دلایل لکه های سیاه روی لثه ها

لثه ها معمولاً صورتی رنگ هستند، اما گاهی اوقات لکه های سیاه یا قهوه ای تیره روی آنها بوجود می آید. چندین چیز ممکن است باعث بوجود آمدن این لکه ها شوند و اکثر آنها مضر نیستند. با این حال، گاهی اوقات، لکه های سیاه می توانند نشان دهنده یک بیماری جدی تر باشند. برای ایمن بودن، اگر متوجه بوجود آمدن لکه های تیره روی لثه های خود شدید، با پزشک خود صحبت کنید، بخصوص اگر آنها دردناک هستند یا اندازه، شکل یا رنگ آنها تغییر کرد.

درک شایع ترین علل لکه های سیاه روی لثه ها ممکن است به شما کمک کند تصمیم بگیرید که آیا به درمان فوری نیاز دارید یا صبر کنید تا آن را در قرار بعدی خود با دندانپزشک مطرح کنید.

علل ایجاد لکه های سیاه روی لثه ها

اگر متوجه لکه های سیاه روی لثه ها شدید، مطمئن شوید که آرامش خود را حفظ می کنید. گرچه مانند یک وضعیت ناخوشایند به نظر می رسد، اما رنگ سیاه روی لثه ها معمولاً به معنای یک مسئله جدی نیست. با این حال، نباید در مورد آن خیلی بی تفاوت باشید. لثه های سیاه می توانند نشان دهنده وجود مشکلات دندانی باشند که باید برطرف شوند.

دانستن علل وجود لکه های سیاه روی لثه ها به بیمار کمک می کند تا وضعیت خود را ارزیابی کند. در اینجا شایع ترین دلایل لثه های دارای لکه های سیاه رنگ که بیماران باید از آنها آگاه باشند، آورده شده اند.

کبودی لثه ها

مانند هر قسمت دیگری از بدن خود، می توانید به لثه های خود آسیب وارد کنید. زمین خوردن روی صورت، خوردن چیزی با لبه های تیز، و حتی مسواک زدن یا نخ دندان کشیدن خیلی خشن می توانند باعث کبودی لثه های شما شوند. کبودی های روی لثه های شما معمولاً قرمز تیره یا بنفش هستند، اما می توانند قهوه ای تیره یا سیاه نیز باشند. همچنین علاوه بر کبودی، ممکن است مقداری خونریزی و درد جزئی نیز داشته باشید.

کبودی ها معمولاً به صورت خود به خود و بدون هیچ درمان دارویی بهبود می یابند. اگر ایجاد کبودی های بیشتری شروع شدند و نمی توانید به چیزی که ممکن است باعث بروز آنها شده باشد فکر کنید، ممکن است ترومبوسیتوپنی داشته باشید، وضعیتی که باعث می شود لخته شدن خون دشوار شود. علائم دیگر شامل خونریزی بینی و خونریزی لثه هستند. چندین عامل می توانند باعث ترومبوسیتوپنی شوند، بنابراین مهم است که با پزشک خود برای یافتن درمان مناسب کار کنید.

 لکه های سیاه روی لثه

لکه های سیاه روی لثه

هماتوم رویشی

هنگامی که دندانی در حال بیرون آمدن است، می تواند باعث بوجود آمدن کیست پر از مایعی شود. گاهی اوقات مخلوط خون با مایع وجود دارد که می تواند باعث شود بنفش تیره یا سیاه به نظر برسد. هنگامی که درون کیست رویشی خون وجود دارد، هماتوم رویشی نامیده می شود. این معمولاً زمانی رخ می دهد که کیست رویشی در اثر ضربه یا زمین خوردن آسیب ببیند.

هماتوم های رویشی در کودکان، هم هنگام رویش دندان های شیری و هم هنگام رویش دندان های دائمی بسیار شایع هستند. معمولاً پس از بیرون آمدن دندان، آنها به صورت خود به خود از بین می روند. اگر دندان خود به خود بیرون نیاید، پزشک ممکن است کیست را با جراحی باز کند تا امکان بیرون آمدن دندان فراهم شود.

سیگار کشیدن

بیمارانی که از سیگار کشیدن لذت می برند باید بدانند که دود سیگار می تواند باعث تغییر رنگ لثه ها شود. این وضعیت به عنوان ملانوزیس ناشی از سیگار یا سیگاری smoker’s melanosis شناخته می شود.

این اتفاق دقیقاً چگونه رخ می دهد؟

بدن انسان دارای سلول های تخصصی به نام ملانوسیت melanocytes است. این سلول ها ملانین می سازند. نیکوتین موجود در تنباکو می تواند باعث شود ملانوسیت ها بیشتر از حد معمول ملانین تولید کنند. به همین دلیل است که بسیاری از افراد سیگاری لثه های سیاه دارند.

چگونه لثه های سیاه ناشی از سیگار کشیدن را برطرف کنیم؟ خب، این ساده است- ترک این عادت می تواند منجر به کاهش تغییر رنگ لثه شود. به عبارت دیگر، لکه های تیره رنگ روی لثه ها که در اثر سیگار کشیدن ایجاد می شوند، برگشت پذیر هستند.

لکه آمالگام

اگر یک حفره دندان پر شده باشد، ممکن است رسوب آمالگام روی لثه های شما باقی بماند و باعث بوجود آمدن لکه ای تیره رنگی شود. آمالگام ماده ای است که برای پر کردن دندان استفاده می شود. گاهی اوقات این ذرات در ناحیه اطراف ماده پرکننده قرار می گیرند و باعث ایجاد لکه در بافت نرم می شوند. پزشک شما معمولاً تنها با نگاه کردن به لکه آمالگام می تواند آن را تشخیص دهد.

لکه های ناشی از آمالگام قابل جابجایی نیستند، اما بی ضرر هستند و نیازی به درمان ندارند. برای جلوگیری از آنها، می توانید از دندانپزشک خود بخواهید دفعه بعد که پر کردن دندان را برای شما انجام می دهد، از رابر دم استفاده کند. این کار باعث مجزا ماندن دندان ها از لثه ها طی مراحل دندانپزشکی می شود و از ورود ذرات به بافت اطراف جلوگیری می کند.

ملانین

اگر بیمار متوجه لکه سیاه روی لثه ها شود، ممکن است به این دلیل باشد که بدن کمی بیشتر از حد معمول ملانین تولید می کند. البته این جای نگرانی نیست. با این حال، اگر لکه ها شروع به تغییر رنگ یا شکل کنند، بیمار باید با دندانپزشک خود مشورت کند.

مصرف برخی داروهای خاص

مصرف برخی داروها نیز می تواند باعث تغییر رنگ لثه های بیمار شود. به عنوان مثال، یکی از عوارض جانبی مینوسایکلین، دارویی که برای درمان آکنه و برخی عفونت ها مانند کلامیدیا chlamydia استفاده می شود، رنگدانه یا تغییر رنگ است. این رنگدانه گاهی ممکن است روی دندان ها ایجاد شود.

خال آبی Blue nevus

خال آبی یک خال بی ضرر است که گرد و یا صاف یا کمی برجسته است. خال های آبی می توانند سیاه یا آبی به نظر برسند و معمولاً مانند کک و مک روی لثه های شما به نظر می رسند.

هیچ کس مطمئن نیست که چه چیزی باعث ایجاد خال های آبی می شود، اما آنها اغلب زمانی که کودک یا نوجوان هستید ایجاد می شوند. آنها همچنین در زنان شایع تر هستند.

مانند لک ناشی از آمالگام، پزشک شما معمولاً می تواند خال آبی را تنها با نگاه کردن به آن تشخیص دهد. آنها معمولاً نیازی به درمان ندارند. با این حال، اگر شکل، رنگ یا اندازه آن شروع به تغییر کند، پزشک ممکن است بیوپسی (نمونه برداری) را انجام دهد، که شامل برداشتن یک تکه از خال برای آزمایش سرطان است.

ماکول ملانوتیک Melanotic macule

لکه های ملانوتیک لکه های بی ضرری هستند که شبیه کک و مک به نظر می رسند. آنها می توانند در قسمت های مختلف بدن شما، از جمله لثه ها ظاهر شوند. ماکول های ملانوتیک معمولاً بین 1 تا 8 میلی متر قطر دارند و باعث بوجود آمدن علائم دیگر نمی شوند.

پزشکان در مورد علل دقیق ماکول های ملانوتیک مطمئن نیستند، اما برخی از افراد با آنها متولد می شوند. برخی دیگر از آنها بعداً در طول زندگی گسترش می یابند. آنها همچنین می توانند نشانه ای از شرایط دیگر مانند بیماری آدیسون Addison’s disease یا سندرم پوتز جگرز Peutz-Jeghers syndrome باشند.

ماکول های ملانوتیک نیازی به درمان ندارند. در صورتی که شکل، رنگ یا اندازه آنها شروع به تغییر کند، پزشک شما ممکن است بیوپسی را برای آزمایش سرطان انجام دهد.

بیماری های دیگری که باعث ایجاد لکه های سیاه روی لثه ها می شوند

بیماری آدیسون

این بیماری غدد فوق کلیوی را تحت تأثیر قرار می دهد که هورمون های مختلفی می سازند. این اختلال از تولید این هورمون ها توسط غدد جلوگیری می کند. برخی از علائم این بیماری عبارتند از:

  • خستگی
  • کم اشتهایی
  • کاهش وزن ناخواسته
  • عضلات ضعیف شده
  • احساس تشنگی بیشتر از حد معمول

اگر بیماری آدیسون درمان نشود، بیمار ممکن است دچار تیره شدن لثه ها و لب ها شود.

ژنژیویت زخم دهنده نکروزان حاد

ژنژیویت زخم دهنده نکروزی حاد Acute Necrotizing Ulcerative Gingivitis نوعی عفونت لثه است. برخی به آن دهان خندقی trench mouth می گویند. این ظرایط باعث بروز تب، درد لثه و بوی بد دهان می شود. این عفونت معمولاً باعث لثه های سیاه یا خاکستری رنگ می شود. لکه های تیره ناشی از لایه ای از بافت مرده هستند که روی لثه می ماند.

سندرم پوتز جگرز

سندرم پوتز جگرز یک بیماری ژنتیکی است که می تواند خطر ابتلا به پولیپ یا سرطان را افزایش دهد.

اولین علامتی که بیماران باید به آن توجه کنند ظهور کک و مک های آبی تیره یا قهوه ای تیره است. این کک و مک ها معمولاً روی پوست انگشتان دست و پا ظاهر می شوند، اما می توانند روی لثه ها نیز ظاهر شوند.

ملانوآکانتومای دهانی Oral melanoacanthoma

ملانوآکانتومای دهانی یک بیماری نادر است که باعث ایجاد لکه های تیره در قسمت های مختلف دهان از جمله لثه ها می شود. این لکه ها بی ضرر هستند و به نظر می رسد که در افراد جوان تر دیده می شوند.

علت ملانوآکانتومای دهانی ناشناخته است، اما به نظر می رسد که با آسیب های ناشی از جویدن یا اصطکاک در دهان همراه باشد. این لکه ها به درمان نیاز ندارند.

 لکه های سیاه روی لثه

لکه های سیاه روی لثه

سرطان دهان

سرطان داخل دهان بعلاوه می تواند باعث سیاه شدن لثه ها شود. دیگر علائم همراه با سرطان دهان شامل زخم های باز، خونریزی غیر معمول و تورم داخل دهان هستند. همچنین ممکن است گلودرد مزمن داشته باشید یا متوجه تغییر در صدای خود شوید.

برای تعیین اینکه آیا یک لکه به دلیل سرطان ایجاد شده است یا خیر، پزشک شما نمونه برداری انجام خواهد داد. آنها همچنین ممکن است از تکنیک های تصویربرداری مختلف مانند سی تی اسکن یا اسکن PET استفاده کنند، تا ببینند آیا سرطان گسترش یافته است یا خیر.

