشند و موجب ساییدگی مینای دندان های شما شوند، و منجر به بروز حساسیت شوند.
  • محدودیت ها: هیچ محدودیتی وجود ندارد. خمیر دندان ها و دهانشویه ها می توانند با همه نوع بریسی استفاده شوند.

مسواک های برقی

مسواک برقی می تواند لکه های سطح را بردارد و دندان های شما را سفیدتر کند. مسواک های برقی هیچ نوع ماده شیمیایی برای تغییر رنگ دندان های شما ندارند. اما آنها می توانند لکه های روی سطوح را بهتر از مسواک های معمولی بردارند. این می تواند به لبخند شما ظاهر سفیدتری ببخشد.

  • نحوه عملکرد آنها: مسواک برقی را درست همانطور که مسواک های معمولی را استفاده می کنید باید استفاده نمایید. برخی مسواک های برقی سری های ارتودنتیک خاصی برای بریس ها دارند.
  • عوارض جانبی احتمالی: اگر شما حساسیت لثه یا دندان دارید، حرکات سریع اتوماتیک فرچه ها ممکن است ناراحت کننده باشد. به دنبال یک مسواک برقی با سرعت متفاوت باشید تا حساسیت دندان های خود را کاهش دهید.
  • محدودیت ها: هیچ محدودیتی وجود ندارد. مسواک های برقی می توانند با همه انواع بریس ها استفاده شوند.

آیا می توان از روش مالیدن چیزی روی دندان ها استفاده کرد؟

روش های سفید کردن دندان ها با مالیدن چیزی روی آنها، مانند روغن کشی، جوش شیرین، و هیدروژن پراکساید، معمولاً برای استفاده وقتی بریس ها روی دندان ها قرار دارند، بی خطر هستند، اما آنها می توانند به براکت های فلزی یا سرامیکی آسیب برسانند. اگر لثه ها و دندان های حساس دارید، ممکن است لازم باشد استفاده از پراکساید و یا هر ماده بلیچینگ دیگری را محدود کنید.

علاوه بر این، به خاطر داشته باشید که ممکن است دیدن نتایج با درمان های سفید کردن خانگی، مدت زمان طولانی تری زمان ببرد، و آنها همیشه به اندازه درمان های داخل مطب مؤثر واقع نمی شوند.

آیا با وجود بریس ها روی دندان ها می توان برای آفیس بلیچینگ مراجعه کرد؟

دندانپزشکان از مواد سفید کننده قوی تر و نور فرا بنفش خاصی برای تغییر رنگ دندان ها استفاده می کنند. گرچه این درمان های دندانی پر هزینه تر از محصولات سفید کننده OTC هستند، اما نتایج آنها تأثیر گذارتر هستند. شما معمولاً باید تا پس از برداشتن براکت ها از روی دندان ها صبر کنید تا برای آفیس بلیچینگ اقدام کنید.

چرا در طول دوره استفاده از بریس ها رنگ دندان ها تغییر می کند؟

اصلی ترین دلیل برای تغییر رنگ دندان ها، انباشته شدن پلاک در مکان هایی است که به خاطر وجود براکت ها، دسترسی به آنها دشوار است. اگر برای مدت طولانی آنها را نادیده بگیرید، پوسیدگی دندان ها آغاز می شود که باعث زرد شدن آنها می شود. این اتفاق بسیار شایع است اما دائمی نیست. خبر خوب اینکه لکه هایی که به صورت طبیعی بوجود می ایند با برداشتن براکت ها می توانند از بین بروند.

سفید نگه داشتن دندان در طول ارتودنسی

سفید نگه داشتن دندان در طول ارتودنسی

چگونه می توان از تغییر رنگ دندان ها در طول دوره استفاده از بریس ها جلوگیری نمود؟

دو مرتبه در طول روز به درستی مسواک بزنید.

همانطور که دندانپزشکان توصیه کرده اند، از مسواک های خاصی که برای بریس های شما طراحی شده اند استفاده کنید. برای شروع مسواک زدن، ابتدا دهان خود را با آب بشویید تا ذرات غذای شل خارج شوند.

سطح بیرونی دندان ها را مسواک بزنید.

پلاک هایی که روی قسمت هایی از دندان ها هستند که به خط لثه ها نزدیک تر هستند، را بردارید. دندان های خود را روی یکدیگر نگه دارید و روی هر بریس ۲۰ تا ۳۰ ثانیه زمان صرف کنید، به آرامی به صورت دورانی به بالا و پایین حرکت کنید، همه بخش های دندان های جلو و زیر هر براکت را پوشش دهید. این کار را تا دندان مولر آخر ادامه دهید. در صورت لزوم تف کنید.

به همین ترتیب داخل دندان های خود را نیز مسواک بزنید. سپس به صورت عمودی حرکت کنید تا تاج دندان ها و فاصله بین هر یک را تمیز کنید. علاوه بر این، زبان را نیز به آرامی تمیز کنید.

هر روز نخ دندان بکشید، و قسمت هایی که دسترسی به آنها دشوار است را تمیز کنید.

برای تمیز کردن قسمت هایی که دسترسی با مسواک به آنها دشوار است، باید هر روز نخ دندان بکشید. این کار مانع تجمع و انباشته شدن باکتری ها می شود و می توان از پوسیدگی و تغییر رنگ دندان ها جلوگیری کرد. از ارتودنتیست خود بپرسید کدام نخ دندان برای شما مناسب تر است.

از خوردن غذاهایی که رنگ زیاد دارند خودداری کنید.

برخی غذاها می توانند موجب ایجاد لکه روی دندان های شما شوند، مانند نوشابه، نوشیدنی های ورزشی، قهوه، شراب قرمز، و آبنبات های آدامسی. آنها مینای دندان ها را تحت تأثیر قرار می دهند و رنگ آنها را تغییر می دهند. بهتر است از آنها بپرهیزید یا آنها را به آرامی با مقداری آب بخورید. علاوه بر این، باید بلافاصله پس از خوردن آنها دندان های خود را تمیز کنید و مسواک بزنید.

از کشیدن سیگار خودداری کنید.

کشیدن سیگار یا جویدن تنباکو نه تنها به سلامتی آسیب می رسانند، بلکه یکی از اصلی ترین علت های زرد شدن دندان ها هستند. تغییر رنگ دندان ها در نتیجه نیکوتین و تار موجود در تنباکو اتفاق می افتد.

به جای بریس های سنتی از اینویزیلاین استفاده کنید.

اگر تاکنون بریس نداشته اید، به جای بریس های سنتی، می توانید به فکر استفاده از اینویزیلاین ها باشید. اینویزیلاین ها الاینرهای شفافی هستند که به آرامی دندان ها را جابجا می کنند. آنها متحرک هستند و احتمال گیر کردن غذا با استفاده از آنها کمتر است. علاوه بر این، تمیز نگه داشتن دندان ها نیز راحت تر است بنابراین لکه ها کمتر بوجود خواهند آمد. اما هنوز هم لازم است مانند زمانی که از بریس ها استفاده می کنید، بهداشت دهان خود را با مسواک زدن و درست نخ دندان کشیدن حفظ نمایید.

پس از برداشتن بریس ها، اگر هنوز هم دندان های شما زرد هستند و نمی خواهید لبخند زرد رنگی داشته باشید، فرایند بلیچینگ را روی دندان های خود انجام دهید.