اگر لکه سرطانی باشد، در صورتی که گسترش نیافته باشد، پزشک ممکن است آن را با جراحی بردارد. اگر گسترش یافته باشد، پرتو درمانی یا شیمی درمانی ممکن است به کشتن سلول های سرطانی کمک کند.

نوشیدن مقادیر زیاد الکل و استفاده از تنباکو بزرگترین عوامل خطر برای ابتلا به سرطان دهان هستند. برای کمک به پیشگیری از سرطان دهان در حد اعتدال الکل مصرف کنید و از مصرف دخانیات اجتناب کنید.

درمان لکه های سیاه روی لثه ها

خوب است که در اکثر موارد راهی برای درمان لثه های سیاه وجود دارد. با این حال، درمان به علت بستگی دارد. به عنوان مثال، شرایطی مانند عفونت های لثه یا بیماری آدیسون معمولاً به درمان با دارو نیاز دارند.

در مورد لکه های تیره ناشی از سیگار کشیدن، درمان نسبتاً ساده است- بیمار باید سیگار را ترک کند و لکه های تیره پس از مدتی ناپدید خواهند شد.

برای آن دسته از افراد بی حوصله، درمانی به نام سفید کردن لثه وجود دارد. از این روش برای روشن کردن رنگ لثه ها استفاده می شود. البته باید گفت که بلیچینگ می تواند به لثه ها آسیب برساند. به همین دلیل این درمان را فقط باید به دندانپزشکان معتبر سپرد.

سخن پایانی

لکه های سیاه روی لثه ها معمولاً بی ضرر هستند، اما گاهی اوقات می توانند نشانه مشکلات دندان درآوردن در کودکان یا سرطان دهان باشند. اگر متوجه لکه جدیدی روی لثه خود شدید، حتما در مورد آن به پزشک خود اطلاع دهید. حتی اگر لکه سرطانی نباشد، باید از نظر هر گونه تغییر شکل، اندازه یا رنگ کنترل شود.

چگونه متوجه شویم که بریس ها به سفت کردن نیاز دارند؟

اگر بریس دارید (یا قصد دارید آنها را دریافت کنید)، دندانپزشک یا ارتودنتیست شما ممکن است به سفت کردن آنها اشاره کرده باشد. ارتودنتیست، دوستان یا احتمالاً خانواده شما ممکن است به درد ناشی از سفت کردن بریس ها اشاره کرده باشند. براکت ها و بریس های سیمی سنتی باید هر از چند گاهی تنظیم یا سفت شوند، بنابراین باید بدانید که وقتی این کار انجام می شود چه انتظاری باید داشته باشید.

چرا بریس ها نیاز به سفت شدن دارند؟

برای درک اینکه چرا باید براکت ها را سفت کنید، باید بدانید که آنها چگونه عمل می کنند. بریس ها با اعمال نیرو به دندان های شما، آنها را به آرامی از میان بافت لثه نرم دهان شما حرکت می دهند. براکت های سنتی از سیستمی از سیم ها استفاده می کنند که به براکت ها متصل می شوند، و آنها نیز به نوبه خود به دندان های شما چسبانده می شوند. سیم براکت ها را می کشد و دندان های شما را حرکت می دهد.

تقریباً هرگز اینطور نیست که بتوانید از بریس هایی استفاده کنید تا دندان های شما را از جایی که اکنون هستند به جایی که می خواهید در نهایت باشند حرکت دهند. نه تنها درد غیر قابل تحملی وجود خواهد داشت، بلکه ممکن است در نهایت به دندان های خود آسیب برسانید!

در عوض، ارتودنتیست ها بریس ها را به صورت مرحله ای انجام می دهند. در ابتدا، سیم ها فشار زیادی به دندان های شما وارد می کنند. اما به مرور زمان، با حرکت دندان ها، آنها فشار کمتر و کمتری به دندان ها وارد می کنند. در نهایت، آنها روی هم رفته فشار اندکی وارد می کنند.

این زمانی است که شما به تنظیم یا سفت کردن بریس نیاز دارید.

سفت کردن بریس  ارتودنسی

سفت کردن بریس ارتودنسی

هر چند وقت یک بار بریس ها باید سفت شوند؟ چگونه بگوییم زمان سفت شدن فرا رسیده است؟

معمولاً متخصص ارتودنسی به شما می گوید چه زمانی زمان مناسب برای سفت کردن بریس ها است. او توصیه خواهد کرد که این کار زمانی انجام شود که در طول زمان حرکت کمی از دندان های شما می بیند یا هیچ حرکتی نمی بیند، یا اگر متوجه لق شدن اجزای آن می شود.

دهان افراد مختلف با یکدیگر متفاوت است، بنابراین هیچ راه واحدی برای دانستن اینکه بریس های شما چند وقت یکبار به تنظیم نیاز دارند وجود ندارد. متخصص ارتودنسی معمولاً برای یک جلسه معاینه هر 4 تا 6 هفته برنامه ریزی می کند، زیرا به نظر می رسد که میانگین زمان مورد نیاز بین تنظیمات همینقدر باشد. با این حال، ممکن است شما به جلساتی با فواصل زمانی بیشتر یا کمتر نیاز داشته باشید.

چند علامت آشکار که نشان می دهند ممکن است برای سفت کردن آماده باشید عبارتند از:

  • حتی زمانی که خوراکی های سفت را گاز می زنید، دندان ها یا لثه های شما هیچ دردی ندارند.
  • براکت ها شل می شوند.
  • وقتی دندان ها را با فشار به یکدیگر فشار می دهید، فشار اضافی را احساس نمی کنند (مانند زمانی که متورم شده اند).

فرآیند سفت کردن بریس ها چگونه است؟

بسیاری از بیماران می خواهند بدانند وقتی براکت های آنها سفت می شوند، چه انتظاری باید داشته باشند. ما متوجه این موضوع شده ایم: قرارهای ملاقات زیادی وجود دارند، و بیماران گذشته اغلب به ناراحتی اشاره می کنند.

در طول یک قرار ملاقات برای تنظیم، ارتودنتیست شما ابتدا دهان شما را به دقت بررسی می کند تا ببیند پیشرفت شما چگونه بوده است و آیا مشکلی وجود دارد یا خیر. تنظیم همچنین زمانی است که بندهای فرسوده تعویض می شوند، فضا دهنده اضافه می شود، و رفع هر گونه مشکل مربوط به درد یا ناراحتی (مثلاً اگر سیم به داخل دهان شما فرو می رود).

در طول خود فرآیند سفت کردن، ارتودنتیست سیم را روی براکت های شما تنظیم خواهد کرد تا فشار را ادامه دهد. او حتی ممکن است سیم شما را بردارد و آن را با یک سیم جدید تعویض کند.

هنگامی که این فرآیند انجام می شود، ممکن است به نظر برسد که چیز چندان متفاوتی نیست- درست مثل اینکه به دندانپزشک مراجعه کرده اید. با این حال، معمولاً مقداری درد و یا حساسیت وجود دارد که بلافاصله پس از سفت شدن احساس می شود و برای مدتی ادامه می یابد.

سفت کردن بریس  ارتودنسی

سفت کردن بریس ارتودنسی

بریس ها بعد از سفت شدن چه مدت درد دارند؟

آری، درد یا ناراحتی پس از تنظیم بریس ها نسبتاً شایع است. خبر خوب این است که برای اکثر افراد، این درد پس از یک یا دو روز خود به خود از بین می رود. برخی گزارش می دهند که اصلاً دردی ندارند.

بسیار شایع تر از درد مستقیم، نوعی حساسیت بعد از تنظیم است. دندان ها یا لثه های شما ممکن است در طول روز درد نداشته باشند، اما برای مثال وقتی سعی می کنید غذا بخورید، درد زیادی خواهند داشت. به همین دلیل، اکثر افراد از خوردن غذاهای سفت یا خشک اجتناب می کنند و به وعده های غذایی که نیازی به جویدن ندارند (سوپ، ماست، خورش، اسموتی و غیره) بیشتر علاقه نشان می دهند.

اگر درد زیاد شد، استفاده از مسکن های بدون نسخه مانند ایبوپروفن و استامینوفن می تواند کمک کننده باشد. حتماً دستورالعمل های روی قوطی دارو را دنبال کنید.

در نهایت، گزارش شده است که سرما نیز به کاهش درد کمک می کند. یک کیسه یخ مطمئناً می تواند کمک کننده باشد- اما، ما دیده ایم که بسیاری از بیماران، معمولاً از این بهانه استفاده می کنند تا یک نوشیدنی خنک چای شیرین یا شاید مقداری ماست یخ زده بخورند.

هنوز در مورد دریافت بریس ها فکر می کنید؟

دریافت بریس یک تصمیم مهم است. اما این تصمیمی است که کمتر کسی از آن پشیمان می شود. ما به کاری که انجام می دهیم تا بیماران ما به لبخندی که به شدت می خواهند دست یابند می بالیم.

ابزار فانکشنال هربست

ابزار فانکشنال هربست چیست؟

ابزار فانکشنال هربست ابزاری است که در بیماران در حال رشد برای کمک به اصلاح ناهماهنگی رشد فک استفاده می شود. ابزار متشکل از چارچوب های فولادی ضد زنگ با درجه جراحی است که به صورت سفارشی ساخته می شود و به دندان های مولر دائمی اول در هر چهار گوشه دهان بیمار چسبانده می شود. این چارچوب ها با مکانیسم های تلسکوپی به یکدیگر متصل می شوند که با اعمال نیروی رو به بالا و عقب روی فک بالا و نیروی رو به جلو روی فک پایین، به اصلاح مال اکلوژن کلاس 2 کمک می کند. این نوع ابزارها به راحتی با رشد ذاتی بیمار کار می کنند تا روی تغییرات مورد نظر تأثیر بگذارند.

کاربردهای هربست

از آنجا که ابزار هربست به دندان های مولر دائمی اول چسبانده می شود، به صورت تمام وقت در حال کار کردن است. در مراجعات بیمار، برای تاثیرگذاری روی اصلاح بیشتر، ابزار ممکن است با استفاده از “شیم های” از جنس فلز ضد زنگ ارتقاء داده شود. اگر مکانیزم وسیع کردن در ابزار تعبیه شده باشد، ممکن است ابزار به صورت عرضی نیز فعال شود. شرایط دیگری که ممکن است از مزایای این ابزار بهره مند شوند عبارتند از:

  • درمان عدم انطباق ناهماهنگی های اسکلتی کلاس 2، عمدتاً در بیماران جوان، برای تأثیر روی رشد فک پایین و فک بالا.
  • بیماران با الگوی رشد عمودی با زاویه بالا، ناشی از افزایش رشد کندیل ساجیتال
  • بیماران با اوربایت قدامی عمیق
  • بیماران با انحراف خط میانی فک پایین
  • بیمارانی که تنفس دهانی دارند، زیرا هربست با تنفس تداخلی ندارد
  • بیماران با جابجایی دیسک قدامی

همچنین برای درمان مال اکلوژن کلاس 2 در بیماران با فک پایین رتروگناتیک (عقب رفته) و دندان های منحرف رو به عقب پیشین مرکزی جلوی فک بالا مناسب است. علاوه بر این، استفاده از آن در آپنه انسدادی خواب و به عنوان جایگزینی برای جراحی ارتوگناتیک در بزرگسالان جوان پیشنهاد شده است.

ابزار فانکشنال هربست

ابزار فانکشنال هربست

تمیز کردن ابزار هربست به چه صورت است؟

ما بیماران را تشویق می کنیم که ابزار خود را با خمیر دندان و مسواک تمیز کنند. دهانشویه فلورایده نیز ممکن است برای حصول اطمینان از محافظت از تمام سطوح در معرض محیط دهان در هنگام استفاده از ابزار مفید باشد.

در طول استفاده از هربست انتظار چه چیزی را باید داشت؟

پس از قرار دادن اولیه، بیمار می تواند انتظار داشته باشد که ابزار را روی زبان و گونه های خود احساس کند، اما انسداد گفتار و حساسیت بافت نرم در هفته نخست یا دو هفته پس از استفاده از بین خواهند رفت.

برای عادت کردن هر چه سریع تر به ابزار، روزی پنج دقیقه در مقابل آینه کتاب، مجله یا هر مطلب مورد علاقه خود را بخوانید- صحبت کردن شما در کمترین زمان عالی عمل خواهد کرد.

چه مدت باید از هربست استفاده کرد؟

ابزار هربست روی دندان ها ثابت می شود و به همین ترتیب 24 ساعت شبانه روز کار می کند و مدت درمان نسبتاً کوتاه است (6 تا 15 ماه) به جای 2 تا 4 سال با ابزار های کاربردی متحرک. به طور معمول، ابزار تقریباً به مدت 12 ماه استفاده می شود و در موارد شدید به زمان بیشتری نیاز است.

درمان با ابزار هربست چسبانده شده معمولاً 6 تا 8 ماه طول می کشد. با این حال، یک دوره درمان طولانی تر 9 تا 15 ماهه ممکن است نتایج بهتری به همراه داشته باشد.

پس از درمان، برای پرهیز از هر گونه عود روابط دندانی ناشی از الگوهای رشد نامطلوب یا عادات اختلال عملکرد لب و زبان، یک مرحله نگهداری یا حفظ لازم است. در بیمارانی که در دوره واسط دندانی هستند و برآمدگی های کاسپ های روی دندان های آنها ارتباط صحیحی با یکدیگر ندارند، این مرحله ممکن است 1 تا 2 سال یا تا زمانی که دندان های دائمی برویند و روابط اکلوزال پایدار برقرار شوند ادامه پیدا کند. در مرحله حفظ از ابزارهای فانکشنال یا جابجا کننده متحرک استفاده می شود. هنگامی که مرحله دوم با ابزار های ثابت دنبال می شود، برای حفظ روابط اکلوزالی پایدار، به مدت 8 تا 12 ماه حفظ نیاز است. همچنین می توان از الاستیک های کلاس 2 استفاده کرد.

ابزار فانکشنال هربست

ابزار فانکشنال هربست

مزایا و معایب ابزار هربست کدامند؟

مزایای اصلی ابزار هربست عبارتند از:

  • مدت زمان کوتاه و استاندارد درمان
  • عدم اتکا به پذیرش ابزار از سوی بیمار برای دستیابی به نتایج مورد نظر درمان
  • پذیرش آسان توسط بیمار
  • تحمل بیمار

علاوه بر این، اثر دیستالیزه کننده روی دندان های مولر اول فک بالا به جلوگیری از کشیدن دندان در مال اکلوژن های کلاس 2 با فشردگی دندان های فک بالا کمک می کند. از دیگر مزایای آن می توان به بهبود نیمرخ بیمار بلافاصله پس از قرار دادن ابزار، حفظ بهداشت خوب دهان و دندان، امکان استفاده همزمان از ابزار های ثابت و امکان تغییر ابزار برای کاربردهای بالینی مختلف اشاره کرد.

همچنین برخی از معایب وجود دارند. اصلی ترین آنها از دست رفتن تکیه گاه دندان های فک بالا (فضاهای بین دندان نیش فک بالا و دندان های پرمولر اول) و فک پایین (انحراف رو به جلوی دندان های ثنایای فک پایین) در طول درمان، مشکلات جویدن در طول هفته اول درمان و گیر افتادن بافت نرم است. همچنین ممکن است در عملکرد ابزار اختلال وجود داشته باشد.

به خاطر داشته باشید

با وجود ناهماهنگی های آشکار فک، ادامه درمان با ابزارهای دیگر، برای موفقیت نهایی درمان ضروری است. بیمار و متخصص ارتودنسی در این ماجراجویی شریک هستند و مشارکت مفید بیمار می تواند باعث شود این روند طبق برنامه پیش برود. رعایت دقیق بهداشت دهان و دندان و تعهد در استفاده از تمام ابزارهای تجویز شده می تواند به موفقیت این روند کمک کند!

پری کرونیت چیست؟

پری کرونیتPericoronitis  (که اوپرکولیت operculitis نیز نامیده می شود) شرایطی است شامل التهاب و تورم بافت نرمی که دندانی را در بر گرفته است که تا حدی رویش یافته است. رویش عبارت است از فرآیند رشد دندان که در آن دندان با “روییدن” از داخل لثه (بافت لثه) قابل مشاهده می شود. پری کرونیت ممکن است دندانی که هنوز در نیامده است را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

به بافت نرمی که دندانی را می پوشاند که به طور کامل رویش نیافته است “اپرکولوم operculum” گفته می شود. یکی از دلایلی که این ناحیه بافت نرم ممکن است به راحتی ملتهب شود این است که اغلب ذرات و بقایای غذا را جمع می کند و هنگام انجام کارهای بهداشتی دهان و دندان دسترسی به آن دشوار است. همانطور که ذرات غذا را جمع آوری می کند، این ناحیه تاریک و مرطوب محیط مناسبی را برای رشد باکتری ها فراهم می کند.

دندانی که اغلب تحت تأثیر پری کرونیت قرار می گیرد، یک سوم پایین یا سرس آخر از دندان های مولر است که دندان عقل نامیده می شوند. در واقع، نادر است که پری کرونیت دندان دیگری غیر از دندان عقل فک پایین را درگیر کند. پری کرونیت اغلب افراد را در اواخر دوره نوجوانی یا اوایل بزرگسالی تحت تأثیر قرار می دهد، زیرا زمانی است که معمولاً دندان های عقل فک پایین می رویند.

پری کرونیت

پری کرونیت

علائم پری کرونیت

علائم خفیف

علائم خفیف پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • بافت لثه دردناک و متورم (نزدیک دندانی که تحت تأثیر قرار گرفته است)
  • مشکل در گاز گرفتن (بدون برخورد به ناحیه متورم)
  • ترشح چرک از ناحیه ملتهب
  • طعم بد داخل دهان یا بوی نامطبوع

علائم شدید

علائم شدید پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • مشکل در باز کردن دهان
  • تورم صورت (در سمتی از صورت که دندان ملتهب روی آن قرار دارد)
  • غدد لنفاوی متورم (که لنفادنیت lymphadenitis نامیده می شود)
  • تب
  • آنژین لودویگ Ludwig’s angina (عفونت باکتریایی نادر کف دهان که گاهی پس از عفونت دندان رخ می دهد)
  • اسپاسم فک (گاهی اوقات تحت عنوان فک قفل شده شناخته می شود)

علائم شدید ممکن است حاکی از این باشند که تورم به گردن و گلو گسترش یافته است، این می تواند تنفس طبیعی را تحت تأثیر قرار دهد و باید به عنوان یک اورژانس پزشکی در نظر گرفته شود که احتمالاً می تواند توانایی بلع یا تنفس را مختل کند و می تواند تهدید کننده زندگی باشد. افرادی که علائم شدید پری کرونیت دارند باید فوراً با دندانپزشک یا یک پزشک دیگر تماس بگیرند.

علائم پری کرونیت با توجه به فراوانی و شدت آنها به سه دسته مختلف دسته بندی می شوند که عبارتند از:

  • حاد- شامل باز شدن محدود دهان و علائم شدیدتر
  • کمتر حاد- شدت کمتر علائم بدون ناراحتی در باز کردن دهان
  • مزمن- شامل درد درجه پایین بدون علائم شدید

درمان پری کرونیت اغلب به سطح بیماری فرد (حاد، کمتر حاد یا مزمن) بستگی دارد.

علل و عوامل خطر زای پری کرونیت

افرادی که در معرض خطر بالاتر ابتلا به پری کرونیت قرار دارند عبارتند از:

  • افراد در گروه سنی اوایل بزرگسالی یا اواخر نوجوانی
  • داشتن دندان عقلی که هنوز بیرون نیامده است
  • داشتن اپرکولوم توسعه یافته (فلپ اطراف دندان ها، که رشد باکتری ها را تشویق می کند)
  • تجربه ترومای جویدن (آسیب به بافتی از دندان مقابل که تحت تأثیر قرار گرفته است)
  • افرادی که بهداشت دهان و دندان ضعیفی دارند
  • سیگار کشیدن (صرفنظر از تعداد سیگارهای کشیده شده در روز)
  • داشتن شرایطی که به سیستم ایمنی فشار وارد می کند (مانند بهبودی ویروسی، خستگی شدید یا استرس عاطفی)
  • باردار بودن

مطالعه

یک مطالعه در سال 2019، در یونان انجام شد، که هدف آن تعیین عوامل موثر بر شیوع پری کرونیت (از جمله عوامل اجتماعی و خطر، جمعیت شناسی و موارد دیگر) بود.

این مطالعه چندین عامل مرتبط با شیوع پری کرونیت را کشف کرد، از جمله:

  • شیوع پری کرونیت 92/4 درصد از شرکت کنندگان 20 تا 25 ساله مطالعه بود.
  • مشخص شد بهداشت دهان و دندان عامل بسیار مهمی در شیوع این بیماری بود.
  • مشخص شد که افراد سیگاری بیشتر مستعد ابتلا به پری کرونیت هستند (اما دفعات سیگار کشیدن تأثیری نداشت).
  • نوع مزمن پری کرونیت شایع ترین شکل این بیماری بود.

نویسندگان مطالعه نتیجه گرفتند: “به نظر می رسد که استفاده از دهانشویه همراه با دفعات کافی مسواک زدن، با کاهش آماری معنا دار بیماری [پریکرونیت] مرتبط باشد”.

تشخیص پری کرونیت

تشخیص پری کرونیت معمولاً توسط دندانپزشک و با انجام معاینه دهان انجام می شود و گاهی اوقات شامل گرفتن عکس تشخیصی رادیوگرافی دندان با اشعه ایکس (برای ارزیابی دندان عقلی که نروییده است) است.

پری کرونیت

پری کرونیت

درمان های پری کرونیت

درمان خانگی

گرچه چندین روش درمان خانگی وجود دارد که دندانپزشک ممکن است آنها را توصیه کند، درمان خانگی نباید جایگزین مداخلات تخصصی پزشکی شوند. دندانپزشک ممکن است روش های درمان خانگی را تجویز کند، از جمله:

  • شستشو با آب نمک گرم (مخصوصاً بعد از صرف غذا برای زدودن مواد غذایی و مواد زائد)
  • سیستم های شستشوی دهان (با استفاده از تجهیزات تجاری)
  • بهداشت دقیق و منظم دهان و دندان (از جمله مسواک زدن و نخ دندان کشیدن)
  • مسکن های درد (مانند ایبوپروفن [ادویل] یا استامینوفن [تیلنول] یا دیگر مسکن های بدون نسخه که توسط دندانپزشک تجویز می شوند.)

توجه: از استفاده کمپرس گرم (که ممکن است تورم را افزایش دهد) خودداری کنید، بخصوص افرادی که علائم شدید پری کرونیت مانند تب یا تورم گردن یا صورت دارند .

درمان پزشکی

درمان پری کرونیت ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تمیز کردن دندان ها / شستشوی ذرات غذا و سایر مواد زائد از اطراف منطقه
  • تجویز آنتی بیوتیک (خوراکی)
  • یک دهانشویه ضد باکتری
  • مسکن (ممکن است دندانپزشک مسکن های بدون نسخه یا داروهای تجویزی را تجویز کند)

هنگامی که عفونت برطرف شد، درمان بعدی به شدت و دسته علائم پری کرونیت (شامل دسته های حاد، کمتر حاد یا مزمن) بستگی دارد و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • مشاهده دندان برای حصول اطمینان از عدم بازگشت عفونت و رویش طبیعی دندان
  • ارجاع به جراح فک و صورت برای بررسی نیاز به جراحی دهان
  • کشیدن دندان عقل عفونی (اگر دندانپزشک یا جراح دهان تشخیص دهد که ممکن است به طور طبیعی نروید)
  • کشیدن دندان های عقل هر دو فک پایین و بالا در سمتی که تحت تأثیر قرار گرفته است (برای جلوگیری از فرو رفتن دندان فک بالا به داخل لثه ملتهب فک پایین و ایجاد عفونت بعدی).
  • انجام فرایند اوپرکولومoperculum (جراحی جزئی دهان برای برداشتن فلپ پوست از روی دندانی که تحت تأثیر قرار گرفته است).
  • گاهی اوقات فلپ پس از برداشتن دوباره رشد می‌کند و عمل اپرکولوم باید مجدداً انجام شود.

مراقبت های بعد از جراحی ها

اگر دندان عقل کشیده شده باشد، معمولاً منجر به بهبودی کامل می شود و علائم پری کرونیت ممکن است در عرض یک تا دو هفته پس از جراحی کاهش یابند. درمان های بعدی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • ملاقات بعدی با دندانپزشک یا جراح دهان برای نظارت بر میزان بهبودی و سطح درد دندان، در صورت وجود.
  • پایبندی اکید به دستورالعمل های مراقبت های بعدی در صورت کشیدن دندان عقل (مانند پرهیز از سیگار کشیدن، خوردن غذاهای نرم و غیره)
  • درمان های خانگی (مانند دهانشویه های آنتی بیوتیک، داروهای مسکن بدون نسخه و غیره)
  • رعایت دقیق بهداشت دهان و دندان (از جمله مسواک زدن و نخ دندان کشیدن منظم)
  • ترک سیگار (برای افرادی که سیگار می کشند)

پیشگیری از بروز پری کرونیت

مراقبت های پیشگیرانه و ویزیت های منظم دندانپزشکی ممکن است خطر ابتلا به پری کرونیت را کاهش دهند زیرا دندانپزشک می تواند دندان عقل شما را به دقت زیر نظر داشته باشد و قبل از اینکه عفونت رخ دهد، زمانی که به نظر نمی رسد دندان مولر سوم به طور طبیعی بروید، مداخله کند.

پاکسازی منظم دندان همچنین ممکن است به پیشگیری از پری کرونیت کمک کند زیرا آنها به تمیز نگه داشتن دندان ها و عاری نگهداشتن آنها از ذرات غذا و مواد زائد کمک می کند. پیشگیری از پری کرونیت ممکن است با اقدامات بهداشتی منظم دهان شامل مسواک زدن، نخ دندان کشیدن و استفاده از دهانشویه آنتی بیوتیک امکان پذیر باشد؛ اما علیرغم چنین مداخلاتی، برخی افراد هنوز هم به این بیماری مبتلا می شوند.

آنچه باید در مورد ریتینرهای دائمی بدانید!

ریتینرها یا نگهدارنده های دائمی که به آنها نگهدارنده ثابت نیز گفته می شود، سیم های سفارشی هستند که ارتودنتیست شما پس از صاف کردن دندان ها به آنها می چسباند. نگهدارنده ها از جابجایی دندان های شما پس از درمان ارتودنسی جلوگیری می کنند و تنها توسط یک ارتودنتیست قابل برداشتن هستند. در برخی موارد، ریتینرهای دائمی ممکن است به جای ریتینرهای متحرک توصیه شوند، که خودتان آنها را قرار می دهید و خارج می کنید.

این مقاله در مورد نگهدارنده های دائمی، مزایا، هزینه ها و تکنیک های تمیز کردن آنها صحبت می کند.

نگهدارنده دائمی چگونه عمل می کند؟

دندان های شما توسط الیاف پریودنتال لیگامان به فک شما متصل می شوند که کشیده می شوند تا دندان های شما بتوانند حرکت کنند. بریس ها یا الاینرها می توانند دندان های شما را برای بهبود زیبایی یا عملکردی، در بهترین جایگاه خود قرار دهند. پس از آن، به یک نگهدارنده نیاز خواهید داشت تا آنها را در جای خود نگه دارد یا رباط هایی که تمایل دارند دندان ها را به سمت موقعیت اصلی خود بازگردانند را کنترل کنند.

نگهدارنده دائمی سیمی است، که گاهی اوقات بافته می شود، که ارتودنتیست شما آن را پشت دندان های شما که به تازگی در جای مناسب قرار داده شده اند قرار می دهد. آنها آن را با چسب مخصوص به دندان های شما می چسباند و سیم دندان های شما را در جای خود نگه می دارد. گاهی اوقات، سیم انعطاف پذیر است، بنابراین ممکن است دندان ها را پس از انجام کارهای ارتودنسی به طور کامل در یک راستا حفظ نکند.

یک نگهدارنده دائمی در واقع می تواند برداشته شود اما فقط توسط یک متخصص.

 ریتینرهای دائمی

ریتینرهای دائمی

نگهدارنده های دائمی در مقایسه با نگهدارنده های قابل جابجایی یا متحرک

نگهدارنده های دائمی به پشت دندان های شما چسبانده می شوند، بنابراین مجبور نخواهید بود به خاطر داشته باشید که آنها را داخل دهان خود قرار دهید و آنها را بیرون بیاورید. آنها برای افراد دیگر قابل مشاهده نیستند. یک ارتودنتیست در صورت نیاز می تواند آنها را حذف کند.

نگهدارنده های متحرک، سیمی و پلاستیکی یا شفاف هستند. شما می توانید آنها را بیرون بیاورید، اما باید به خاطر داشته باشید که آنها را دوباره بپوشید در غیر اینصورت احتمالاً دندان های شما حرکت خواهند کرد. نگهدارنده های متحرک شفاف چندان قابل مشاهده نیستند، اما ممکن است تغییر رنگ دهند و پاره شوند. نگهدارنده های متحرک سیمی بیشتر قابل مشاهده هستند اما دوام بیشتری نیز دارند.

نکات مثبت نگهدارنده های دائمی

نگهدارنده های دائمی همواره دندان های شما را در جای خود نگه می دارند، که مؤثرترین راه برای نگه داشتن آنها در جای خود است.

دیگر مزایای نگهدارنده دائمی عبارتند از:

  • آنها برای افراد دیگر قابل مشاهده نیستند.
  • بعید است که روی گفتار شما تأثیر بگذارند، کاری که نگهدارنده های متحرک ممکن است انجام دهند.
  • آنها بسیار بادوام هستند و از چند سال تا 20 سال ماندگاری دارند.
  • در صورت لزوم ارتودنتیست می تواند آنها را تعمیر یا تنظیم کند.

معایب نگهدارنده های دائمی

برخی از افراد ترجیح می دهند که بتوانند نگهدارنده را قرار دهند و خارج کنند، که با نگهدارنده های دائمی امکان پذیر نیست. سایر معایب عبارتند از:

  • بهداشت خوب دهان نیاز به تلاش بیشتری خواهد داشت.
  • ممکن است باعث تحریک اولیه شوند.
  • هزینه اولیه می تواند گران تر از نگهدارنده های متحرک باشد.
  • تشخیص شکستگی نگهدارنده (تا زمانی که دندان ها جابجا نشده اند) می تواند دشوار باشد.
  • در صورت شکستگی یا نیاز به تنظیم، باید به یک ارتودنتیست مراجعه کنید.

هزینه نگهدارنده دائمی

هزینه نگهدارنده توسط ارتودنتیست تعیین می شود، بنابراین می تواند بسیار متفاوت باشد. به عنوان یک راهنما، یک نگهدارنده دائمی، برای هر سیم، حدود 250 تا 550 دلار برای هر قوس دندانی، برای نگهدارنده فک بالا یا پایین هزینه خواهد داشت.

ارتودنتیست ها تمایل دارند از نگهدارنده های دائمی برای دندان های فک پایین استفاده کنند و ممکن است یک نگهدارنده متحرک را برای دندان های فک بالا توصیه کنند.

آیا بیمه نگهدارنده دائمی را پوشش می دهد؟

پوشش بیمه برای نگهدارنده دائمی با بیمه های مختلف متفاوت است. اگر بیمه شما درمان ارتودنسی را نیز پوشش دهد، ممکن است بیمه دندانپزشکی تمام یا بخشی از هزینه نگهدارنده شما را پوشش دهد. می توانید با شرکت بیمه خود تماس بگیرید یا در مورد آن با ارتودنتیست یا پزشک خود صحبت کنید تا متوجه شوید که چقدر باید پرداخت کنید. اگر زیر 18 سال هستید، بیمه های درمانی باید هزینه های دندانپزشکی را ارائه دهند.

چه کسی به نگهدارنده دائمی نیاز دارد؟

نگهدارنده دائمی به جای نگهدارنده های متحرک می تواند گزینه خوبی باشد اگر:

  • فکر می کنید ممکن است استفاده از نگهدارنده متحرک طبق دستورالعمل را فراموش کنید.
  • شما نمی خواهید نگهدارنده شما قابل مشاهده باشد.
  • دندان های شما در طول صاف کردن به مقدار قابل توجهی جابجا شده اند، یا در صورتی که یک یا چند دندان شما کشیده شده اند و باید فضای بین آنها را ببندید.
 ریتینرهای دائمی

ریتینرهای دائمی

نحوه تمیز کردن و مراقبت از نگهدارنده دائمی

نگهدارنده های دائمی می توانند تمیز کردن دندان ها و لثه های شما را چالش برانگیزتر کنند زیرا ذرات غذا می توانند به سیم گیر کنند. نخ دندان کشیدن ممکن است دشوار باشد، اما گزینه هایی برای تمیز نگه داشتن دندان هایی که پشت آنها سیم قرار داده شده است وجود دارد که عبارتند از:

  • فلاس تریدرها، که حلقه های یکبار مصرف نازکی هستند که تمیز کردن اطراف سیم های نگهدارنده را آسان تر می کنند.
  • واتر فلاسرها، که ذرات باقی مانده ها پلاک ها را با فشار قوی آب تمیز می کنند.
  • مسواک های بین دندانی، که مسواک های کوچکی هستند که بین دندان های شما استفاده می شوند.

مهم است که پاکسازی تخصی دندان ها را نیز ادامه دهید.

نگهدارنده های دائمی بادوام هستند، اما اگر ناراحت کننده هستند و نیاز به تنظیم دارند، یا اگر شکسته یا خم می شوند، باید به پزشک خود مراجعه کنید تا آنها را تنظیم یا تعمیر کند.

خلاصه

نگهدارنده های دائمی سیم های سفارشی هستند که ارتودنتیست ها پس از صاف کردن دندان های شما به پشت آنها می چسبانند. آنها به نگه داشتن دندان ها در جای خود و عدم حرکت پس از صاف کردن آنها کمک خواهند کرد.

ریتینر دائمی بسیار بادوام است و مانند ریتینرهای متحرک، مجبور نیستید به خاطر داشته باشید که آن را داخل دهان خود قرار دهید یا خارج کنید. مزیت دیگر این است که هیچ کس نمی تواند آنها را ببیند، زیرا پشت دندان های شما هستند.

تمیز نگه داشتن دندان ها با رتینرهای دائمی ممکن است دشوار باشد، اما نخ دندان های مخصوصی وجود دارند که می توانند به شما کمک کنند. پاکسازی تخصصی دندان ها نیز مهم است.

سخن پایانی

نگهدارنده ها بخش مهمی از صاف نگه داشتن دندان های شما پس از انجام مراحل درمان ارتودنسی هستند و از سرمایه شما محافظت می کنند. هیچ کس نمی تواند نگهدارنده دائمی شما را ببیند، که یک مزیت بزرگ برای بسیاری از افراد است. ارتودنتیست شما درباره مدت زمان استفاده از ریتینر به شما توصیه های خواهد کرد که ممکن است متفاوت باشند. مدتی زمان می برد تا به آنها عادت کنید، اما شما مجبور نخواهید بود با گذاشتن و درآوردن، گم کردن یا فراموش کردن آنها کنار بیایید.

پرسش های متداول در مورد ریتینرهای دائمی

ماندگاری نگهدارنده دائمی چقدر است؟

نگهدارنده های دائمی بادوام هستند و می توانند تا 20 سال عمر کنند. با این حال، ممکن است نیاز به تنظیم داشته باشند یا خم شوند یا بشکنند. اگر نگهدارنده دائمی شما نیاز به توجه داشته باشد، ارتودنتیست شما می تواند آن را بردارد، تعمیر یا تنظیم کند.

آیا دندان ها هنوز هم می توانند با نگهدارنده دائمی حرکت کنند؟

این امکان وجود دارد که دندان های شما حتی با نگهدارنده دائمی حرکت کنند.

برای به حداقل رساندن این امر، به طور منظم به ارتودنتیست خود مراجعه کنید. در صورتی که متوجه تغییری در نگهدارنده دائمی خود شدید که ممکن است نشان دهنده آسیب دیدگی سیم یا اتصال آن باشد، برای بررسی نگهدارنده دائمی خود قرار ملاقاتی با ارتودنتیست خود بگذارید.

آیا نگهدارنده های دائمی ارزشش را دارند؟

نگهدارنده های دائمی مانند نگهدارنده های متحرک دارای مزایا و معایبی هستند. آنها ممکن است هزینه بیشتری داشته باشند، اما می توانند دوام بیشتری نیز داشته باشند و برای نگه داشتن دندان های تازه صاف شده در جای خود، می توانند مؤثرترین نوع نگهدارنده باشند. به توصیه های ارتودنتیست خود در مورد نگهدارنده ها گوش کنید، اما تا زمانی که احساس کنید می توانید بهترین تصمیم را بگیرید، سؤال کنید.

سلامت دهان نشانه سلامت عمومی بدن

مزایای بهداشت خوب دهان و دندان ها فراتر از داشتن لبخندی درخشان است. اطمینان از صحیح مسواک زدن، نخ دندان کشیدن روزانه، و رعایت مراجعات منظم دندانپزشکی، سلامت عمومی شما را تضمین می کند. مشکلات دندانی مانند بیماری لثه و پوسیدگی دندان می توانند با تعدادی از بیماری ها از جمله بیماری قلبی و ذات الریه ارتباط داشته باشند.

این مقاله مروری سریع دارد بر شرایط مرتبط با سلامت ضعیف دهان و دندان ها، مواردی که می توانند سلامت دهان و دندان های شما را بدتر کنند، و همچنین آنچه که می توانید برای حفظ لبخند خود انجام دهید.

تاثیر سلامت دهان بر سلامت بدن

تاثیر سلامت دهان بر سلامت بدن

چه شرایطی با بهداشت نامناسب دهان مرتبط هستند؟

به طور فزاینده ای، محققان در حال یافتن ارتباطات قابل توجهی بین سلامت عمومی شما و سلامت دهان و دندان ها هستند. بهداشت ضعیف دهان مستقیماً با ذات الریه، طیف وسیعی از مشکلات جدی قلبی و همچنین مشکلات دوران بارداری و زایمان ارتباط دارد.

بیماری قلبی

طی چند سال گذشته، تعداد رو به افزایشی از شواهد، مشکلات دندانی، بویژه از دست دادن دندان ها و پریودنتیت (بیماری پیشرفته لثه) را به بیماری قلبی و سایر مشکلات قلبی ربط داده اند. این مشکلات قلبی و گردش خون عبارتند از:

  • بیماری عروق کرونر قلب: که همچنین تحت عنوان آترواسکلروز atherosclerosis شناخته می شود، بیماری عروق کرونر قلب زمانی بروز می یابد که شریان های قلب سخت می شوند، جریان خون دچار اختلال می شود یا به طور کامل قطع می شود.
  • نارسایی قلبی: زمانی است که قلب قادر به پمپاژ کافی نیست، و باعث تجمع خون در سایر قسمت های بدن، بویژه پاها و ریه ها می شود.
  • آریتمی قلبی: که مشخصه ویژه آن ضربان قلب نامنظم، خیلی سریع یا خیلی آهسته اس، آریتمی های قلبی مانند فیبریلاسیون دهلیزی (Afib) نیز ممکن است بروز پیدا کنند.
  • سکته مغزی: سکته مغزی که ناشی از لخته شدن خون یا ترکیدن عروق مغز است، باعث تشنج می شود و یک موقعیت اورژانسی پزشکی است.

در افرادی که سلامت دهان و دندان خوبی ندارند، از میان دیگر مشکلات قلبی، میزان حمله قلبی و سکته مغزی افزایش یافته است. گرچه ممکن است مشکلات دهان مستقیماً باعث بروز ناراحتی های قلبی نشوند، اما آنها ممکن است به مشکلات قلبی کمک کنند و با آنها مرتبط باشند. با این حال، برای درک اینکه چرا این ارتباط وجود دارد، تحقیقات بیشتری نیاز است.

اندوکاردیت

بهداشت نامناسب دهان همچنین یک عامل خطر برای اندوکاردیت، نوعی عفونت بافت های قلب است. باکتری های موجود در دهان در نتیجه بیماری های لثه، ژنژیویت و پریودنتیت می توانند وارد جریان خون شوند و باعث بروز التهاب بالقوه اندوکاردیوم (بافت های پوشش داخلی حفره ها و دریچه های قلب) که تهدید کننده زندگی است شوند.

عوارض بارداری و زایمان

عوارض دوران بارداری و زایمان بعلاوه می توانند در نتیجه عدم رعایت بهداشت و سلامت دهان و دندان ایجاد شوند. علاوه بر این، باردار بودن احتمال ابتلا به التهاب لثه، پریودنتیت، لق شدن دندان ها، یا پوسیدگی دندان ها به دلیل نوسانات هورمونی را افزایش می دهد. مشکلات داخل دهان با طیفی از این عوارض ربط داده شده اند، از جمله:

  • تولد زودرس
  • وزن کم هنگام تولد
  • پره اکلامپسی Preeclampsia
  • ژنژیویت زخمی نکروزان حاد (که بعلاوه تحت عنوان trench mouth شناخته می شود)
  • تومورهای روی بافت لثه مادر (epulis gravidarum)

پنومونی

ذات الریه یک عفونت ریه است که شدت آن متغیر است و می تواند زندگی فرد مبتلا را تهدید کند. یک مطالعه در سال 2020 روی بیماران مبتلا به ذات الریه در کره جنوبی نشان داد که از دست دادن دندان، داشتن حفره و بهداشت نامناسب دهان ارتباط نزدیکی با این بیماری دارند. علت این است که باکتری های موجود در دهان می توانند وارد جریان خون شده و ریه ها را آلوده کرده و منجر به بروز علائم ذات الریه شوند.

روماتیسم مفصلی

گرچه ماهیت دقیق این رابطه ناشناخته است، اما بین بیماری لثه و آرتریت روماتوئید (RA) نیز ارتباطی یافت شده است. این بیماری خود ایمنی به مفاصل آسیب می زند و باعث بروز درد و التهاب می شود. باکتری های خاصی در دهان، بویژه پورفیروموناس ژنژیوالیسPorphyromonas gingivalis ، در مفاصل آرتروزی یافت شده اند که نشان دهنده ارتباط است.

بیماری آلزایمر

مطالعات نشان داده اند که بین ژنژیویت و بیماری آلزایمر، یک شکل پیش رونده زوال عقل که باعث تخریب سلول های عصبی در مغز می شود، ارتباط وجود دارد. محققان دریافته اند که باکتری پورفیروموناس ژنژیوالیس می تواند از لثه به مغز حرکت کند، و در آنجا آنزیم هایی را ترشح می کند که به نورون ها آسیب می رسانند.

آلزایمر و مراقبت از دندان

افراد مبتلا به بیماری آلزایمر ممکن است برای مراقبت از دندان های خود به کمک نیاز داشته باشند. ممکن است نیاز باشد پرستاران یا اعضای خانواده به افراد مبتلا به آلزایمر کمک کنند که مرتباً مسواک بزنند و نخ دندان بکشند.

چه شرایطی می توانند سلامت دهان را بدتر کنند؟

نه تنها مشکلات بهداشت دهان و دندان ها مانند التهاب لثه و پوسیدگی دندان می توانند منجر به بروز سایر مشکلات سلامتی، یا بدتر شدن آنها شوند، بلکه سلامت دهان بعلاوه تحت تأثیر دیگر بیماری ها قرار می گیرد. این بویژه در مورد شرایط مزمن و طولانی مدت بیشتر صدق می کند. در اینجا خلاصه ای سریع از مشکلات سلامتی که می توانند روی دهان شما تأثیر بگذارند آورده شده است.

دیابت

دیابت زمانی به وجود می آید که در تبدیل قندها (گلوکز) به انرژی مشکلاتی وجود داشته باشد، که منجر به بالا رفتن خیلی زیاد سطوح قند خون می شود. انواع مختلفی از دیابت وجود دارند که دیابت نوع 2 شایع ترین آنها است.

دیابت باعث ادرار زیاد، کاهش وزن ناگهانی، خستگی و سایر علائم می شود و با بیماری پریودنتال همراه است. بیماری لثه می تواند باعث از دست رفتن دندان ها و مشکلات دیگر شود.

ایدز یا اچ آی وی HIV

زندگی کردن با ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) که می تواند منجر به ایدز شود، می تواند تأثیر قابل توجهی روی سلامت دهان و دندان ها داشته باشد. با HIV طیف وسیعی از مشکلات دهان و دندان ممکن است ایجاد شوند، از جمله:

  • ژنژیویت (التهاب لثه)
  • پریودنتیت
  • حفره های دندانی
  • آفت دهان
  • خشکی دهان
  • تاول ها
  • کاندیدیازیس دهانی (عفونت قارچی دهان)
  • سلامت ایمنی و سلامت دندان

افراد مبتلا به HIV بیشتر مستعد بروز مشکلات دندانی و دهانی هستند زیرا این ویروس به سیستم ایمنی حمله کرده و آن را ضعیف می کند. در نتیجه، مبارزه با باکتری های موجود داخل دهان برای بدن سخت تر است.

پوکی استخوان

پوکی استخوان، بیماری که روی سلامت و تراکم استخوان ها تأثیر می گذارد، یکی دیگر از بیماری هایی است که می تواند آسیب قابل توجهی به دندان ها و لثه ها وارد کند. تحلیل رفتن استخوان مرتبط با این بیماری می تواند روی استخوان فک تأثیر بگذارد، و باعث لق شدن یا از دست رفتن دندان ها شود. استخوان های ضعیف در فک نیز می توانند باعث بروز مشکلاتی در ابزارهای دندانی مانند بریج ها و پروتزهای مصنوعی دندانی شوند.

پوکی استخوان بعلاوه با پریودنتیت همراه است. گرچه ارتباط دقیق آن مشخص نیست، اما ضعیف شدن استخوان زیرین ممکن است لثه ها و دندان ها را بیشتر مستعد ابتلا به عفونت باکتریایی کند.

تاثیر سلامت دهان بر سلامت بدن

تاثیر سلامت دهان بر سلامت بدن

چگونه سلامت دهان و دندان ها را حفظ کنیم؟

بهداشت خوب دهان شامل موارد زیر است:

  • صحیح مسواک زدن: مسواک برقی ترجیح داده می شود. اگر از مسواک دستی استفاده می کنید، از حرکات کوچک و دایره ای استفاده کنید. مهم نیست از کدام مسواک استفاده می کنید، دو مرتبه در روز و هر مرتبه دو تا سه دقیقه مسواک بزنید.
  • نخ دندان کشیدن: مسواک به تنهایی نمی تواند وارد فضای بین دندان ها شود، حداقل یک بار در روز از نخ دندان استفاده کنید.
  • فلوراید را فراموش نکنید: فلوراید موجود در آب آشامیدنی (آبی که از شیر آب می نوشید) یا خمیر دندان به تقویت مینای دندان کمک می کنند.
  • تحت مراقبت منظم قرار بگیرید: حتماً دو بار در سال برای معاینات و پاکسازی های روتین به دندانپزشک مراجعه کنید.
  • مصرف الکل و تنباکو را کاهش دهید: سیگار کشیدن و استفاده از الکل و جویدن تنباکو می توانند به دندان ها و لثه های شما آسیب وارد کنند.
  • مراقب داروها باشید: خشکی دهان یکی از عوارض جانبی شایع داروها است، و می تواند منجر به بروز مشکلات دندانی شود.

خلاصه

مشکلات دندانی، بویژه از دست دادن دندان و بیماری لثه، با بیماری های قلبی، اندوکاردیت، و عوارض دوران بارداری و زایمان و سایر بیماری ها مرتبط دارند. علاوه بر این، دیابت، HIV/ AIDS و پوکی استخوان می توانند سلامت دهان را بدتر کنند. رعایت بهداشت خوب دهان و دندان و انجام معاینات منظم دندانپزشکی برای حفظ سلامت عمومی شما مهم است.

رابطه نزدیکی بین سلامت دندان های شما و سایر اعضای بدن شما وجود دارد. ایجاد عادات بهداشتی خوب دهان و دندان و حفظ ملاقات های دندانپزشکی بخشی از اقدامات گسترده تر خود مراقبتی هستند. اگر نگران دندان های خود هستید یا فکر می کنید بهتر است معاینه شوید، حتماً با دندانپزشک خود تماس بگیرید.

آیا واقعاً سفید کردن دندان ها با لیزر امکان پذیر است؟

لیزر به ابزاری پرکاربرد توسط دندانپزشکان برای انواع فرایندهای دندانپزشکی از جمله درمان های تخصصی سفید کردن دندان ها تبدیل شده است. با ترکیب محصولات بلیچینگ سنتی که برای سفید کردن دندان ها داخل مطب استفاده می شوند با لیزر، دندانپزشکان می توانند به بیماران کمک کنند تا در مدت زمان کوتاهی دندان ها را چندین درجه سفیدتر کنند.

سفید کردن دندان با لیزر چیست؟

گرچه سفید کردن دندان ها با لیزر جراحی پلاستیک نیست، اما به عنوان یک فرایند دندانپزشکی زیبایی در نظر گرفته می شود که بهبود قابل توجهی در روشنایی دندان های شما ایجاد می کند- تا 10 درجه روشن تر. برای انجام این فرایند سفید کننده روی هر دندان اعمال می شود، در حالی که لیزر حرارتی ایجاد می کند که اثربخشی آن را افزایش می دهد، که در نهایت سرعت فرآیند را افزایش می دهد، و منجر به دستیابی به نتایج سریع و چشمگیر می شود.

سفید کردن دندان ها با لیزر چگونه عمل می کند؟

این فرآیند طولانی نیست، اما دقیق است. مراحل گام به گام انجام آن را در اینجا بررسی کنید:

  • آماده سازی:
  • رنگ و سایه دندان های موجود شما با استفاده از راهنمای رنگ مشخص می شود.
  • یک عکس از دندان های شما گرفته می شود تا مقایسه قبل و بعد از فرایند امکان پذیر باشد.
  • لب های شما با یک لوسیون محافظ SPF حاوی مرطوب کننده پوشش داده می شوند.
  • یک رترکتور گونه داخل دهان قرار داده می شود و رول های پنبه ای زیر لب ها قرار داده می شوند.
  • فرایند انجام:
  • یک پوشش محافظ روی لثه ها قرار داده می شود تا از دهان و لثه ها در برابر ژل سفید کننده محافظت کند.
  • یک ژل بلیچینگ حاوی پراکسید هیدروژن و مواد غلیظ کننده روی سطح جلوی دندان های شما اعمال می شود تا محلول را روی سطوح دندان های شما نگه دارد.
  • بیماران باید بی حرکت بنشینند زیرا نور سفید کننده یا لیزر روی دندان ها تابانیده می شود تا فرآیند بلیچینگ را فعال کند.
  • برخی از سیستم های سفید کننده شامل سه مرحله 15 دقیقه ای در یک جلسه هستند.
  • گاز و مواد مایع محافظ، بین مراحل مورد بررسی قرار می گیرند تا این اطمینان ایجاد شود که بافت های نرم دهان ایمن و خشک هستند.
  • پس از فرایند:
  • پس از انجام درمان، به مدت چند روز باید از مصرف برخی غذاها و نوشیدنی های خاص اجتناب کنید، زیرا منافذ مینای دندان ها بیشتر مستعد جذب لکه ها (رژ لب، قهوه، نوشابه و غیره) و حساسیت به مواد غذایی سرد (بستنی، نوشیدنی های سرد و غیره) هستند.

چه نوع لیزری برای درمان های سفید کردن دندان ها در مطب استفاده می شود؟

در حال حاضر تنها سه نوع لیزر مورد تأیید سازمان غذا و دارو وجود دارد که برای سفید کردن دندان با لیزر استفاده می شوند. آنها عبارتند از لیزرهای آرگون، دی اکسید کربن و دایود. نوع نورهایی که برای این فرایند استفاده می‌شوند، طول موج های مختلفی دارند و می‌توانند اثرات متفاوتی روی فرآیند بلیچینگ داشته باشند، بنابراین هرگز ایده بدی نیست که از دندانپزشک در مورد نوع فناوری که استفاده می کند سؤال بپرسید. گرچه استفاده از این لیزرها تحت راهنمایی حرفه ای یک دندانپزشک بی خطر تلقی می شود، اما برخی از بیماران ممکن است در طول درمان یا پس از آن حساسیت بیشتری را تجربه کنند.

چه تعداد مراجعه لازم است؟

اثرات سفید کردن دندان ها با لیزر اغلب فوری و چشمگیر است. بسته به اهداف زیبایی بیمار، یک اعمال 45 دقیقه ای تا دو ساعته مواد و تابش نور ممکن است برای ایجاد نتایج مطلوب کافی باشد. با این حال، تکرار جلسات ممکن است به برطرف کردن لکه های سرسخت کمک کند. در صورتی که درمان های بیشتر مطلوب باشند، یک فاصله تقریباً دو هفته ای برای کاهش حساسیت دندان و جلوگیری از بروز آسیب به مینای دندان ها ضروری است.

 سفید کردن دندان ها با لیزر

سفید کردن دندان ها با لیزر

هزینه سفید کردن دندان با لیزر چقدر است؟

اکثر افراد موافق هستند که سفید کردن دندان ها با لیزر مؤثرترین درمان سفید کننده دندان است. و انجام آن هزینه هایی نیز به همراه دارد. در اینجا به بیان هزینه های همراه با آن می پردازیم که هنگام قرار گرفتن تحت درمان با لیزر باید انتظار داشته باشید بپردازید:

مالی: به احتمال زیاد لازم است هزینه آن را از جیب خود پرداخت کنید زیرا اکثر طرح های بیمه های دندانپزشکی آن را پوشش نمی دهند.

زمان: اینجا جایی است که می توانید هزینه مالی را جبران کنید، زیرا تقریباً تمام مراحل فقط یک ساعت طول می کشند.

بی شک سفید کردن دندان ها با لیزر پرهزینه ترین گزینه در بین تمام گزینه های سفید کردن دندان ها است، اما دلیل خوبی دارد. نتایج سریع و مؤثر آن ترکیبی است که شکست دادن آن دشوار است.

چگونه باید از دندان های سفید شده با لیزر مراقبت کنیم؟

دندان های خود را با لیزر سفید کردید. آنها را دوست دارید. اما بر اساس آکادمی دندانپزشکی زیبایی آمریکا، سفید کردن تخصصی دندان ها می تواند شش ماه تا دو سال دوام داشته باشد. پس چگونه می توانید آن دندان های سفید مرواریدی را تا این حد سفید نگه دارید؟ در اینجا چند کار خاص وجود دارند که می توانید برای حفظ لبخند درخشان جدید خود انجام دهید:

  • از نوشیدنی های تیره رنگ و غذاهایی که به مرور زمان باعث ایجاد لکه می شوند خودداری کنید.
  • برای کاهش اثر لک کنندگی نوشیدنی ها، آنها را با نی بنوشید.
  • برای کمک به سفید شدن دندان های خود و محافظت از آنها، با خمیر دندان سفید کننده مسواک بزنید.
  • برای معاینات و پاکسازی منظم به دندانپزشک خود مراجعه کنید.
  • در صورت لزوم، برنامه ریزی کنید که هر شش ماه یک مرتبه به دندانپزشک مراجعه کنید.
 سفید کردن دندان ها با لیزر

سفید کردن دندان ها با لیزر

جایگزین های موجود برای سفید کردن دندان با لیزر چیست؟

شاید شما ترجیح می دهید که لیزر را وارد دهان خود نکنید. گزینه های مختلفی برای انتخاب وجود دارند. دو دسته راهکار برای سفید کردن بدون لیزر وجود دارند: محصولات بدون نسخه (OTC) یا سیستم های تخصصی. دومی را می توان هم در منزل و هم در مطب استفاده کرد و به دلیل درصد بالاتر ماده سفید کننده آن و روش اعمال آنها، می توان نتایج بهتری نسبت به روش OTC بدست آورد. محصولات بدون نسخه در اشکال مختلفی عرضه می شوند:

  • خمیر دندان و دهانشویه
  • ژل مورد استفاده در سینی
  • نوارهای سفید کننده
  • آدامس سفید کننده
  • ژل سفید کننده

چه نکات دیگری باید درباره سفید کردن دندان با لیزر بدانم؟

در اینجا چند نکته دیگر وجود دارند که هنگام سفید کردن دندان با لیزر باید آنها را مد نظر قرار دهید:

  • دندانپزشک شما مشخص خواهد کرد که آیا شما گزینه مناسبی برای این فرایند هستید یا خیر.
  • برای دستیابی به نتایج دلخواه شما ممکن است چندین درمان نیاز باشند.
  • برای نتایج دلخواه شما ممکن است تری های سفید کننده خانگی نیاز باشند.
  • دارای تأییدیه سازمان غذا و دارو است.
  • ADA برای ایمنی و اثربخشی این فرایند تأییدیه ارائه نکرده است- اما آنها نسبت به نقش لیزر دندانپزشکی در آینده برای فرایندهای دندانی، از جمله سفید کردن دندان، با احتیاط خوش بین هستند.

در صورت داشتن هر گونه پرسش در مورد سفید کردن دندان ها با لیزر یا اگر می خواهید ببینید که آیا گزینه مناسبی برای این فرایند هستید یا خیر، همین امروز با دندانپزشک خود تماس بگیرید.

حفره یا کرم خوردگی دندان

حفره یک سوراخ کوچک در دندان شما است که زمانی رخ می دهد که لایه سخت بیرونی دندان، که مینا نامیده می شود آسیب می بیند. گرچه ممکن است در ابتدا متوجه شکل گیری حفره نشوید، اما در نهایت می تواند باعث بروز درد شود. در موارد جدی تر، یک حفره می تواند منجر به نیاز به انجام یک فرایند دندانی به نام درمان ریشه شود.

حفره ها یک مشکل شایع دندانی هستند. در حقیقت، حدود 91% از آمریکایی های بالای 20 سال یک حفره را تجربه کرده اند. با این حال، با رعایت بهداشت مناسب دهان و دندان، و مراجعات منظم دندانپزشکی، آنها اغلب قابل پیشگیری هستند.

دلایل ایجاد حفره های دندانی

دندان ها در یک لایه نسبتاً ضخیم از مینای دندان، یک پوشش محافظ- پوشانده شده اند. مینای دندان بیشتر از مواد معدنی- از جمله کلسیم- تشکیل شده است که برای محافظت از عروق خونی و اعصاب داخل دندان، کریستال های سختی را تشکیل می دهند. از آنجا که مینای دندان زنده نیست، قادر به تعمیر خود نیست.

این مشکل ساز است، زیرا مینای دندان به طور مداوم مورد حمله قرار می گیرد. دهان شما پر از انواع باکتری ها است، که همیشه در حال تشکیل پلاک، یک فیلم چسبناک، روی دندان های شما هستند. به مرور زمان، این آسیب می تواند منجر به تشکیل حفره شود.

علائم و تشخیص حفره های دندانی

تشخیص حفره ها در ابتدا دشوار است، زیرا هنگام شکل گیری آنها، شما متوجه هیچ علامتی نخواهید شد. به همین دلیل، معاینات منظم دندانی، هر شش ماه یکبار مهم هستند. در این معاینات، دندانپزشکان با نگاه کردن به دندان های شما، لمس کردن آنها و استفاده از تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس، می توانند نشانه های اولیه حفره ها را بررسی کنند.

هرچه حفره دندان شما عمیق تر شود، می تواند به عروق خونی و اعصاب حساس داخل دندان شما برسد. این زمانی است که احتمالاً شروع به تجربه علائم می کنید. علائم حفره ها عبارتند از:

  • دندان درد
  • درد هنگام بستن بایت
  • حساسیت دندان به دما، از جمله درد شدید هنگام خوردن غذاها یا نوشیدنی های داغ یا سرد
  • تغییر رنگ دندان، یا ایجاد یک سوراخ قابل توجه

چه افرادی دچار حفره دندان می شوند؟

در آمریکا، تقریباً همه افراد در یک مقطعی از زندگی خود دچار حفره های دندانی می شوند. با این حال، افرادی که بیشتر در معرض خطر حفره های دندانی هستند، افرادی هستند که بسیار جوان یا بالای 50 سال هستند. نوزاد و کودکان خردسال که با بطری شیر می خورند در معرض خطر بیشتری قرار دارند زیرا در طول شب دندان های آنها در معرض کربوهیدرات ها و شکر از بطری ها قرار دارند.

از سوی دیگر، افراد مسن تر در معرض خطر هستند زیرا بیشتر آنها لثه تحلیل رفته دارند. با تحلیل رفتن لثه، ریشه دندان می تواند بدون پوشش محافظ باقی بماند، که مینای دندان آن را پوشش نمی دهد، بلکه یک ماده نرم تر آن را پوشش می دهد. این می تواند باعث شود شکل گیری حفره ها آسان تر شود.

علاوه بر این دو گروه افراد، عوامل خطر دیگری نیز وجود دارند که می توانند احتمال بروز حفره ها را افزایش دهند. افراد با این شرایط در معرض افزایش خطر پوسیدگی های دندانی قرار دارند:

  • خشکی دهان. بزاق به شستن پلاک کمک می کند، بنابراین افرادی که به دلیل بیماری یا مصرف دارو به اندازه کافی بزاق ندارند، احتمالاً حفره دندان دارند.
  • رفلاکس اسید معده. اسیدی که وارد دهان افراد مبتلا به رفلاکس می شود، می تواند مینای دندان را تخریب کند.
  • اختلالات خوردن. اختلالات خوردن می توانند تولید بزاق را تغییر دهند و استفراغ مکرر می تواند اسید معده را به دهان وارد کرده و مینای دندان را خراب کند.
کرم خوردگی دندان

کرم خوردگی دندان

چگونه می توان از بروز حفره های دندانی جلوگیری کرد؟

گرچه حفره ها شایع هستند، اما آنها قابل پیشگیری نیز هستند. برداشتن این گام ها می تواند به کاهش خطر بروز حفره ها کمک کند:

  • دندان های خود را دو بار در روز، به مدت دو دقیقه، با خمیر دندان فلورایده مسواک بزنید.
  • نخ دندان بکشید.
  • میان وعده ها و نوشیدنی های قندی را به حداقل برسانید، زیرا می توانند باعث افزایش پلاک شوند که تولید اسید را تحریک می کند.
  • از خوردن میان وعده های مکرر اجتناب کنید تا دندان های شما دائماً در معرض اسیدهایی قرار نگیرند که هنگام خوردن غذا تولید می شوند.
  • به طور مرتب به یک دندانپزشک مراجعه کنید تا به زودتر پیدا کردن پوسیدگی دندان کمک کند.

درمان های حفره های دندانی

درمان برای حفره های دندانی شما، به این بستگی دارد که چقدر زود آنها را پیدا کرده اید. اگر حفره را زودتر پیدا کنید، دندانپزشک شما ممکن است با استفاده از درمان فلوراید، از بروز آسیب های بیشتر جلوگیری کند. این به مینای دندان کمک می کند تا مواد معدنی که با تشکیل پلاک از بین رفته اند را احیاء کند.

با این حال، حفره ها اغلب به درمان های دیگری نیاز دارند تا اطمینان حاصل کنید که آسیب به دندان شما بدتر نمی شود. از جمله:

  • پر کردن: دندانپزشک مینای دندان آسیب دیده را با دریل دندانپزشکی پاکسازی می کند و آن را با مواد مصنوعی پر می کند. این ماده مانع آسیب بیشتر به دندان می شود، زیرا پر شدگی دندان دقیقاً مانند مینای دندان، از دندان شما محافظت می کند.
  • درمان ریشه: درمان ریشه زمانی لازم است که یک حفره از مینای دندان عبور کرده و به پالپ دندان رسیده باشد، که ماده موجود داخل دندان است که عروق خونی و اعصاب در بر گرفته است. در طول این فرایند، یک دندانپزشک ریشه دندان را پاکسازی می کند و هرگونه پوسیدگی را تخلیه می کند. شما در حالی که یک پر شدگی موقت داخل دندان شما را پر می کند، مطب را ترک می کنید، و بعداً بسته به مقداری از ساختار دندان که از دست داده اید، برای یک پر کردن یا روکش دائمی باز می گردید.
  • کشیدن دندان: اگر آسیب دندان شما ناشی از حفره شدید باشد، دندانپزشک شما ممکن است به شما توصیه کند که دندان را بکشید. در این صورت، برای پر کردن فضای به جا مانده از دندان، باید از یک بریج یا ایمپلنت استفاده کنید، تا دندان های دیگر شما به این فضای خالی جابجا نشوند.
کرم خوردگی دندان

کرم خوردگی دندان

یک علامت هشدار دهنده اولیه برای پوسیدگی دندان

از آنجا که حفره ها علائم ندارند، پیدا کردن زود هنگام آنها چالش برانگیز است. با این حال، پوسیدگی دندان یک علامت هشدار دهنده اولیه دارد: لکه های سفیدی که روی دندان ظاهر می شوند. این لکه ها نشان دهنده نقاطی هستند که مواد معدنی موجود در مینای دندان ها- سنگ بنای اصلی ساختار این لایه محافظ- از بین رفته اند.

اگر متوجه نقاط سفید، به خصوص در دندان های کودکان شدید، می توانید با دندانپزشک در مورد چگونگی جلوگیری از تبدیل این لکه ها به حفره ها صحبت کنید. انجام این اقدامات ممکن است کمک کننده باشد:

  • به درستی، دو بار در روز، با خمیر دندان فلورایده مسواک بزنید. در مورد استفاده از مکمل فلوراید، مانند دهانشویه فلورایده، با دندانپزشک خود صحبت کنید، به خصوص اگر به طور معمول از آب شرب شهری، که حاوی فلوراید است، نمی نوشید.
  • تعداد شیرینی ها و میان وعده هایی که شما یا فرزندتان می خورید را کاهش دهید.
  • بعد از مسواک زدن دندان ها و قبل از خواب، از خوردن یا نوشیدن خودداری کنید.
  • به فکر استفاده از سیلانت های دندانی باشید. این یک لایه پلاستیکی نازک است که شیارهای دندان های مولر را پوشش می دهد و باعث می شود احتمال گیر کردن ذرات غذایی و پلاک ها درون آنها کمتر شود.
کرم خوردگی دندان

کرم خوردگی دندان

سخن پایانی

اگر حفره دندان دارید ممکن است احساس شرمندگی کنید، اما به خاطر داشته باشید: حفره ها بسیار شایع هستند و چیزی نیستند که از آنها خجالت بکشید. عملکرد طبیعی دهان ما به این معنی است که بیشتر ما گاهی اوقات دچار حفره های دندانی می شویم.

زود پیدا کردن یک حفره می تواند در جلوگیری از درد و ساده تر نگه داشتن درمان به شما کمک کند. مراجعه هر شش ماه یک مرتبه به دندانپزشک، حتی اگر عصبی باشید، می تواند به این امر کمک کند. از آنجا که سلامت دهان و دندان با سلامت عمومی مرتبط است، مراقبت از دندان های شما بخش مهمی از مراقبت از خود است!

درد فک در طول دوران بارداری

زنان باردار در دوران بارداری تغییرات زیادی را تجربه می کنند. آنها دچار تغییرات جسمی و هورمونی زیادی می شوند. به عنوان مثال، خونریزی لثه ها شکایت منظم آنها است که ممکن است باعث ایجاد عفونت شود. همچنین، زنان در دوران بارداری در برابر عفونت ها آسیب پذیرتر هستند زیرا سیستم ایمنی بدن آنها کامل نیست. با این حال، احتمالاً موضوعی که کمتر در مورد آن صحبت می شود، درد فک در دوران بارداری است.

علل احتمالی درد فک در دوران بارداری

هیچ علت خاصی برای درد فک در دوران بارداری وجود ندارد. درد فک در طول بارداری ممکن است به دلیل مشکلات مفصل یا عضلات فک رخ دهد. در اینجا به بیان دلایل احتمالی درد فک در بارداری می پردازیم:

  • کمبود کلسیم
  • یک عفونت ENT (گوش و حلق و بینی)
  • یک بیماری قلبی عروقی
  • ضعف
  • رویش دندان های عقل
  • خوابیدن روی یک طرف
  • تورم فک یا عضلات گردن و سر
  • دندان قروچه

مفصل فکی گیجگاهی یا TMJ چیست؟

TMJ به مفصل فکی گیجگاهی اشاره دارد. مفصل فکی گیجگاهی در پایه جمجمه، در جلوی ساختار گوش قرار دارد. این مفصل فک پایین (مندیبل) را با فک بالا (ماگزیلا) متصل می کند. از بین سایر مفاصل موجود در بدن انسان، TMJ شاید منحصر به فردترین باشد.

سه بخش مفصل فکی گیجگاهی توسط رباط هایی در کنار هم نگه داشته می شوند که به قسمت های مختلف سر و گردن متصل هستند تا فک را بالا نگه دارند و حرکات آن را تسهیل کنند. عضلات مختلفی که به آن رباط ها متصل هستند نیز به حرکت فک پایین کمک می کنند.

در دوران بارداری، زنان تغییرات مختلفی را در بدن خود تجربه می کنند که شامل موارد زیر هستند:

  • زمانی دشوارتر برای تنفس در شب به دلیل تورم غشاهای مخاطی
  • شل شدن مفاصل
  • باسن تحت تأثیر قرار می گیرد
  • درد کمر
  • درد فک

شرایط مختلفی شبیه به اختلالات مفصل فکی گیجگاهی وجود دارند، از جمله:

  • دندان درد
  • مشکلات سینوس یا
  • بیماری های لثه
  • درد فک
  • قفل شدن فک
درد فک در دوران بارداری

درد فک در دوران بارداری

چه اتفاقی می تواند برای TMJ رخ دهد؟

TMJ ، مانند هر مفاصل دیگری، ممکن است متورم شود، بشکند، یا درد داشته باشد که می تواند باعث محدود شدن حرکات فک پایین و انتقال درد و ناراحتی به گردن و ناحیه سر شود. بر خلاف سایر مفاصل مانند زانوها و باسن، آرتروز TMJ بسیار نادر است، و درمان آن فقط با داروهای ضد التهابی شوار است.

شکستگی دیسک مفصلی نیز غیر معمول است، اما می تواند جابجا شود یا از محل خود خارج شود و باعث بروز درد و تورم شدید شود. در نظر داشته باشید، درد در TMJ اغلب موقتی است. این درد می تواند با ترکیبی از کمپرس سرد، ورزش و ماساژ درمانی تسکین یابد تا درد عضلات و رباط های اطراف ناحیه مفصل و فک کاهش یابد.

چگونه می توان درد فک بارداری را درمان کرد؟

مراقبت از درد فک ابتدا باید با روش های درمانی غیر جراحی آغاز شود. جراحی باید آخرین راه حل باشد. در اینجا برخی از داروهای متداول وجود دارند که ممکن است به کاهش درد فک شما در دوران بارداری کمک کند.

کمپرس سرد

هنگامی که درد فک شدید است، می توانید حداقل 10 دقیقه یک کیسه یخ را روی صورت و روی ناحیه دردناک قرار دهید. این کار به کاهش درد کمک خواهد کرد.

تمرینات ساده و ماساژ

تمرینات کششی فعال و ساده می توانند به کاهش درد کمک کند. زبان خود را بیرون بکشید و آن را برای چند ثانیه در همان موقعیت نگه دارید. این عمل باعث کاهش فشار از روی فک شما می شود، و از این طریق درد کاهش می یابد. همین که فک خود را ورزش می دهید، به آرامی آن را ماساژ دهید.

انتخاب مسکن مناسب

در صورت وجود درد غیرقابل تحمل، ممکن است ترجیح دهید برای تسکین درد عضلات، داروهای مسکن ضد التهاب یا غیر استروئیدی را مصرف کنیدی. با این حال، لطفاً قبل از مصرف هر یک از آنها با پزشک خانوادگی خود مشورت کنید. به عنوان مثال، ایبوپروفن برای زنان باردار به شدت ممنوع است.

خوردن غذاهای مناسب

خوردن جو دوسر، غلات یا بذر کتان می تواند باعث تسکین درد شود. چای بابونه نیز می تواند به کاهش درد فک در دوران بارداری کمک کند. هنگام درد شدید فک، خوردن غذاهای نرم مانند پنیر کوتیج، ماهی، پوره سیب زمینی، لوبیای پخته شده و تخم مرغ ایده آل است.

درد فک در دوران بارداری

درد فک در دوران بارداری

بهبود وضعیت فک

از انجام حرکات شدید فک خودداری کنید. از فریاد زدن یا آواز خواندن با بالاترین صدای خود خودداری کنید. سعی کنید محکم چیزی نجوید و خمیازه خیلی طولانی نکشید. ژست خوبی را تمرین کنید زیرا این امر می تواند به کاهش درد صورت و فک کمک کند. از قرار دادن چانه روی دست و نگه داشتن تلفن بین گوش و شانه خودداری کنید. سعی کنید دندان های خود را کمی از هم جدا نگه دارید تا از فشار روی فک خود بکاهید. از فشردن دندان های خود روی یکدیگر اجتناب کنید.

فک خود را همانطور که بهبود می یابد، استراحت دهید.

در حالی که فک شما در حال بهبود است، لطفاً تمام تلاش خود را برای استراحت دادن به آن بکنید. به عبارت دیگر، از جویدن آدامس یا خوردن غذا سفت اجتناب کنید. در عوض، غذای نرم مانند سوپ، ماست، اسموتی سبز و پنیر کوتیج بخورید.

مراقبت کایروپراکتیک بخش فوقانی گردن درد فک بارداری را تسکین می دهد

جایگزین های مختلفی برای تسکین وجود دارند. اگر دیگر گزینه های پزشکی و درمانی را امتحان کرده اید که به طور قطعی کار نکرده اند، پس مراقبت کایروپراکتیک بخش فوقانی گردن می تواند برای شما مناسب باشد. مراقبت بخش فوقانی گردن می تواند درد TMJ همراه با بارداری را تسکین دهد. برای گفتگو در مورد چگونگی کاهش نگرانی های خاص خود در مورد TMJ خود، برای مشاوره از پزشک متخصص ارتوپد وقت بگیرید.

چرا ارتودنسی به تصاویر سفالومتریک نیاز دارد؟

بسیاری از افراد، از جمله دانشجویان پزشکی و پزشکان تازه کار، به این موضوع فکر می کنند که چه نوع تصاویر سفالومتری در درمان ارتودنسی استفاده می شوند.

تصاویر رادیوگرافی سفالومتری معمولاً توسط ارتودنتیست ها به عنوان یک ابزار تشخیصی و برای طراحی و ارزیابی درمان استفاده می شوند. اما تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک تنها برای درمان ارتودنسی کاربرد ندارند- متخصصان گوش و حلق و بینی نیز از تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک برای تجزیه و تحلیل مجراهای تنفسی بیماران در گوش، بینی و اختلالات گلو مانند آپنه خواب استفاده می کنند.

وقتی صحبت از درمان ارتودنسی به میان می آید، تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک کاربردهای زیادی دارند. اما ابتدا، مهم است که درک کنید که تصویر رادیوگرافی سفالومتری چیست و چگونه می تواند به شما کمک کند.

تصویر رادیوگرافی سفالومتری چیست؟

تصویر رادیوگرافی سفالومتریک از یک تصویر رادیوگرافی سفالومتریک با اشعه ایکس، که تحت عنوان Ceph نیز شناخته می شود، و یک تجزیه و تحلیل رادیوگرافی تشکیل شده است. این نوع تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس خارج دهانی است، به این معنی که این فیلم در خارج از دهان قرار داده می شود. یک تصویر سفالومتریک مشخصات کاملی از ساختارهای صورت، از جمله ناهنجاری ها و کجی و ناهمراستایی فک و بایت را نشان می دهد. Ceph همچنین رابطه فک ها و دندان ها با بافت های نرم و دیگر قسمت های جمجمه را نشان دهد. این ویژگی بویژه برای ارتودنتیست هایی کمک کننده است که به دنبال دندان های نهفته، مشکلات احتمالی، یا رشد و تغییر در طول زمان هستند.

تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک را می توان روی فیلم رادیوگرافی یا با رادیوگرافی دیجیتال گرفت. رادیوگرافی دیجیتال نسبت به فیلم رادیوگرافی از پرتوی کمتری استفاده می کند و زمان کمتری برای تولید تصویر نیاز دارد. علاوه بر این، تصاویر رادیوگرافی دیجیتال را می توان تقویت و بزرگ کرد تا جزئیات دقیق را مشخص کرد. علاوه بر این، استفاده از رادیوگرافی دیجیتال امکان ذخیره سازی و به اشتراک گذاشتن راحت تصاویر را فراهم می آورد، که در صورت داشتن چندین پزشک، یا در صورت گرفتن تصاویر سفالومتریک در طول زمان مفید است.

تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک با اشعه ایکس نه تنها یکی از مفیدترین ابزارهای طراحی درمان ارتودنتیک است، بلکه سریع و بدون درد است. بیشتر تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک با اشعه ایکس را می توان در کمتر از 10 ثانیه گرفت و در کمتر از 10 دقیقه چاپ کرد و نتایج را سریع ارائه داد.

رادیوگرافی سفالومتری در ارتودنسی

رادیوگرافی سفالومتری در ارتودنسی

انواع تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک

تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک جانبی

رادیوگرافی سفالومتری جانبی نوعی رادیوگرافی سر است. این نوع تصویر رادیوگرافی با پرتو اشعه X عمود بر صفحه ساجیتال بیمار گرفته می شود. موقعیت طبیعی سر یک جهت گیری استاندارد از سر است که می تواند برای هر فرد بازتولید شود. از آن به عنوان یک روش استاندارد در طول تجزیه و تحلیل ساختار دندان- صورت، هم برای عکس ها و هم برای رادیوگرافی ها استفاده می شود.

قرار دادن سر در موقعیت طبیعی خود، هنگام گرفتن تصویر سفالوگرام این مزیت را دارد که می توان از یک خط خارج از جمجمه به عنوان یک خط مرجع برای تجزیه و تحلیل سفالومتریک استفاده کرد. این باعث عبور کردن از چالش های همراه با تغییر بیولوژیکی خطوط مرجع داخل جمجمه است.

تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک خلفی- قدامی

یک تصویر رادیوگرافی سفالومتریک خلفی- قدامی از سر با پرتوی اشعه ایکس عمود بر صفحه تاجی بیمار گرفته می شود. در این رادیوگرافی، منبع اشعه X پشت سر است و کاست فیلم در مقابل صورت بیمار قرار دارد.

رادیوگرافی سفالومتری در ارتودنسی

رادیوگرافی سفالومتری در ارتودنسی

چرا از تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک استفاده می کنیم؟

در درمان ارتودنسی غالباً برای مشخص نمودن بیماری لثه و پوسیدگی دندان از تصاویر رادیوگرافی بایت وینگ با اشعه ایکس استفاده می شود و از تصاویر رادیوگرافی پانورامیک برای به دست آوردن یک دیدگاه در مورد سلامت عمومی دندان ها و استخوان فک و مشکلات مفاصل فک استفاده می شود. با این حال، وقتی نوبت به دیدن یک تصویر کامل می رسد، این نوع تصاویر رادیوگرافی محدودیت بسیاری دارند. غالباً، مشکلات دندانی برای چشم غیر مسلح قابل مشاهده نیستند، و لازم است درک کاملی از کل جمجمه و مشخصات صورت، از جمله بافت های نرم، برای یک تجزیه و تحلیل جامع داشته باشید.

چرا سفالومتریک؟

تصاویر سفالومتریک می توانند به یافتن علت و موقعیت مکانی مشکلاتی که اغلب در دیگر تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس مشاهده نمی شوند، کمک کنند. در تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک، با مقایسه مشخصات صورت بیمار با مقادیر عادی و شناسایی انحرافات از میانگین، امکان تجزیه و تحلیل جامع ساختارها فراهم است.

در حالی که برخی از تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس ممکن است تنها یک مشکل و مکان خاص را شناسایی کنند، اما تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک می تواند علت بروز مال اکلوژن ها را نیز نشان دهند. تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک می توانند به ارتودنتیست ها کمک کند تا مشخص نمایند که آیا مال اکلوژن ها به دلیل انحرافات اسکلتی یا آلوئولار بوجود آمده اند، و در بیماران دارای اختلاف اسکلتی، تصاویر سفالومتریک می توانند تشخیص دهند که آیا دلیل آن جبران دنتو- آلوئولار است یا رشد دیسپلاستیک.

علاوه بر مقدار اولیه ای که یک تصویر رادیوگرافی سفالومتریک با اشعه ایکس برای شناسایی مکان و علت مشکل دارد، این نوع تصاویر بعلاوه دارای قدرت پیش بینی کننده نیز می باشند.

استفاده از تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک به عنوان یک تکنیک تشخیصی پیش بینی کننده

یکی از دلایلی که تصاویر رادیوگرافی سفالومتریک در طرح درمان بسیار مفید هستند، توانایی آنها در کمک به ارتودنتیست ها برای پیش بینی رشد آینده صورت است. هنگام ایجاد یک طرح درمان ، مهم است که ارتودنتیست ها فقط به وضعیت کنونی ساختار صورت توجه نکنند بلکه بدانند که در آینده چه اتفاقی ممکن است رخ دهد. ارتودنتیست ها با بررسی ساختارهای ثابت فک پایین، می توانند در مورد رشد فک پایین و احتمال چرخش دندان ها در آینده تخمین بزند.

در حالی که تنها یک تصویر رادیوگرافی سفالومتریک، محدودیت های مورد انتظاری را در پیش بینی تغییرات در آینده دارد، اما ارزیابی مجدد بهبود بیمار از طریق چندین تصویر رادیوگرافی سفالومتریک در طول زمان می تواند به ردیابی اثربخشی یک طرح درمان و شناسایی تنظیمات لازم کمک کند.